dinsdag 30 december 2008

30 december

De enalaatste dag van dit jaar, dat ik deze site bijwerk. Ik heb in de loop van de dag weer heel wat puntjes verzameld die ik even wil vertellen;) Dus daar gaan we weer;)

Als ik ergens een hekel aan heb, is het aan zusters die je behandelen als een kind van een jaar of 8/9. Niets vertellen, en even je shirt wegtrekken om naar je PAC te kijken. Oké, volgens mij is dat ook mogelijk om te vragen. Nog zoiets... Zusters die denken dat je zelf de thermometer niet onder je arm kan doen... Want, wees eerlijk, dat ding is heel zwaar, en je hebt er een bijsluiter voor nodig om te weten hoe je hem onder je arm moet doen...

Ook zoiets;) lief dat ze vragen hoe het met je is, en hoe je je voelt, maar sommige mensen doen dat als je net even je ogen opslaat, om te kijken wie je daar stoort in je broodnodige rust. Gelijk alle controles, maar vooraf even vragen hoe het gaat... Heel lief, dat wel... maar van mij krijg je dan het antwoord: duf..

Gisteren was ik heel de dag meer benauwd, en voelde me helemaal niet goed. Toch heb ik niet meer zuurstof gekregen (dan een halve liter). Vanmorgen voelde ik me wel goed, al was ik erg moe toen ik uit mijn slaap getrommeld werd. Het was met toen nog niet duidelijk hoe het met mn benauwdheid gesteld was. In de loop van de dag bleek dat dat hetzelfde was. Begin van de avond heb ik daarom een tijdje weer een liter zuurstof gehad, ondanks dat mijn saturatie 97 was. Met zuurstof was hij 100 (bleek na een uur) en hebben ze hem weer afgebouwd omdat ze bang waren dat ik anders o2 stapeling krijg. Dat is hetzelfde als je hyperventilatie hebt. Een teveel aan zuurstof in de hersenen, waardoor een tal van klachten ontstaan.

Vanmorgen om kwart over 9 ging ik (nog in mn pyama) in de rolstoel richting de longpoli om te blazen... De vraag die gesteld werd, of k er alleen heen wilde lopen... Nou, wat denk je... 3x per dag nog geen 5 min uit bed, of beroerd worden, en zo duizelig zijn dat de wereld draait... O euhh, dan ga ik wel even een rolstoel halen, en dan kijk ik gelijk even of er iemand is die mee kan... Oke, dankjewel... (wil nooit in rolstoel maar was nu toch wel blij... Dus evenlater op naar de longpoli om longfunctie te blazen. Die was 62%. Dit was 7% gezakt vergeleken met vorige keer. Nu keek ik er niet heel erg van op, omdat ik vermoedelijk vorige week dinsdag dramatisch veel lager zat. Ik ben in die week dat ik nu alweer in het ziekenhuis lig, best ver opgeknapt, ook al ben ik nog niets waard. De artsen hadden dezelfde mening, en zijn daarom van plan de antibiotica hetzelfde te houden, en nog even aan te kijken...

Na het longfunctie blazen had ik fysio. Omdat ik eigenlijk gelijk na de fysio wilde douchen (ivm enorme vermoeidheid, wil ik het echt zo vroeg mogelijk) belde ik daarvoor. Helaas moest ik een half uur wachten, en kwam de zuster daarna zeggen dat ze de visite in moest (artsengesprek over patienten). Dus werd het na de fysio. Eerst wilde ik niet meer gaan douchen, omdat ik zo moe was, maar omdat de zuster er een beetje op aan drong heb ik het uiteindelijk later toch gedaan. Gelijk na het PAC eruit halen, ben ik gaan douchen. Omdat ik nog steeds erg duizelig ben, heb ik gevraagd of de zuster in mn kamer wilde zitten zodat ik kon roepen als er wat was... Nu denk je natuurlijk toch niet dat ik ook echt roep... Ik stond te duizelen, maar heb het uiteindelijk toch helemaal zelf gedaan...

Daarna was ik enorm moe, duizelig, en had knallende hoofdpijn. Omdat mn eten er al stond, ben ik eerst gaan eten (voordat het koud werd) en daarna is mijn PAC aangeprikt. In het rustuur heb ik liggen rusten, en knapte ik weer wat op. Vanmiddag heb ik verder nog even in de speelkamer gezeten om te werken aan (opnieuw) een knuffelbeertje. Dit keer een zeehondje.. (of was het nu een zeekatje die verbouwd werd lian?)

