dinsdag 29 december 2015

Laatste blog...


29 december 2015,
Na een poosje blogstilte... Ben ik tot de conclusie gekomen, dat ik het leven zonder blog bijhouden wel "fijn" vind. Het bloggen werd steeds meer een verplichting, en niet meer iets wat ik graag deelde. Na mijn trouwen heb ik dus de knoop doorgehakt, en besloten (voorlopig in ieder geval) een punt achter mijn blog te zetten. Misschien is het een lange pauze. Misschien is het een definitieve stop. De tijd zal het leren.



Natuurlijk mogen jullie mij altijd benaderen (via mail, of gewoon persoonlijk) om te vragen hoe het met me gaat. Maar voorlopig ga ik dit niet meer weergeven op mijn website. Af en toe zal ik wel berichtjes op mijn facebook zetten, maar deze is alleen door mijn vrienden te volgen.



Hoe mijn trouwdag was? Het was de mooiste dag van mijn leven! De foto's zijn nog niet binnen, maar wat hebben we genoten! Hoe het bevalt om getrouwd te zijn? Prima! Ik ben gelukkig, en zou niet meer terug willen. En hoe is het met mijn gezondheid? Zoals altijd gaat het op en af met mijn gezondheid. Ik heb betere en mindere perioden. Gelukkig heb ik nu een lieve man die mij bijstaat waar nodig, en heb ik daarnaast ook lieve mensen om me heen, die ons helpen als we een wat moeilijkere periode doormaken met betrekking tot mijn gezondheid. Ik wil jullie allemaal bedanken voor het volgen van mijn blog afgelopen jaren. Mocht er ooit een doorstart komen, hoop ik dat jullie opnieuw mijn trouwe volgers willen worden. Maar voor nu wens ik jullie het beste toe in alles!



Hartelijke groeten,

Marianne



Ps. Je kunt me eventueel bereiken op info.eenkijkjebijmarianne@gmail.com

donderdag 10 september 2015

Nog 3 weken te gaan, infuuskuur etc.

 
Het is opnieuw een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst. Deels omdat ik het ontzettend druk heb gehad, maar aan de andere kant had ik ook gewoon niet zoveel zin in bloggen. Er kwam zoveel op me af, dat als ik even rustig zat dat ik daar blij mee was, en geen zin had om nog wat woorden uit mijn mouw te schudden. Laten we beginnen met de vakantie. 2 weken zijn we naar Elspeet geweest, waar we genoten hebben van 2 weken lang ontzettend mooi weer! Af en toe het bos in, lekker wezen shoppen, maar ook heerlijk dagjes op de camping gebleven. Helaas kreeg ik in de tweede week een bloeding, waardoor ik moest stoppen met vernevelen en medicijnen kreeg tegen die bloeding. Op zich heerlijk dat ik even niet hoefde te vernevelen, maar de reden zelf was wat minder. In de weken daarna moest ik weer volop aan de bak, om alle afspraken bij te benen. De meubels werden gebracht, de gordijnen werden opgehangen, de apparaten werden geplaatst, daardoor beschadigde ons net nieuwe zijl, wat we vergoed kregen. Dit betekende wel een extra ritje naar de winkel, en 2 extra ritjes naar het huis, om het zijl te laten vervangen, en om opnieuw de apparaten weer in de keuken te zetten. Ondertussen werden heel wat dingen over gehuisd. Uitzet, spullen van vroeger, al wat spullen die ik nu nog heb etc. Die moesten worden opgeruimd in het huis, en daarna moesten er ook weer afspraken gemaakt worden voor het vervangen van de buffetkast (want die was beschadigd bij het plaatsen) en het hoofdboard van ons bed (die paste niet door het trapgat en moest dus doormidden). Een lamp werd opgehaald  (ook beschadigd) en ga zo maar door. Gelukkig had ik hier en daar wat bijstand van mijn nieuwe buurvrouw en mijn moeder, die bij sommige afspraken onze voordeur even open wilde maken, zodat ik niet op de meest onmogelijke tijden in het huis hoefde te zijn. Toch heb ik de meeste afspraken wel zelf geregeld.

Jullie snappen wel, dat dit natuurlijk niet goed kan blijven gaan, en zo kwam het dat ik tegen mijn afspraak (31 augustus) toch echt wel slechter werd, en het laatste weekend snakkend naar adem de trap beklom. Die maandag ging ik dus met noodkoffertje naar het ziekenhuis. Daar bleek ik inderdaad wat minder longfunctie te blazen. Er waren 3 opties waaruit ik kon kiezen. 1. Niks doen, 2. Prednison, 3. Infuuskuur. Uiteindelijk koos ik voor het infuus. Ik had op dat moment nog 4 weken te gaan. Infuus duurt 2-3 weken als het in 1 keer aan slaat. Dus dan zou ik nog net wat bij kunnen komen van de kuur, voordat ik trouw. Niks doen voelde als tijd verspillen, en ik was bang dat ik daar spijt van zou krijgen. En wat betreft prednison; veel bijwerkingen en de laatste keer deed het niks. Daarbij kan ik altijd nog zeggen dat ik na het infuus prednison probeer. Het is nu alles of niks.

Ondertussen ben ik al ruim een week met infuus bezig. Afgelopen zaterdag had ik vrijgezellenfeest. Een super feestje. Aan alles was gedacht. Het AVT team kwam mijn PAC hepariniseren en afkoppelen, zodat ik zonder pompje weg kon. Daarna gingen we met iedereen high tea'en en volgde een leuke fotoshoot! Aan het eind aten we bij mijn moeder thuis friet met snacks! Bedankt allemaal voor het mogelijk maken van zo'n leuke dag! Volgende week woensdag moet ik voor controle. Als alles dan goed gaat, mag ik dan (na 2 weken en 2 dagen) stoppen met infuus. Ik heb dan nog 2 weken om bij te komen voor de grote dag. (dat is vandaag over 3 weken). Maandag ga ik mijn jurk ophalen. Spannend, want ik zit dan nog wel aangekoppeld, en dat vergt enige handigheid met al die draadjes. Ik weet niet of ik voor onze bruiloft nog een blog schrijf. Het is zo'n drukke en hectische tijd, dat een blog schrijven wel eens erbij in schiet. Na ons trouwen hoop ik zowiezo weer een keer van me te laten horen!

Groetjes Marianne

vrijdag 17 juli 2015

Mijn belevenissen van de laatste tijd

Het is weer eens tijd voor een update. Het is nu ruim 2 weken geleden dat ik van het infuus gegaan ben. Afgelopen dinsdag had ik controle in het ziekenhuis. Toen bleek dat mijn longfunctie helaas niet het niveau behaald heeft, wat we hadden verwacht. 7% daaronder is hij blijven hangen. Een andere optie is dat mijn longfunctie wel optimaal is geweest, maar alweer zakt. Dat hopen we echter niet. Omdat ik niet veel antibiotica heb, waar ik op reageer, en die ook niet voor leverproblemen zorgen, kijken we het voorlopig even aan.
 

Verder ben ik 1,5 week geleden aan mijn teen geholpen (alweer ;-)). Net voor mijn verloving was mijn nagel eraf gehaald, omdat die steeds ingroeide. Een paar weken later ging ik voor mijn andere grote teen, waarvan ze een stuk van de zijkant (incl nagelbed) afhaalden. Nu was de nagel die eraf was gehaald weer bijna aangegroeid, en je raad het al... Hij groeide op precies dezelfde plek weer in. Dus weer naar de dokter, en nu eenzelfde behandeling als eerder aan mijn andere teen. De nagel wordt hierdoor wat smaller, waardoor hij (als goed is) niet meer in kan groeien. Maar daarmee was er nog geen eind aan mijn "teenproblemen". De nagel waar ik aan geholpen was, was namelijk nog niet helemaal aangegroeid toen ik er opnieuw aan geholpen werd. Dus groeide hij aan de voorkant van de teen in (de groeirichting) Gelukkig heb ik dit zelf met een nagelschaartje kunnen "verhelpen" en een flinke "dot" jodium doet wonderen. Ik heb er nu een gaasje onder zitten frommelen zodat hij iets meer omhoog groeit. Hopelijk zijn dit de laatste teen problemen, want op mijn bruiloft wil ik natuurlijk wel normaal kunnen lopen. Ook mijn suikers zijn niet erg blij met al die ontstekingen, dus laten we het hier maar bij houden ;-)

 

Verder gaat alles natuurlijk gestaag door in ons huisje. Er zijn zonneschermen opgehangen, het verven is klaar, de lampen zijn opgehangen, en hier en daar word nog wat gesleuteld. Komende week komen ze laminaat leggen en de week daarop komen ze de trap bekleden en zeil in de keuken leggen. Ondertussen gaat Erik vast in de schuur aan de gang, zodat met verhuizen alles erin kan. Er moet namelijk nog een werkbank en een kast gemaakt worden. Ónze dag komt steeds een stukje dichterbij... Nog een week of 10/11..

 

De voorbereidingen daarvoor gaan natuurlijk ook gewoon door. Gesprekken met de ceremoniemeesters, allerlei dingen nabellen en regelen, lijstjes maken voor jezelf en steeds weer een puntje af kunnen strepen. Hoewel mijn gezondheid op het moment niet al te hard zijn best doet, is het dus wel een hele leuke, gezellige maar ook vooral drukke tijd.

 

Groetjes Marianne

dinsdag 30 juni 2015

Einde kuur



Ondertussen zijn we 3 weken verder. Halverwege de kuur had ik controle, en bleek mijn longfunctie weer aan het stijgen te zijn. ik moest de helft nog, maar mijn arts vertrouwde het voldoende om mijn kuur van 3 weken af te maken, en dan te stoppen. Dat was gisteren. Gistermiddag ben ik weer van het infuus gegaan. Precies op het juiste moment, want gisteravond mocht ik mijn jurk gaan passen :) Leuk! Net voor de "niet-normaal-warme-dagen" die er aan komen. Komende dagen zal ik denk vooral veel binnen blijven. Op een bezoekje aan mijn vriendin na, die bevallen is, en de verjaardag van mijn vriend vrijdag! Gelukkig heb ik extra zouttabletten die me er door zullen moeten gaan helpen ;-) Net als anders, is het weer heerlijk om van het infuus af te zijn. Je hebt gelijk weer zoveel meer bewegingsvrijheid! In ons huisje gaat het klussen gestaag door. we zijn nu bezig met alle "kleine" dingen afwerken, zoals stopcontacten en lampen ophangen etc. Heerlijk! Dan hebben we hierna lekker alle tijd om ons huisje in te richten, te verhuizen, op vakantie te gaan, en nog even wat dingen te regelen voor de bruiloft! Druk, maar super leuk!

 
Groetjes Marianne

dinsdag 9 juni 2015

Infuus en terugblik afgelopen tijd


Twee weken na mijn vorige blog had ik al weer een bloeding.. De tijd daarna bestond uit bloeding na bloeding, met tussentijden van 2-4 weken. Uiteindelijk werd besloten de slijmverdunner te stoppen, omdat mogelijk deze medicijnen voor bloedingen zorgden. De bloedingen bleven toen weg, maar doordat ik het niet goed meer ophoestte, ontstond het volgende probleem. Ik ging achteruit, en na een extra controle bleek dat ik 4 weken geleden 9% achteruit was in longfunctie. Totaal niet gewenst, aangezien we sinds begin mei de sleutel van ons huisje hebben, en er ook in de loop van dit jaar een datum voor onze bruiloft was geprikt. Maar infecties heb je nu eenmaal niet in de hand. Tijdens de extra controle besloten we de antibiotica die ik dagelijks vernevel te veranderen. Door alle drukte in ons huisje, en door voorbereidingen voor onze dag, bleef ik doorlopen. Gisteren moest ik weer voor controle en bleek mijn longfunctie opnieuw 13% achteruit. Oeps! Ik zweef nu 22 % onder mijn "normaalwaarde". Dat is veel te veel. Ik had dus ook geen keus dan een infuuskuur te accepteren. Als ik beloofde niets meer in ons huis te doen, dan "koek en zopie/eten en drinken", mocht ik naar huis, maar liever had mijn arts me opgenomen. Ik kon gisteren gelijk blijven, en dankzij een pomp die nog op voorraad was, en een snelle levering van de apotheek, kon ik gisteravond nog richting huis. Zoals wel vaker, ben ik nu volledig ingestort, nu ik "eindelijk" toegeef dat het niet lekker gaat. Nu maar hard hopen dat de kuur zijn werk doet, en ik weer verder op mag knappen, zonder al te veel van mijn conditie te verliezen.

