vrijdag 23 januari 2009

Helaas.. weer opname in zicht!!!

Half 3 vanmiddag ging ik richting het Sophia in Rotterdam. Daar aangekomen heb ik longfunctie geblazen... de laagste was 69% en de hoogste 81%. Wat er op dat moment door me heen ging, kan ik niet beschrijven... Aan de ene kant was daar het gevoel van "dus toch". Aan de andere kant was er het gevoel van " NEEEEE niet weer".

Na het blazen heb ik wat mensen ge- smst. Daarna heb ik tot 10 voor half 5 op de dokter zitten wachten. Toen ik daar binnen was, heeft ze mijn verhaal aangehoord, en naar mijn longen geluisterd. Vervolgens heb ik weer in de wachtkamer plaatsgenomen, na de taxi 3 kwartier later (van kwart voor 5 naar half 6) gezet. Dit omdat de arts moest overleggen met een andere arts. (de arts die ik had, werkt er nog maar pas..) De arts waar ze mee moest overleggen, was een verdieping omhoog bezig, en kwam om 5 uur naar beneden.

Na een kort overleg van 5 minuten... kwamen ze naar buiten... Ik wist genoeg... Alleen hun gezichten zeiden het al... en ja hoor: "We hebben overleg gehad, en zijn tot de conclusie gekomen dat het niet zo goed met je gaat zo (o echt? dat meen je niet...). Daarom hebben we besloten dat we weer een opname gaan doen... (NEEE dat meen je niet!!!!!! en mijn stageafronding? en mijn kennismaking met de nieuwe klas? en .........) Uiterlijk rustig vroeg ik de belangrijkste dingen die ik moest weten. Onder andere: moet ik doorgaan met de cipro ?(ja), moet ik een afspraak maken voor als ik een week nog niet in het ziekenhuis lig? (nee, bel alleen als je woensdag nog steeds niets hebt gehoord) op welke termijn word ik opgenomen (tussen nu en woensdag, en anders moet je bellen)?

Daarna liep ik , nog overrompeld door het nieuws wat ik al vreesde maar niet wilde geloven, naar afdeling 2 midden... Daar nog even wat lotgenoten bezocht (1 sliep, de ander heb ik even een praatje staan maken op gepaste afstand) gezien ik nog een 20 minuten over had. Daarna opweg naar beneden, en een vrolijk gezicht opzetten tegen de taxichauffeur... (gezien ik even niet wilde praten over de opname..)

Tijdens de rit wat mensen op de hoogte gebracht. Thuisgekomen gegeten, en weer wat mensen gebeld... Onder andere mijn mentor, stagedocent, de dominee, en iemand die het oppasrooster regelt gezien ik komende zondagochtend op moest passen. Dit scheelt weer een telefoontje naar iemand anders om te ruilen van oppasdienst, naar een later tijdstip (wat ik eerst wilde doen, als ik buiten het ziekenhuis om op zou knappen). Helaas heb ik geen telefoon nummer van mijn begeleidster van stage, dus hoop ik dat als ze dit leest, een berichtje in mijn gastenboek zet, of een mailtje stuurt. Zodat we eventueel kunnen overleggen hoe we het doen met de afronding van mijn stage... Ik kan haar dan ook laten weten wat mijn stagedocent zei...

En nu? Tja, wachten... Wachten op een telefoontje van het Ziekenhuis, wanneer ik kan komen. Dat kan morgen al zijn, maar het kan ook zijn dat ik volgende week in de loop van de week pas opgenomen word. Stilletjes leeft nog de hoop dat ik door de pas opgehoogde Prednison (vanaf dinsdag) nog wat opknap, en dat een opname toch niet nodig blijkt (ijdele hoop) of dat de opname korter duurt (is goed mogelijk). Vind ik het erg om in het ziekenhuis te liggen? Ach, leuk of niet leuk, het belangrijkste is dat ik opknap (dat is de bedoeling, en anders proberen we het in ieder geval). De opnames opzich ben ik al wel aan gewend... Wat ik erger vind is de wetenschap dat ik aan het begin van de opname weer behoorlijk ziek word, door een allergische reactie op de antibiotica, dat is wat meer balen... Je begint niet gelijk met opknappen, je gaat eerst achteruit...

Maar goed, zoals het ging, gaat het niet meer... minder eten, minder slapen, meer moe, minder energie, benauwder, en niets meer kunnen... Afvallen doe ik dankzij het opbouwen van de Prednison niet... Ik kom aan... Alleen is het niet zo'n gezond aankomen... De verhoudingen zijn ook niet helemaal goed;) zo zal mijn hoofd zoiets worden als een voetbal, en zo rood als een tomaat... Ach ja, dat zij dan zo... Qua kleren word het geen probleem;) want een maatje groter hangt nog steeds in de kast te wachten tot ik aankom:P haha...

