woensdag 31 december 2008

31 december 2008

Oudjaarsdag... Het eerst beleef ik dat in het ziekenhuis... En wat maak ik er van mee? Weinig... Waarom? zul je denke... Je was toch weer op de been, liep weer wat, zat wat in de speelkamer, dan beleef je er toch wel wat van?? Ja, dan wel... Maar vanmorgen is hier de boel omgeslagen...
Het begon vanmorgen toen ik wakker werd. De nachtdienst had de zuurstof uit gezet, want ze vonden het tijd dat ik zonder zuurstof ging, en mn saturatie was goed. Dus kon het wel... Halverwege de nacht moest ik naar de wc, en heb ik de zuurstof zelf weer omhoog gezet, omdat ik na uit bed geweest te zijn, enorm benauwd was. Toen ik vanmorgen weer wakker werd, was de zuurstof opnieuw uit, en ik besloot om af te wachten en te kijken hoe het ging... Dus ik alle dingetjes gedaan...

Totdat ik om een uur of kwart over 9 erg misselijk werd. Eerst dacht ik van, aahhh er zit wat slijm in de weg en dat gaat zo na het sprayen wel over. Na het sprayen bleef het... sterker... het werd erger. Om een uur of 10 nam ik mijn medicijnen in. Nog geen kwartier later kon ik nog net optijd mijn sputembakje pakken om in te spugen... Ik heb gelijk gebeld. De zuster vond het vreemd en zei dat ik maar rustig aan moest doen. Ze zei ook dat het kon komen omdat ik vannacht een bloedneus heb gehad, en dat bloed zwaar op de maag valt... Dat dit het echter niet zal zijn, bleek vanmiddag toen ik opnieuw overgaf... Dit keer niet mijn medicatie en mn ontbijt maar alleen maar gal...

Vandaag heb ik dus de hele dag op bed gelegen, en het enige wat er nog in mijn maag zit, is denk ik een half appeltje, een bekertje boulion en een wafeltje (op de afdeling waren ze aan het bakken). Niet dat het erg goed smaakte, maar je word zo flauw op een gegeven moment..
Maar goed... Tegen half 12 besloot ik dus een 2e kans te wagen en de belangrijkste medicatie vast in te nemen, in de hoop dat ik het binnen hield... Daarvoor heb ik een half appeltje op, en gelukkig bleven deze dingen erin...

Onder etenstijd kwam de zaalarts met het zaalhoofd langs. Ze wisten ook niet waar ik zo beroerd van was, en vonden dat ik maar snel weer moest proberen dingen te eten... Toen het over eten kwam, zei het hoofd van de zaalarts dat ik sterk aan het vermageren ben. Nu heb ik wel behoorlijk wat reserve, maar dat houd ook een keer op, en ze gaan een keer een grens trekken en dan blijf over sondevoeding... KLAP... een week lang doe je je best om aan te komen, zoveel mogelijk te eten, en nu ben je 1 dag ziek, en beginnen ze over sondevoeding... Niet dat ik dat dus wil he... Gelukkig kijkt ze het aan, en vond ze het nu nog niet noodzakelijk. Ook vroeg ze of ik wist dat mijn witte bloedplaatjes te laag waren. En dat was bekend. Ze gaat nu kijken wat er aan gedaan gaat worden...

Als positief puntje noemde ze dat mijn buik wel minder gespannen was. Van de zomer had ik een bol opgezet buikje en had veel pijn. Nu heb ik geen/weinig pijn en is mijn buik een stuk minder opgezet... Kijk, als ze nu eens vaker dat soort nieuws had...

Vanmorgen kwamen ze trouwens opeens binnen van het lab. Ja, ik kom bloed afnemen... Oké, waarvoor? Ze hebben mij niets verteld... Ja voor die en die en die waarde... zijn 2 buisjes uit de vinger... O oké, toe maar weer... Fijn dat ze zulke dingen overleggen, dan weet ik ook wat me te wachten staat... Niet dat ik zo moeilijk ben qua dat soort dingen, maar toch... Overleg zou wel wat fijner zijn...

Nog even een korte terugblik op het afgelopen jaar. Het afgelopen jaar ben ik 6x (met deze erbij) opgenomen geweest, en heb ik alle 6 de opnames zuurstof gehad. (voor het eerst van mn leven). Ook ben ik 2x onder narcose geweest, ook dat had ik nog nooit gehad... Hoogtepunten waren onder andere de PACplaatsing, zodat ik geen infuzen meer hoefde te prikken (op het laatst iedere dag), de dagen dat ik met blijdschap weer al dan niet helemaal opgeknapt naar huis mocht etc.

Eind augustus werd ik een dag helemaal in het zonnetje gezet door de stichting Opkikker. Dat was enorm leuk, en was ik heel blij dat het toch nog net door kon gaan. Want eerst leek het erop dat ik nog in het ziekenhuis lag. Maar uiteindelijk werd ik 5 dagen daarvoor ontslagen uit het ziekenhuis.

Er waren ook moeilijke dingen dit jaar... Zoals iedere keer weer een achteruitgang in de longfunctie en gezondheid, iedere keer weer bij een opname een allergische reactie waar ik een paar dagen flink ziek van was, en ook zijn er een aantal Lotgenoten overleden. De een kende ik beter dan de ander... Maar met allemaal had ik een band. De leegte die hun achterlieten is niet te beschrijven... Hierbij denk ik ook niet alleen aan afgelopen jaar, maar ook het jaar daarvoor... Waarin Sara en Bert overleden... De dood komt dan zo dichtbij...

Als het laatste wil ik mijn kennissen, vrienden, familie en iedereen die wat voor me heef betekend, bedanken voor alles wat ze voor me gedaan hebben. Ze steunden me als ik het moeilijk had, ze stonden naast me, hielden mijn hand vast, of spraken me bemoedigend toe... Allemaal heel erg bedankt daarvoor...

Ik wil jullie allemaal een fijne en goede jaarwisseling toewensen, en een Gezond, Gezegend, Voorspoedig 2009!!!

Groetjes

1 opmerking:

hedwiche zei

Sterkte met aankomen. Ik wens je een beter jaar, met minder opnames toe in 2009!