Verder heb ik besloten om oud en nieuw hier te blijven. Gisteravond had ik dat al een beetje besloten. Ik heb met verschillende mensen overlegd, en de meeste waren van mening dat ik moest oordelen naar hoe ik me voelde... Nou, ik wist het gewoon echt niet... Ik ga dolgraag naar huis, maar eigenlijk wist ik dat het te veel zou worden, en dat ik daarna in zou klappen... Dus wat ging ik volgen? mijn verstand of mn gevoel? Het is mijn verstand geworden... Want ik wil niet een week voor niets gelegen hebben...

Vanmiddag kwam de arts, en die zei dat ze een virus hadden gevonden. Genaamd het coronavirus. Toen ik echter op internet ernaar begon te zoeken... kwam ik uit bij allerlei sites over dieren, en blijkt het een veel voorkomend virus te zijn bij katten... Dan denk je toch ook van ja hallo, waar zitten we hier... De symptomen die erbij genoemd werden kwamen niet overeen met wat ik had. Ik blijf er dus bij dat het de pleuritis was, wat een andere longarts al noemde... Die symptomen komen namelijk wel overeen met mijn klachten. Maar goed, wat doet het er ook toe wat het was? Het ergste is voorbij, en ik hoop dat het vanaf nu alleen nog opknappen geblazen is.

Vanmorgen voordat ik ging douchen moest ik me wegen, en opnieuw was ik wat afgevallen. Dat was nog nooit gebeurd in het ziekenhuis. Normaal kwam ik hier alleen maar aan, maar nu was ik 0,3 kilo afgevallen... Oké het is bijna niets... maar toch...

Ik wil vanaf deze plaats mn moeder even VAN HARTE FELICITEREN met haar nieuwe baan... ze is gewoon bij de 1e keer solliciteren gelijk aangenomen... Ik ben zo trots op die lieve schat:) en ze was er gisteren zo onzeker over:) dus mensen een hard HOERA voor mijn lieve moeder:)
Zo'n beetje half Nederland treft voorbereidingen voor Oud en Nieuw, een groep meiden waar k veel contact mee heb, organiseerden een reünie, van de afgelopen vakantie, toen ik ook al niet mee kon, en nu dus weer niet, Half nederland gaat opzoek naar schaatsen omdat het gaat vriezen, en ik lig hier in het ziekenhuis, te vechten om beter te worden... oud en nieuw word het in het ziekenhuis ook, maar heel wat anders dan lekker thuis... Feest kan het hier ook zijn, maar ook dan minder... En vakantie? Dat heb je hier niet...

Het begint er op te lijken dat ik nu behoorlijk zelfmedelijden aan het kweken ben, en dat is dus niet mijn bedoeling... Het is om inzicht te geven in wat "gewone" dingen, die ik (opnieuw) moet missen, door een ziekenhuisopname... En dat gaat je af en toe niet in de koude kleren zitten, en dan krijg je soms flink de balen van alles... En vanavond had ik even zo'n momentje... Niet dat ik heel erg sagrijnig was, of heel erg boos of wat dan ook... Maar blijkbaar was ik stiller, en was niet erg gezellig. Khad geen zin om de telefoon op te nemen (opa belt iedere avond) en liet het mn moeder doen... Maar om jullie toch maar gerust te stellen;) het is weer over hoor;) we gaan er weer voor knokken!!!

EN dan als laatste nog even dit... Willemijn, die al een tijdje thuisinfuus heeft, moet misschien wel opgenomen worden.. Niet omdat het niet goed met haar gaat, want ze voelt zich best (al blijft haar longfunctie stabiel en moet ze over op andere antibiotica) maar wat is nu het probleem: de antibiotica thuis regelen word een probleem... Een ingewikkeld probleem waardoor ze misschien vanaf 1 januari in het ziekenhuis ligt... (wil je meer weten? kijk dan even bij mijn links, bij mede- CFers en dan bij willemijn (de 2e link)) Willemijn, het zou gezellig zijn als je me gezelschap komt houden, maar voor jou hoop ik dat je ALSJEBLIEFT thuis mag blijven, en je vrijheid mag houden...

Morgen komt de laatste blog, van dit oude jaar. Ik weet nog niet hoe laat, maar het zal wel voor morgenavond 10 uur worden...

Groetjes;)

Geen opmerkingen: