maandag 17 augustus 2009

CT-scan en de rest

maandag 17 augustus 2009

Vanmorgen om kwart over 7 komt de zuster binnenhuppelen met mijn inimini ontbijtje: “Goedemorgen, eet smakelijk, wat wilt u er bij drinken?” nog een beetje duf van de slaap, probeer ik mijn ogen open te houden, en bestel een beker halfvolle melk. Als de zuster weg is, kom ik kreunend toch maar overeind… Eerst mijn wandelingetje naar de WC maar eens. Als ik terug kom, til ik voorzichtig het deksel van mijn bord. Wat had ik ook al weer besteld? O ja, crackers met kersenjam. Normaal is mijn vaste menu chocoladepasta maar ja, aangezien dat niet op de lijst stond, en ik geen kaast hoef, heb ik maar voor kersenjam gekozen. 10 minuten later heb ik mijn ontbijt op, en komt de volgende zuster binnen… “Zo jij bent vroeg wakker, je bent de eerste in de hele rij”. Verbaasd kijk ik op. “De eerste?” “Ja”, zegt ze, “bij iedereen zijn de gordijnen nog dicht”. Direct besluit ik de volgende dag ook gewoon lekker te blijven liggen. Dat ontbijtje staat er over een uur ook nog wel, en als ik heel eerlijk was, kon ik mijn ogen amper open houden. Maar vooruit, zo troost ik mezelf… Dan heb je de douche ook lekker als eerste!;) Even later loop ik langs de zusterpost naar voren, om een douche te nemen in de rolstoelendouche. Zo heb ik lekker veel ruimte, en kan ik me heerlijk vrij bewegen, zitten op een stoel tijdens het douchen, en word het ook niet zo warm in de ruimte. Op weg naar voren krijg ik te horen dat ik om half 10 op de CT-scan word verwacht.

Na een douchebeurt, plof ik vermoeid weer op bed neer. Gelijk maar even sprayen, dan hebben we dat ook nog voor de CT-scan gehad. Daarna mijn insulinesysteem nog vervangen, want die gaf al een half uur geleden “leeg reservoir” aan. Terwijl ik nog bezig ben, komt er een verpleegster de kamer in lopen.. “Hoi”, ik kijk op. “Heey Paulien, wat doe jij hier”. De verpleegster voor mijn neus lacht, en vertelt dat ze hier werkt. Ik ken Paulien van mijn opnames in het Sophia waar ze als leerlingverpleegster werkte.

Even later staat er een man van het transport voor mijn neus. “Bent u mevrouw Vlot?” “Ja, dat klopt, momentje hoor, even mijn insulinesysteem aanprikken”. Door al dat gekakel met Paulien, liep ik achter op schema, en zonder insuline kan ik toch echt niet. Zeker niet nu ik een infectie heb, en de waardes toch de pan al uit stijgen. “Stapt u maar in”. Daar zit ik dan. In een rolstoel, iets wat ik niet graag doe. Maar na de douchebeurt was ik toch wel blij dat ik niet hoefde te lopen. Toen ik merkte welk stuk ik anders had moeten lopen, was ik de kille man achter mijn rug, dankbaar dat hij een rolstoel had meegenomen.

Na even gewacht te hebben in de wachtruime, komt er een vrouw de wachtruimte inlopen. “Mevrouw Vlot?” “Dat ben ik” probeer ik zo stoer mogelijk te zeggen… “Oke, we gaan even naar de prikkamer een infuusje prikken, waar zo meteen de contrastvloeistof door kan lopen” Een beetje verwonderd kijk ik van haar, naar mijn infuuspaal, en dan naar mijn PAC. “Wij mogen de PAC niet gebruiken om contrastvloeistof overheen te spuiten” het lijkt wel alsof ze mijn gedachte raadt. “Oké”zeg ik. Ze haalt de remmen van mijn stoel af, en begint al botsend mij richting de prikkamer te rijden. Ondertussen heb ik geaccepteerd dat ik de 3e keer in korte tijd geprikt zal gaan worden (zaterdag ook al 2x toen ze bloed moesten afnemen, en de waarden niet klopten, zie verhaal hiervoor). En net wat ik dacht, pakt ze precies mijn ellebogen om in te prikken, allebei waren ze al blauw, maar spoedig zou de ene nog blauwer worden. Mijn ogen worden groot als ze hem in 1x goed plaatst, en er behendig een pleister overheen plakt… “Zo, ik zet u nog even in de wachtkamer, u word zo gehaald voor het onderzoek”. En daar zit ik opnieuw in de wachtkamer. Mensen om mij heen nemen mij stiekem op, denken zeker dat ik dat niet door heb.. Nooit een rolstoel gezien? Nooit een infuuspaal gezien? Ach, denk ik bij mezelf, ze weten niet beter… En ik verdiep me in een gesprek die ze achter de balie houden… Heel wat patiënten gegevens zijn duidelijk hoorbaar te volgen, en als ze me 5 minuten later komen halen, kan ik hun bijna woordelijk vertellen wie er straks na mij met spoed zal komen voor een CT-scan, geboortedatum en al…;)