Maar goed, nu nog maar even over andere dingen dan over opnames en ziekenhuizen... Nog 1 ding wil ik er over kwijt... Dat ik dit op mijn site zet, moet niet gezien worden als een zelfmedelijdend verhaaltje... Ik zet dit op mijn site om me te uiten (mijn site is mijn uitlaatklep), en om jullie op de hoogte te houden. Om jullie een inzicht te geven in mijn leven, en alles wat daar bij komt kijken... Sommigen die dit lezen zullen dit herkennen, anderen vinden dat ik me niet aan moet stellen omdat hun het erger hebben... Nogmaals, het is niet om aandacht te vragen, medelijden op te wekken, of negatief te doen...

Waar ik heel blij om ben, is dat ik net mijn Stageopdrachten af heb... Ik moet dan nog een eindbeoordeling van 1 opdracht, en nog een eindgesprek, maar dat kan wel even uitgesteld worden, of mogelijk op een andere manier opgelost worden.

21 januari (woensdag) is er weer iemand getransplanteerd. Er wachten nog veel mensen op nieuwe longen of andere organen... Veel mensen halen het grote moment niet, dat ze een nieuw orgaan krijgen, veel overlijden voordat het moment aanbreekt, maar gelukkig zijn er ook nog mensen die niet tevergeefs zo lang wachten... Via de site van Brenda worden alle belangstellenden/vrienden/familie en kennissen op de hoogte gehouden... Gelukkig mag alles goed gaan met haar... Wil je op haar site een kijkje nemen? Klik dan op de volgende link (word nog aan mijn links toegevoegd...) http://www.brenderik.web-log.nl/

O ja, donderdag heeft de Gastro nog gebeld, voor de uitslag. Gezien ik echter nog niet besproken was (was al bekend) belt ze donderdag terug...

Vanmiddag had ik trouwens zo'n anti-nederlands-moment... Ik zei tegen ma, dat ik alleen maar te grote sokken had in mn mandje... Dus of zij misschien (ze heeft dezelfde sokken) kleine maatjes had... Ik moest maar een keer kijken... Ik ging door met mijn praatje, en zei dat het geen idee was om met viltstift een stip in mijn sokken te zetten omdat het er in de was dan uit zou gaan... Zegt mn moeder: dan moet je er een draadje in naaien... Roep ik heel verontwaardigd... : Ik ga ECHT NIET in elke sok een NAADJE DRAAIEN hoor:P hahaha, tegelijk toen ik het zei besefte ik dat ik wat verkeerd zei, en schoten we in de slappe lach... (gevolgd door een lekkere hoestbui van mij)

Als laatste nog even dit. Op de site van een kennis kwam ik het volgende gedichtje tegen... Dat sprak mij erg aan... Gezien ik ook niet echt kan plannen, en als ik plan ik vaak af moet zeggen... (zoals nu ook weer)... Hier komtie:

Gisteren is al voorbij
Morgen moet nog komen
Dus ik leef nu maar met vandaag
Voor mij geen toekomstdromen
Ik ben blij met elke dag
Want als ik eerlijk zeggen mag
Ik houd echt van het leven
Wat gister was en morgen komt
Dat kan mij niet meer raken
Ik houd het nu maar bij vandaag
En probeer er het beste van te maken

Dat wastie denk ik wel weer voor vandaag;) Zodra ik wat meer weet, horen jullie het...!

Groetjes

2 opmerkingen:

Yehudith zei

Heh, wat verschrikkelijk klote zeg :S!

Je geeft aan dat je heel erg baalt dat je eerst zo slechter wordt van de antibiotica, maar het lijkt me dat uberhaupt de hoeveelheid opnames en de snelheid waarmee ze elkaar opvolgen toch ook niet helpt? (Of ben ik nou gek ;) ). Ik bedoel, dat is bij mij iig zo. Aan de opnames zelf wen je inderdaad wel, daar kan je je op instellen, maar steeds weer die achteruitgang.

Nouja, ik vind het in ieder geval echt heeeel erg vevelend voor je en lees het met een baalgevoel. Heel veel sterkte en succes!

Xx, Judith

Marjolein zei

Hè wat balen meis!
Heel veel succes

hoping this course of IV's will kick this thing in the butt

Marjolein