dinsdag 7 april 2009

Naast je kinderarts in de wachtkamer..

Vanmorgen had ik dan eindelijk de combi afspraak (kinderarts en internist) voor mijn diabetes.
Eerst had ik een gesprek met de diabetesverpleegkundige, die mij aanraadde om als mijn suikers erg hoog waren, en ik dacht dat de canule verstopt zat, eerst bij te spuiten met de gewone pen, en dan pas de canule te gaan vervangen, zodat hij zo snel mogelijk zou gaan zakken. Daarnaast raadde ze me aan om voor de maaltijd te gaan bolussen (alvast een start iig, voor hetgeen ik zeker wist dat ik op ging eten, en daarna nog erbij wat ik nog niet had meegerekend) zodat ook na de maaltijden niet zo'n piek ontstond, en mijn dagcurve wat stabieler werd. Als ik boven de 20 uit kom, moet ik ketonen gaan meten. Ketonen is een bepaald stofje in je urine.

Na de afspraak bij de diabetesverpleegkundige ging ik op zoek naar de juiste bali (er waren 4 bali's, achteraf kwam ik er achter dat er voor iedere internist een aparte bali was:P) om me te melden... Even later kwam mijn kinderarts (die in dit ziekenhuis gestopt is, en speciaal voor mij terug kwam) aanlopen, en ging naast me zitten... Toch wel een raar gevoel hoor... naast je kinderarts in de wachtkamer van de internist zitten...

Omdat de internist meer dan een kwartier uitliep, ben ik heel wat te weten gekomen over zijn leven van nu... Over en weer wat gepraat, en wat vragen gesteld... van heel wat mensen moest ik hem de groeten doen, en toen om 11.20 werden we binnen geroepen " mevrouw vlot" ... Heden... Nu word je al mevrouw genoemd ook... Haha..

Maar goed... Mijn kinderarts deed een "inleiding" dat ik naast diabetes ook CF had etc etc etc... mijn hele leven werd even kort weergegeven, en daarna nog wat vragen aan mij, over hoe en wat... hoe ik me voelde, mn curves kwamen er bij... en er werd besloten de basaal opnieuw omhoog te gooien (van 10 - 22 uur). Toen de internist lichamelijk onderzoek ging doen, heeft mijn kinderarts (voor de laatste keer... echt de laatste keer...) afscheid van ons genomen, en ging hij weg...

De internist deed nog wat onderzoekjes... (hart, longen luisteren, kijken of er vocht in mijn buik zat, en bloeddruk meten.) Heel nuchter vroeg hij of ik een opgezet kliertje had in mijn hals... " nee, dat is het slangetje van mijn PAC", even daarvoor had hij de PAC zelf al op gemerkt, maar blijkbaar is het niet gewoon dat je het slangetje van je PAC in je nek voelt!!???

Maar goed... Hij besloot mij nog een kalktabletje erbij te geven, omdat ik wat magertjes zat in de zuivelproducten eten, en daarna zei hij dat hij me wat vaker wilde zien dan normaal, omdat ik een apart geval was, en ik ook nieuw bij hem was... Wat trouwens wel apart is... hij had nog een patiƫnt met CF... Het is nu dus hopen dat we niet een keer tegelijk een afspraak hebben, want we weten het niet van elkaar, wie de ander is;)

Toen hij de vervolgafspraak over 4 maanden wilde, was ik blij... Ik dacht dat het korter zou zijn, omdat op de kinderpoli iedere 3 maanden standaard een afspraak was... Gezien hij mijn vaker wilde zien, dacht ik dus aan een periode van 2 maanden, maar dat valt weer mee... Verder wilde hij uitgebreid bloedonderzoek, en daarna werd het gesprek afgesloten...

Waar ik erg blij om ben, is dat hij aangaf dat hij hield van een open houding... Voorbeeld hiervan noemde hij: Ik houd er van te zeggen waar het op staat, soms kan ik streng zijn, maar dan alleen als ik denk dat dat nodig is... Hij zei ook dat hij het waardeerde als patiƫnten open en eerlijk waren, en eerlijk zeiden hoe het gegaan was. Voorbeeld daarbij noemde hij: ik wil niet dat je op het spreekuur komt, en dan klaagt dat je suiker zo onstabiel is, en dat het niet lukt om wat er aan te doen, dat je alles geprobeerd hebt... en dat achteraf blijkt dat je een vriendje had, flink had zitten eten, perongeluk vergat bij te bolussen, en dat je maar had gezegd dat je goed je best deed, omdat je geen gezeur wilde... Hij zei: zeg dan maar gewoon dat het even niet zo lukte, omdat je andere dingen aan je hoofd had, daar heb ik meer begrip voor...

Ik ben het helemaal met hem eens, en vind het een fijne benaderingswijze... Kortom... Ik denk dat er ook met deze arts wel weer een band ontstaat... Al zal die nooit zo worden, als met de kinderarts, die ik toch wel 13 jaar heb gehad...

Verder heb ik ondertussen al 4 rijlessen gehad... Het bevalt enorm goed, en volgens de instructeur doe ik het goed... Afgelopen les voor het eerst op de rijksweg gereden, geparkeerd, en heel Gorinchem door gekronkeld... Soms heb ik een klein hellingproofje, wat nog wat lastig is, maar zoals mijn instructeur zei: er staat niet voor niets de L van leerling op het dak;)
Daarnaast is er veel huiswerk te doen, en ga ik dus weer eens een eind maken aan deze giga lange blog;);)

Jullie horen wel weer als ik wat te vertellen heb, en anders als ik gewoon even zin heb in een babbelpraatje;)

Groetjes

Geen opmerkingen: