dinsdag 6 januari 2009

goed nieuws

Vanmorgen werd ik vroeg wakker gemaakt, en werd op nieuw even mijn shirt aan de kant getrokken om naar mn PAC te kijken. Het is alsof ik er aan gewend ga raken, maar inwendig blijf ik me even kwaad en misschien ook wel machteloos voelen. Moet ik er iets van zeggen? Of is dat tegen het zere been?

Om half 10 had ik fysio, en kwam er weer behoorlijk wat slijm omhoog. Wat wel fijn was is dat de fysio er dit keer zat, toen ik opnieuw een kwartier moest wachten terwijl mijn pomp aan het piepen was, en er na een kwartier nog niemand was. Toen de fysio de zuster ging zoeken, bleek ze gewoon op de gang te lopen..

Daarna toen ik net aangekleed was, net gedouched had, en net klaar was met alles, kwamen ze zeggen dat ik longfunctie mocht gaan blazen. Ik snapte het niet, want normaal is het op donderdag, maar goed, ik vind het best, ik naar de longpoli. Daar bleek mijn longfunctie verbazingwekkend hoog. Namelijk: 101/102%. Zoals jullie begrijpen viel mijn mond open van verbazing... nog maar een week geleden, had ik zuurstof, lag ik continue in bed, en kon ik niets... Nu loop ik over de gang, heb een longfunctie van 102, en voel me goed.. het enige wat ik nog mankeer is moeheid en hoesten...

Terug op de afdeling ben ik aangeprikt. Toen ik na het eten even bij de bali stond te praten, zei ronald heel trots dat hij mij had gezoend (met oud en nieuw). Toen maakten een paar anderen er maar gelijk van dat ik daarom zo opgeknapt was. Maar om er even serieus op in te gaan, ik vraag me af waar het door komt... Komt het door de prednison die nu weer een tijdje op 5 mg staat? of slaat de antibiotica zo goed aan? of een combinatie?

Toen ik nog even daar na bleef hangen, kwam mijn longarts langs, ook zij was helemaal verbaasd. Ze zei er gelijk bij dat ik waarschijnlijk vrijdag naar huis mag... Verbazing 2... Maar tegelijk met de verbazing is er ook blijdschap. Misschien dat ik mijn stage dan nog een week of 2 op kan pakken, voordat die voorbij is, en dat ik dan nog even mn opdrachten af kan maken. Maar eerst word het thuis een tijdje bijkomen...

Vanmiddag heb ik een hele tijd met mn moeder beneden gezeten, en daarna ben ik naar de speelkamer gegaan. De arts kwam nog even langs, en zei dat ik een lichte vorm van bloedarmoede had, en dat ze daarvoor weer een pilletje er bij gaan geven. 3x per dag de ferro fummeraat... Ik had hem een poosje geleden ook al, en mocht er toen mee stoppen, maar nu moet ik er dus weer mee beginnen.

Ik heb verder niet erg veel meer te melden. Genoeg goed nieuws dit keer. Morgen mogelijk weer meer;)

Groetjes;)

1 opmerking:

Anoniem zei

Hoi Marianne,

Wat fijn om te lezen dat je je weer sterker voelt zeg!
En een heel leuk vooruitzicht dat je op korte termijn naar huis mag. Hoop je weer te zien op het KDC, maar rustig aan he.
Nog even over de verplegers die ongevraagd je shirt wegtrekken zonder wat te zeggen, ik zal er als ik jouw was toch wat van zeggen. Je kan ze toch vragen hoe hun zich zouden voelen als er onaagekondigd aan hun gezeten wordt? En dan gaat het hier echt niet om of je nu patient bent of niet, maar om respect!
Nou meid, hou vol, en hopelijk tot snel.
Veel liefs van Chantal Kabel