Ik ga niet iedere dag bloggen (dat zou erg saai worden), maar zal wel proberen om jullie op de hoogte te houden!

 

groetjes Marianne

dinsdag 24 maart 2015

Einde infuuskuur

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog schreef. Dus hoogste tijd om jullie weer bij te praten. Afgelopen woensdag ben ik naar het ziekenhuis geweest voor controle. Verbazingwekkend bleek dat mijn longfunctie weer bijna op zijn oude niveau was, en deze keer de antibiotica dus wél was aangeslagen. Nog even door tot afgelopen maandag, en gisteren mocht ik weer afgekoppeld worden van het infuus. Helemaal fit ben ik nog niet, maar dat zal in de loop van de tijd nog verder verbeteren hopen we. Het vermoeden is er namelijk dat ik door de antibiotica ietwat allergisch reageerde, dus werd ik daar wat kortademig van. Verder gaat het wel beter. Ik hoest veel minder, en dankzij het thuisinfuus is mijn conditie ook redelijk stabiel gebleven. Alleen de moeheid is nog erg aanwezig.

 

Afgelopen donderdag is mijn teennagel eraf gehaald, omdat deze steeds aan beide kanten ingroeide. Na een paar dagen afzien (en steeds vastplakkende verbandjes) zit er nu netjes een korst op, en kan ik ook weer wat beter lopen. De eerste dagen bestonden vooral uit veel paracetamol, en voet goed hoog houden. Langzaamaan kon ik (eerst met verband, nu ook zonder verband) bijna weer normaal lopen. Nog niet helemaal, want als ik mijn teen op de grond zet komt er nog iets teveel druk op. Maar we gaan de goede kant op. Nu maar hopen dat de ingreep baat heeft gehad, en mijn nieuwe nagel niet in gaat groeien, want dan zijn er verdere stappen nodig. (nagelriem ook weghalen).

 

Afgelopen zaterdag heb ik samen met Erik vast inkopen gedaan voor ons verlovingsfeestje aanstaande vrijdag. Deze week is namelijk nogal druk. Vandaag is mijn broer jarig, en morgen hoop ik zelf jarig te zijn. Donderdag hoop ik taart te bakken en vrijdag houd ik zoveel mogelijk rust. Alleen maar lekker als de boodschappen dan alvast gedaan zijn.

 

Verder is er niet zoveel te melden, dus ga ik hierbij ook maar een eind aan mijn blogje breien.

 

Tot blogs!

Marianne

donderdag 5 maart 2015

Thuisinfuus...

 Maandag was het zo rommelig, dat ik helemaal vergat te vertellen, dat ik op de poli  wat bijzonders meemaakte. Het hele gebouw werd namelijk ontruimd vanwege een brandalarm wat af ging. Dus net aangekomen op de poli, mochten we weer rechtsomkeert naar de uitgang. Uiteindelijk konden we na 10 minuten alweer terug omdat er kortsluiting of storing of iets dergelijks was geweest. Niet iets wat ik ieder ziekenhuisbezoek mee maak ;-)

Sinds deze maand (die al wel 2 dagen oud was op het moment van mijn opname), zijn de regels van de staptijden aangepast. Hierdoor kan je in plaats van 2x drie kwartier, nu ’s ochtends een uur, ’s middags 1,5 uur en ’s avonds ook een uur gaan “stappen”. Je moet bij het van de afdeling gaan een mondkapje op, en ook moet je een groene rugtas meenemen, die gelijk ook het herkenningsteken van andere CF-ers is. Zo kan je dus gepaste afstand houden. De groene rugtas word je eigendom, en die mag je iedere opname weer meenemen, zodat je duidelijk zichtbaar voor lotgenoten kunt gaan “stappen”. Als je ’t mij vraagt een goed idee! Je kunt hierdoor vaker op stapuur, en ook beter lotgenoten herkennen. Alleen dat mondkapje… Hoewel ik de reden begrijp, vind ik ’t een vreselijk ding. Het is niet alleen erg benauwend, maar daarbij denken mensen ook dat je zo besmettelijk bent, dat ze met een boog om je heen gaan… Ach ja.. Zodra je beneden bent mag het kapje af, dus dan kan je weer je charmante lach laten zien… Alles voor de gezondheid toch?!

Dinsdag ochtend werd ik al vrij vroeg wakker na een goede nacht. De nachtdienst had mijn infuus steeds verwisseld voor de pomp ging piepen. Ideaal! (bedankt B). Op deze manier werd je wel wakker met de deur openen, maar hoefde je jezelf niet te verroeren, en kon je zo weer verder dutten. Dinsdagochtend duurde (zoals altijd de dag dat je naar huis mag) erg lang. Gelukkig had ik mijn haakwerk en laptop bij me (jaja zitten vaak in mijn noodtasje ;-)) dus vermaakte ik me wel. Tegen de middag zou ik over gaan op het thuis infuus. Ma had dus een dienst geruild, en zou me op komen halen. Helaas liep het plan anders. De cassettes zouden in plaats van voor de lunch, na de lunch pas klaar zijn. Uiteindelijk verlieten we om 15u de afdeling, moesten we toen nog even naar de apotheek, en om 15.30 reden we eindelijk weg!

Ondertussen ben ik alweer 2 dagen thuis. De routine zit er weer in. Heel gedoe steeds weer om even het ritme te pakken te krijgen. De cassettes worden namelijk ingevroren, en die moet je 24 uur van te voren ontdooien in de koelkast. 2x per 24 uur hang je dan nieuwe cassette aan. Een heel gedoe dus om de cassettes uit elkaar te houden. Maar met een zakje om een bepaalde cassette (zodat ik weet dat die het laatst uit de vriezer kwam) en mijn wekker (zodat ik ze niet vergeet uit de vriezer te halen) kom ik een heel eind ;-)

Nu is het afwachten, en hopen dat de kuur zijn werk goed doet. Ondertussen probeer ik een tussenweg te vinden. Mijn conditie op peil houden, en ook voldoende rust houden om de kuur een kans te geven.

 

Groetjes Marianne

maandag 2 maart 2015

Infuuskuur en verloving...

Afgelopen tijd ging het al wat minder goed. Verschillende keren bloed opgehoest, steeds wat benauwder en veel hoesten. Uiteindelijk werd er 9 februari een extra controle ingepland om de stand van zaken met elkaar te bespreken. Mijn longfunctie bleek 10% lager, en voor ons lag het raadsel: Waar werd het door veroorzaakt? Besloten werd dat ik bloed zou prikken en een kweek zou inleveren, en met medicijnen tegen de schimmel (die ik in oktober/november ook had) te starten. Vandaag moesten we terug komen op de poli. Hoewel ik eerst dacht wat op te knappen, is dit uiteindelijk niet gebeurd. Mijn longfunctie is dan ook  identiek aan 3 weken terug en toen was het de volgende vraag die ons bezighield. Het liefst geeft mijn arts voorlopig zo min mogelijk antibiotica, om mijn lever wat tot rust te laten komen. Maar ik kan ook niet lang aanmodderen met mijn longen.

 

Uiteindelijk besloten we dat ik met monotherapie (één soort antibiotica) met infuus naar huis ga. Eigenlijk moesten we dan later deze week terug voor dagopname, maar aangezien ik dan waarschijnlijk moeilijk vervoer kan krijgen, en ik er nu toch was, én al voorbereid was met noodtasje, werd het versneld geregeld, en ben ik nu op de afdeling. Mijn PAC is aangeprikt, zo word ik aangesloten aan het infuus. Morgenochtend hoopt de thuispomp aangesloten te worden en mag ik naar huis.

 

Er is nóg een reden waarom ik zo goed mogelijk wil zijn... Eind februari ben ik namelijk verloofd. Eind maart hoop ik dat, tegelijk met mijn verjaardag, te vieren. Dan kunnen we natuurlijk niet te lang afwachten, of het misschien nog wat herstelt. Want een feestje.. Die willen we natuurlijk fit én draadloos mee maken :)

Groetjes Marianne

donderdag 29 januari 2015

Eerste blog van 2015

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst een blog schreef. Mijn laatste blog was een week voor mijn ziekenhuis controle. Ik blies wat beter, en na overleg moest ik stoppen met de medicijnen tegen de schimmel, want vermoedelijk kwamen daar mijn ontstoken nagelriemen vandaan. Verder werd er bloed geprikt. De uitslagen waren goed, al heb ik nog steeds 2 vitamine waarden niet binnen.. (het lab is zeer vertraagd ofzo)...

 

Begin Januari begonnen ze van de woningbouw, hier in huis te klussen. Men ging dakisolatie vervangen (wat erop zat was niet dik genoeg ofzo), de spouwmuren isoleren, verven (heerlijk hoor, met -2 de ramen en deuren open). In de zomer moeten ze nog de vloerisolatie gaan doen, en morgen komen ze nog wat dingen afwerken op zolder. Verder zijn ze nu (ein-de-lijk) klaar. Ze zouden 1 week bezig zijn met alles, maar ondertussen zijn ze al ruim 4 weken bezig. Althans dan weer dag wel, dan weer dag niet. Dus we zitten al 4 weken in de zooi. Overal stof/zaagsel, de hele zolder ligt overhoop en we kunnen nog niets opruimen. Bijkomend voordeel is wel dat we gelijk kunnen opruimen en sorteren wat van mij is. Mocht ik dan in de toekomst uit huis gaan, hoeven we dat niet meer te doen ;-) Dan staat dat vast voor op de zolder.

 

Vorige week maandag kreeg ik helaas een kleine longbloeding. Het bekende behandelplan volgde. 5 dagen niet vernevelen, 5 dagen medicijnen tegen de bloedingen.. Ik ben nu weer een paar dagen gestopt met de medicijnen en gestart met vernevelen. Ik hoest me een slag in de rondte, maar tot nu toe heb ik geen bloeding meer gehad. Hopelijk blijft dit zo. Helaas is wel opnieuw mijn conditie hierdoor achteruit gegaan. Ik had net e.e.a. opgebouwd maar zo'n longbloeding hakt er altijd toch wel erg in bij me. Gelukkig heb ik sinds een tijdje een scootmobiel. Niet omdat ik niet meer kan lopen en niets meer aan mijn conditie ga doen, maar zodat ik meer vrijheid heb, als er niemand thuis is. Zelfs in mindere perioden, als ik normaal met de rolstoel weg zou gaan, kan ik nu als er niemand thuis is om de rolstoel te duwen, ook gewoon lekker een frisse neus halen. (behalve nu, want met die winterse buien van vandaag trekt het niet bepaald aan om een tijdje naar buiten te gaan ;-)

 

Groetjes Marianne

maandag 22 december 2014

Eind 2014...

Ondertussen ben ik alweer meer dan een maand thuis. In het begin kon ik heel erg weinig, en was eigenlijk de dag doorkomen met alle medicijnen zelf regelen en het heen en weer lopen voor zelf eten en drinken halen, meer dan genoeg. In de loop van de tijd ben ik steeds een beetje vooruit gegaan. Ondertussen heb ik wel weer het een en ander opgebouwd, maar zoals voor mijn opname is het zeker niet! Daarvoor moet ik nog heel wat opbouwen.

 Voor het eerst sinds jaren ben ik wel thuis geweest met mijn moeder haar verjaardag en sinterklaasavond. Met de kerst zo dicht bij, lijkt het ook te lukken de kerst dit jaar thuis te zijn. Te hard roepen doe ik echter niet, want je weet het nooit. Ik heb vaker van die "geintjes" uitgehaald dat ik 2 dagen voor feestdagen opgenomen werd.

Sinds afgelopen opname (eigenlijk sinds het gebruik van de medicijnen tegen schimmels, en de veranderde onderhoudsantibiotica voor thuis), heb ik enorme last van droge huid. Het begon met alleen droge handen en lippen. Dat was goed te smeren. Toen kwamen er problemen met mijn nagels. Steeds velletjes die aan de zijkant van de nagel ingroeien, zo ver, dat ze gaan ontsteken en er pus uit komt. Steeds als ik denk, het gaat de goede kant op, begint het weer opnieuw. Weken in de Dethol, continue jodium erop, niets lijkt te werken. Mijn lippen hangen de vellen soms bij (tot bloedens toe). Gelukkig heb ik daar nu hele vette zalf voor, wat wel enigszins helpt, maar handig is het allerminst. Ook mijn armen, benen, buik en gezicht zijn erg droog. Mijn dagelijkse bezigheid is dus.. Smeren, smeren en smeren.  Komende controle ga ik dit toch eens aankaarten in het ziekenhuis. Door al die ontstoken vingers zijn mijn suikers namelijk ook behoorlijk aan het schommelen. Niet echt ideaal, als je niet wilt dat mijn infectie weer erger word.

Sinds een week of 2 ben ik weer enorm aan het hoesten. Iedere nacht lig ik minimaal een uur wakker, soms zelfs 3 uur achter elkaar. Tegenwoordig  gooi ik mijn bedbodem dan maar omhoog, om half zittend te gaan slapen. Zonder slaap red je het ook niet. Hoewel het begon als een verkoudheid lijkt het toch meer en meer mijn longen weer te gaan beïnvloeden. Even aankijken dus, en hopen dat ik de feestdagen gewoon thuis mag meemaken dit jaar. Het zou voor het eerst sinds jaren zijn dat ik de hele maand december thuis kan zijn :)

Als laatste nu nog een korte terugblik op 2014. Opnieuw een jaar waarin veel gebeurd is, leuke en minder leuke dingen. Mijn relatie met Erik verdiepte zich, mijn moeder kreeg een relatie, verschillende mensen in mijn omgeving mochten zwanger worden of zelfs een kindje krijgen... Zo werd mijn eerste tantezeggertje (nichtje) geboren. Een absoluut hoogtepunt van 2014. Maar ook de minder leuke dingen waren er in 2014. Zo dachten we in begin 2014 dat de ziekte van mijn oma (longkanker) onder controle was, maar bleek ze later dit jaar uitzaaiingen in de hersenen te hebben, en is ze nu heel erg ziek. Mensen in mijn omgeving met een doodgeboren kindje of miskraam, en mensen met dezelfde ziekte als ik die moesten overlijden.

Ik weet dat er veel lezers van mijn blog niet kerkelijk zijn. Toch wil ik ook hier zeggen dat ik blij en dankbaar ben, voor alle mensen die aan mij denken, maar ook voor mij bidden. Afgelopen opname kreeg ik een kaartje van een mevrouw uit Groningen. Ze las al een hele tijd mijn blog, en stuurde me in het ziekenhuis een bemoediging. Zulke kleine gebaren, van mensen die ik niet eens ken, doen mij zo ontzettend goed! Dit geeft naast het geloof, steeds opnieuw kracht om door te gaan. Bedankt!

Verder wens ik iedereen die mijn blog leest Goede Kerstdagen en een Voorspoedig Nieuwjaar.

Marianne

Ps. de 29e moet ik voor controle terug. Mocht hier iets bijzonders uitkomen volgt er een snelle update. Anders praat ik u in het nieuwe jaar weer bij.