“Mevrouw Vlot, u mag meekomen”. “Ja, dat ben ik” hoor je opnieuw mijn stem door de wachtkamer. Twijfelend kijkt de vrouw naar me. Verwacht ze dat ik zelf met rolstoel en infuuspaal achter haar aan kan hobbelen? Ik ga even kijken of je via de andere kant kan, zegt ze dan toch… Even later is ze terug, en pakt onzeker mijn rolstoel beet. Na een paar rake klappen met de poten van mijn infuuspaal, zijn we in de kamer gekomen waar we zijn moeten. Onderweg kwamen we nog een medepatiënt tegen van de afdeling waar ik lig. Daar hebben we even vriendelijk naar gezwaaid. “Even kijken, die kan afgekoppeld worden?” en ze wijst naar mijn zoutlijntje die over de PAC gaat. “Nou, liever niet” is mijn antwoord… Kijk het kan natuurlijk wel, maar dan moet hij even doorgespoten worden met Heparine. Ik zit niet te wachten op een verstopte PAC. Nadat ik uitvoerig heb uitgelegd over het hoe en waarom, besluiten ze te kijken of mijn draadje lang genoeg is. Ik weet dat het geen problemen op gaat leveren want de paal staat vlak naast de bank waarop ik lig, en op mijn kamer kan ik van de ene uithoek naar de andere huppelen, zonder de paal te verplaatsen. “Hij kan blijven zitten” is de conclusie. Als de 3e persoon aan mijn bed verschijnt om te vragen wat mijn gewicht is, kan ik me niet langer goed houden en schiet in de lach. Bij binnenkomst had iemand al gevraagd wat mijn gewicht was. Even later kwam een ander om te vragen, en toen ze alle 3 bij mij stonden vroeg de 3e het. We hebben er smakelijk om gelachen toen ze er achter kwamen dat ze het nu alle 3 gevraagd hadden, en besloten er maar een grapje van te maken. “We wilden even weten of je de waarheid sprak” “Ja, zeker of ik niet iedere keer een ander gewicht zei”.

Zonder verdere uitleg word de contrastvloeistof aangesloten. De deur gaat dicht, en daar lig ik. Even later begint het onderzoek. “Inademen, en even vasthouden”, vol goede moed houd ik zo lang mogelijk mijn adem in. Net als ik bijna uit wil ademen komt het stemmetje weer “En adem maar weer door”… Er gaat een tijdje overheen, en ik vraag me net af wat ze aan het doen zijn, als heel mijn lichaam warm word. O nee, denk ik, toch geen hypo of koorts hé? Dan realiseer ik me, dat de contrastvloeistof inloopt. Ik herinner me de vorige keer toen ik uitgebreid uitleg kreeg, en dat je dat gevoel kan krijgen. Vorige keer had ik het niet gehad, maar blijkbaar nu dus wel. Plotseling begint de bank weer te schuiven… “Even inademen en adem vasthouden” Weer zoeft de bank de andere kant op. Opnieuw het stemmetje door de microfoon “en adem maar weer door…

De deur gaat weer open, en er komt weer iemand binnen. “Het onderzoek is klaar hoor”, en ze schuift de onderzoeksbank weer uit de machine. “Heeft u uw infuusje nog nodig boven?” Ik verzwijg dat ik beneden lig, en zeg dat ik een PAC heb en dat ik dus denk dat ik het infuusje niet meer nodig heb. Ze haalt de benodigde spullen om het infuusje eruit te halen, en vraagt ondertussen of ik bloedverdunners gebruik. Ik kan antwoorden dat ik die niet gebruik, maar dat mijn bloed wel erg dun is, en dat het kan dat het niet zo snel stolt. Even later krijgt ze het met eigen ogen te zien. Na 10 minuten stopt het kleine gaatje eindelijk met lopen, en kan ik van de bank af komen. “Ik zet u nog even in de wachtkamer, en dan komen ze u zo halen om terug te brengen naar de afdeling”. Ik word naast mijn afdelingspatiënt gezet, die we op de heenweg ook al tegenkwamen. Ze moest ook voor CT-scan. Even later word ik door een naar rook stinkende vrouw opgehaald. Ze zouden het moeten verbieden, maar goed, niets aan te doen. Even doorbijten maar… Netjes voor mijn deur word ik afgeleverd.

Ik besluit mijn laptop tevoorschijn te halen, en te kijken of ik nog fans heb gehad. Na een getob in de krappe kast waar ik de ziekenhuislaptop achter slot en grendel had gezet, en een tijdje aansluitwerk kan ik eindelijk op mijn bed achter mijn laptop uitrusten. Even later klinkt een tikkend geluid door mijn kamer, en zit ik lekker te MSN-nen en mijn mails te beantwoorden.

Even later komt er een zuster binnen om bloed te prikken. “Had ik nu dat infuusje maar laten zitten” schiet het even door me heen. Maar goed het infuusje zit niet meer, en ik word voor de 4e keer in 3 dagen blauw geprikt. Een gaasje erop, een pleister erover, en weg is ze. Even later zag het hele gaasje rood, en besloot ik toch maar even wat assistentie te vragen, aan de verpleging die nog bij de deur stond. Die heeft de zuster even terug gehaald, en ik kreeg een nieuw gaasje. Gewapend met 2 ellebogen waar een dik gaasje en een pleister stevig eroverheen zit, zit ik even later weer achter de PC.

Kort daarna komt de artsenvisite. Mijn lage bloedplaatjes worden weer aangekaart, en het lange doorbloeden. Verder ook de pijn die ik heb op mijn longen, en die erger word bij inspanning. De vermoeidheid etc. Er word nog even medegedeeld dat er een consult bij fysiotherapie, diëtiste, maatschappelijk werk word aangevraagd, en dat ze een gewicht van me willen. Verder gaat er longfunctie geblazen worden, en morgen hoor ik waarschijnlijk de uitleg over de CT-scan. Er is dan ook MDO waarbij alle artsen bij elkaar komen, en alle patiënten bespreken. Daarna nog even luisteren… “Er is niets bijzonders te horen”, zegt de arts. Ik verklaar dat ze bij mij nooit zo snel iets horen, en dat ik ook wel hoest maar niets ophoest. En ook dat het gewoon is bij mij, zulk soort fratsen.

Even later komt het eten binnen, wat ik met smaak op eet. Het toetje en de mandarijn laat ik even staan, want anders word mijn buikje wel erg vol. Wellicht eet ik dat in de loop van de middag op. Even later zit ik weer achter de computer en ben druk in gesprek met jan en alleman.

Hoe is het nu met me? Ik kan niet zeggen dat het heel goed gaat, maar ik zeg ook niet dat het slecht gaat. Sinds zondag heb ik weer pijn bij mijn longen, en ben kortademig. Bij inspanning worden de pijn en de benauwdheid meer. Het is weer dezelfde pijn als die ik had, de avond voordat ik de longbloeding kreeg. Ook ben ik ontzettend moe. Niet geheel onlogisch omdat ik ook een klap antibiotica krijg, maar toch wel vervelend. Ik ben snel duizelig. Dit kan door het op bed liggen komen, maar van andere opnames weet ik dat ik ook duizelig werd van de medicijnen. Gelukkig is het niet heel erg. Verder een beetje slapjes op de benen, maar gelukkig niet afgevallen. Hier woog ik zelfs meer dan ik thuis woog, maar dat komt vermoedelijk door het verschil in weegschaal. Kortom, het gaat niet slecht met me, maar ook niet perfect.

Vol spanning wacht ik de uitslag van de CT-scan af, en hoop ik dat er geen Embolisatie nodig is. Zodra ik wat weet horen jullie het.

Groetjes

1 opmerking:

Tamara M. zei

Een CT-scan bij een longbloeding? Goh heb ik nog nooit gehad... Maar krijg jij geen vit K of Cyclokapron voor de bloedstolling ofzo? Volgens mij is tien minuten doorbloeden na zo'n prik best lang! Als je al zo lang doorbloed zouden ze ipv slechts een gaasje+pleister ff moeten afbinden met van dat beigebruin zelfkleefverband.... Heel strak, dan krijg je ook veel minder snel blauwe plekken enzo..