maandag 6 juli 2009

1e update opname

Maandag 6 Juli 2009 15.30

Omdat ik even niet kon bloggen in verband met geen internet op mijn kamer, heb ik alles in mijn schrift geschreven. Nu ik bezoekuur heb, en mijn moeder er is, zijn we samen naar beneden gegaan, om even mijn site bij te werken op een computer die daar staat. Hopelijk houd ik dit vol, en kan ik de komende dagen ook. Kijk er echter niet raar van op als er 1 of meerdere dagen geen update is. Ik ben dan waarschijnlijk niet in de gelegenheid geweest om mijn site bij te werken... Allereerst even hoe het nu met me is: Ik ben heel moe, en een beetje duizelig, wat meer benauwd maar gelukkig niet extra zuurstof behoeftig...

Nu mijn verhaal vanaf vrijdag toen ik op de Spoed eisende hulp werd opgenomen...
Vrijdag om 5 uur belde mijn arts uit het sophia in rotterdam, en gaf door dat ik me kon melden op de Spoed Eisende HUlp van het Beatrixziekenhuis in gorinchem, en dat ik daarvandaan opgenomen zou worden in het ziekenhuis op de volwassenafdeling.

Na gegeten te hebben, nog even snel mijn site bijwerken, en mn tas inpakken, gingen we op weg naar het ziekenhuis waar we om half 7 op de SEH arriveerden. Na ons gemeld te hebben bij de bali, moest ik plaats nemen in de wachtkamer. Na ongeveer een kwartier in de wachtkamer gezeten te hebben, kwamen ze me roepen: Mevrouw Vlot, u mag meekomen... Zo, dacht ik, dat gaat snel... Maar na een foto van hart en longen werd ik weer in de wachtkamer geplaatst en begon opnieuw het wachten. Wat wel leuk was, is dat ik met de assistente die de foto maakte, gelijk een heel gesprekje kreeg naar aanleiding van mijn insulinepomp. Haar zoontje had er ook 1, en ze vroeg zich af hoe ik aan die pimp kwam (stikker voor insulinepomp). Vrij kort daarna (om 7 uur ongeveer) werd ik geroepen om bloed te komen prikken. Ik mocht daarna kiezen of in dat kamertje blijven zitten, of terug naar de wachtkamer. Daarom vroeg ik eerst maar hoe laat ze dachten dat de uitslagen zouden duren. het antworod was niet echt bemoedigend... De 1e is na 5 minuten binnen, de laatste na een uur... Nou, dan ga ik wel in de wachtkamer zitten, dan zie ik tenminste nog eens wat...

Om half 9 kwam een arts me halen, en die deed in een kamertje toen lichamelijk onderzoek en ik moest een lijst met vragen beantwoorden... Hoe ik me voelde, wat mijn klachten waren, waarom ik opgenomen moest worden, hoe ik het vond, etc etc... Daarna ging ze weg om te overleggen met de internist. Opnieuw begon het wachten. Toen.. Eindelijk om kwart voor 10 gingen we richting de afdeling... De reden van het lange wachten, was dat ze niemand konden vinden die een PAC aan kon prikken... PFF... was dat het hele probleem waarom ik zo lang in het kamertje zat te wachten???

Boven aangekomen stonden er 2 verpleegsters van de kinderafdeling te wachten die mijn PAC dan wel aan zouden prikken, ze zei er gelijk bij dat ze het een tijd niet had gedaan, maar dat ze het wel weer wilde proberen, omdat ik tenslotte anders een infuus moest... De 1e keer was het gelijk mis... Ik had het gevoel dat ze door de bodem van mijn PAC doorprikte en dat was nu niet bepaald een fijn gevoel... teon ze wilde doorspuiten, kreeg ik een gevoel van druk op de PAC en heb ik gezegd dat hij echt niet goed zat. Een van de 2 verpleegsters ging op weg naar beneden om nieuwe spullen te halen, want ze hadden maar voor 1x mee... na een tijdje: de 2e poging.... Weer mis... Ondertussen ging ik steeds meer zweten, en had ik steeds meer het gevoel van nou, doe dan maar een infuus... Maar nee... Ze trok de naald er uit (die haaks krom was) en zei: ik doe nog 1 poging, en daarna ga ik een gewoon infuus prikken, want dan waag ik het niet meer... Oke... Vooruit... Nog 1 poging dan... Even later zat er dan toch een naald goed... na 3x prikken, natte zweethandjes, een hart dat klopte in mn keel, en een moeder die zoiets had van wat moeten we hiermee doen... Nadat ze me uitgebreid hadden bedankt voor mijn moedige gedrag, en dat ze het op mij weer mocht oefenen, en dat ik zo rustig bleef, gingen de 2 verpleegsters weg...

Na een opnamegesprek, waarin opnieuw vragen werden gesteld, Waarin ik werd gewogen, en waarin ik steeds meer moe werd, gingen we naar de zaal waar ik kwam te liggen. Toen ik daar binnenkwam dacht ik even van: NEE geen zaal... Er bleken 3 vrouwen te liggen. 1 uit 1922 (die dementerende was), 1 uit 1933 (die leukemie had, en heel de tijd lag te kuchen), en 1 van een jaar of 50. Daar ga je dan, dacht ik... Het dementerende vrouwtje kwam steeds uit bed, liep door de kamer te scharrelen, en riep steeds: zuster, zuster, kunt u mij helpen?? Maar goed, ik was blij dat ik een bed had, de antibiotica gestart was, en dat ik eindelijk opgenomen werd.

Nadat mijn moeder even had geholpen met uitpakken van mn kleding, en ik geinstaleerd was, is ze naar huis gegaan, en ben ik gaan slapen. Vanaf deze plaats wil ik mijn lieve moeder even bedanken voor alles wat ze voor mij over heeft. Na een hele dag gewerkt te hebben, heeft ze nog eens 3 uur op de SEH gezeten, meer dan een uur op de afdeling, en daarna moest ze nog naar huis. Ze heeft me bijgestaan waar ik kon, geholpen waar ze kon, en ze steunde me, zoals alleen een echte moeder kan:) Lieve mama, dank u wel, u betekent veel voor me... Ik hou van u...
De 1e nacht heb ik enorm slecht geslapen (maar 3 uur). De dementerende vrouw kwam steeds uit bed, andere patiƫnten gingen naar de wc (1 vrouw wel 9x op een nacht) en de zusters liepen af en aan, veel piepende pompen etc. ZOndagochtend was ik dus erg moe toen ze om 6u de controles kwamen doen. Maar, ondanks die moeheid was er tot mijn blijdschap geen enkel spoortje van een allergische reactie. geen koorts, jeuk, misselijkheid, overgeven etc. Alleen maar erg moe, en een heel klein beetje duizelig, en wat meer benauwd. Zaterdagochtend heb ik rustig doorgebracht. Alleen maar op bed gelegen, met Gerrine die op bezoek kwam, een stukje gelopen, en daarna weer op bed...

Ondertussen was het demente vrouwtje naar een 1 persoonskamer gegaan, omdat ze haar niet meer wakker kregen, en haar bloeddruk heel laag was. De vrouw die tegenover mij lag, is naar het raam verhuisd (ik lig aan de kastkant), en s middags kwam er weer een vrouw bij die een aangezichtsverlamming had. en complicaties. We hadden zo dus van alles en nog wat op de kamer... nierproblemen, aangezichtsverlamming, leukemie, en CF... toch hadden we met 3 van de 4 wat gelijk... ALlemaal Diabetes... Voor het eten, allemaal tegelijk meten en spuiten (ik bolussen), en dat geeft wel een leuk sfeertje... Daarnaast heb ik kennis gemaakt, en babbelen we nu heel wat af... Wat eerst zo saai leek, blijkt enorm gezellig te zijn...

Zaterdagmiddag toen mijn moeder op bezoek kwam, zijn we naar beneden (buiten) gegaan, en hebben we even op een bankje gezeten. toen ik te moe werd zijn we weer naar boven gegaan, en hebben we daar nog een tijdje in een soort huiskamer gezeten. Daarna zijn we terug gegaan met het besluit dat we zo vaak mogelijk even een stukje zouden gaan lopen. Eenmaal op zaal, was ik blij dat ik weer op bed kon gaan liggen... Ik ben toch duidelijk meer moe dan thuis, en ook wel wat benauwder... Gelukkig heb ik nog geen zuurstof nodig. Na een tijdje is mijn moeder naar husi gegaan, om savonds weer terug te komen.

Van een verpleegster hadden we gehoord dat je misschien in de huiskamer internet kon ontvangen op een eigen laptop, dus had mn moeder mn laptop meegenomen... En inderdaad... Ik had verbinding, maar als ik internet wilde openen moest je een wachtwoord hebben en een gebruikersnaam, dus ging het feest niet op, en kon ik niet op internet;) Daarna nog even blijven zitten, en weer terug naar mn kamer. Om 8uur heeft mijn moeder me even geholpen met douchen en daarna is ze naar huis gegaan. Van zaterdag op zondag nacht heb ik heel goed geslapen (van 11-6). Zondagochtend heb ik ook weer ontbeten, mezelf aangekleed, en daarna heerlijk op bed liggen lezen, en gepraat met de 2 vrouwen tegenover me op de kamer. De 3e vrouw sliep veel, en sprak weinig...

Van 11 tot 12 is het in het weekend ook bezoekuur, en toen kwamen de buren dus op zondagochtend. Dat was erg gezellig, en daarna was het al weer etenstijd, en rustuur.. Van half 3-half 4 kwam ma nog even, en daarna ging ze naar de kerk. Ondertussen had ik mijn pillen in moeten leveren, omdat de arts wilde dat de verpleging dat regelde. Oke, ik vind het best... Als hun het kunnen bolwerken, en allemaal snappen.... Na de kerk kwam mn moeder weer, en hebben we weer (smiddags ook) een wandeling gemaakt.. IN de huiskamer hebben we een heel tijdje gezeten, en daarna weer terug naar mn kamer. Mn broertje is toen ook nog even geweest, en aan het eind van het bezoekuur heb ik ze weer weggebracht naar de lift. Ook vannacht heb ik goed geslapen, en vanmorgen heerlijk gedouched. Daarna drinken, en verhuisd naar het raam, de vrouw die daar lag, is verhuisd naar een eenpersoonskamer, en een andere vrouw is naar huis gegaan... Dus lagen we samen, en hadden we allebei een plek bij het raam. Ondertussen hebben we al een behoorlijke band opgebouwd, en grappen we heel wat af...

Waar ik heel hard om moest lachen, was dat ze vanmorgen binnen kwamen, met een vraag: Ja euhh deze medicijnen kan ik niet bestellen bij onze apotheek, kun je ze zelf meenemen? hahahhaha... die vond ik helemaal goed... eerst moet ik ze inleveren, omdat hun ze wel bestellen dan, en dan moet ik ze zelf meenemen... haha... Ik mijn moeder gebeld (heb telefoon bij mn bed, dus als je het nr wilt, laat het dan even weten door mijn moeder of mij te smsen of contacten.. Graag niet te vroeg, niet te laat bellen)

O ja, de arts is ook nog langs geweest, en die gaf aan weinig van CF te weten, en dat ze het continue met rotterdam overlegden wat ze moesten doen. Ik moest hun maar helpen... HAHA... lekker dubbel... Ik moet hun helpen, hun doen mijn medicijnen... haha...
Maar goed, mn moeder heeft de medicijnen meegenomen en de verpleging heeft ze gekregen... Ach, wel makkelijk als ze het overnemen, maar ik moet er toch zelf op letten dat ik alles krijg, en alles moet ik controleren;) haha...

Hoe is het dan nu met me? Nou, ik voel me erg moe, hoest wel, maar niet heel veel, heb niet veel trek, en eet slecht... Ook ben ik een beetje duizelig, maar de allergische reactie is uitgebleven... Ik ben daar erg blij en dankbaar voor, en hoop dat hij niet meer komt...
Aangezien ik nu alles heb verteld (bij mijn weten) ga ik weer lekker naar boven, en jullie horen wel weer als ik wat weet;)

Groetjes

1 opmerking:

Gwen haar leven zei

Hee Marianne!

Leuk verhaal hoor. Gezellig met anderen op een kamer. Ik moet jammergenoeg altijd alleen, maar dat is soms ook wel weer een voordeel :D Beetje raar dat ze daar zo weinig van cf weten maarja als alles goed gaat maakt dat niet zoveel uit!
Veel beterschap en hopelijk kan je snel weer naar huis.. Je kan toch ook thuis je infuuskuur doen of mag dat niet?

Groetjes Gwen