dinsdag 22 september 2009

Dipje??!! (of achteruitgang???)

Toch vandaag maar weer een berichtje...

Gisteren leek het allemaal wat beter te gaan. Ik was heel de dag op, had niet op de bank gelegen, en liep wat meer dan de dagen daarvoor... Ik denk echter dat ik mezelf voorbij gerend ben, en dat ik teveel van mezelf gevergd heb.

Gisteravond had ik opeens geen stem meer... Het teken dat ik oververmoeid ben. En niet zomaar oververmoeid... Als ik oververmoeid begin te raken heb ik altijd een beetje last van mijn stem. Zodra ik flink oververmoeid ben, heb ik steeds minder stem. Gisteravond dus bijtijds naar bed, in de hoop het een beetje bij te slapen. Helaas duurde het nog tot ruim 1 uur voordat ik sliep. Nog al zo'n teken van oververmoeidheid...

Gelukkig heb ik daarna wel tot half 9 geslapen. Helaas was dit niet genoeg om mijn stem weer goed te krijgen, en nog steeds was ik enorm moe. Toch besloot ik wel te gaan douchen. Met hulp van ma zou het toch moeten lukken... Dus eerst beneden een ontbijtje gegeten, en toen ontdekten we dat de keuken blank stond... De wasmachine had gelekt... Griebels, wat een werk om alles weer droog te krijgen... Gelukkig hoefde ik dit niet te doen;)

Toen mijn moeder bijna klaar was, ben ik vast naar boven gegaan, omdat ik wilde proberen mezelf te wassen, en dat mijn moeder alleen mijn haren deed... Een halfuur later was ik klaar, maar o wat was ik moe... Ik kon me niet eens meer aankleden, en was enorm aan het hijgen. Vervolgens dus beneden op de bank gezeten, en mijn moeder maar weer mijn spray's en medicatie naar me toe laten brengen. Ik besloot dat ik vanmorgen op moest blijven, en dat ik vanmiddag dan even op de bank mocht.

Na het eten ging ik dus op de bank, en dat even werd 2 uur... Met als enige een boek, heb ik dus 2 uur op de bank gelegen... Daarna moest ik van mezelf weer overeind, omdat ik anders weer in het ritme van nacht en dag verdraaien zou gaan komen.. Tenminste daar ben ik dan altijd bang voor... De rest van de middag dus maar heel erg rustig aan gedaan.

Helaas heb ik dit keer dus mijn ongeduld, en het snel opbouwen moeten bekopen met een dip... Dacht ik weer heel wat te zijn omdat ik tenslotte gisteren de HELE dag niet op de bank had gelegen, vandaag had ik zo'n terugslag dat ik het liefst heel de dag in bed had gelegen... Maar ja, dat sta ik mezelf dan ook weer niet toe... Eigenwijs of eigenwijs?;)

Daarnaast heb ik besloten dat ik heel goed op moet letten of het inderdaad wel een dip is, en geen achteruitgang. Ik heb namelijk heel de dag al af en toe wat steken op/tussen/achter de ribbenkast/longen. (snap je hem nog?:P) Dit in combinatie met deze dip, moeten we wel even in de gaten houden... Maar wie weet is het morgen weer over, en is het een alarmsein voor niets...

Vandaag niets gedaan voor school, door de extreme moeheid, dus gewoon een dagje gespijbeld;) Vanavond vroeg naar bed, en dan hopelijk morgen weer wat meer waard...

Verder heb ik vandaag een gedicht gemaakt, wat ik met jullie wil delen... Het gaat over mijn plotselinge achteruitgaan, en het nu (bijna) niets meer kunnen, en alles op moeten bouwen...:

In een paar weken tijd…

Zomaar in een paar weken tijd

Verander je tot je grootste spijt

Van iemand die alles kan, en veel doet

In iemand die voor alles energie sparen moet…

Even naar de wc, of wat drinken halen

Eerst was het de gewoonste zaak

En ging je zonder erbij na te denken

Nu is het een hele grote taak

Naar school, eerst iedere dag

Waarna je de lesauto van binnen zag

Nu zit ik volledig thuis

En ga zelden of nooit van huis

En dan alles omdat je ziek bent

Ziek, maar niet van buiten te zien

Door de grilligheid die je maar al te goed kent

Weet je niet of het goed komt, of dat dit wel blijft misschien

Toch gaan we vol goede moed weer door

En met alle beetjes energie strijden we ervoor

Dat ik weer opknap, en een eind herstel hier thuis

Anders moet ik naar een revalidatiecentrum, hier ver van huis

Dat is wat ik liever niet wil

En daarom verbijt ik van binnen stil

Mijn enorme moeheid, en verbijt ik de pijn

Dat ik zo graag, net als anderen, gezond wil zijn…

M.

Volgens mij was dit hem wel weer voor vandaag;)

groetjes

1 opmerking:

Anoniem zei

Wat een mooi en ontroerend gedicht!
Je bent zo moedig. Ik leef met je mee, wens je het allerbeste toe. Hedwiche (moeder van dochter (18) met cf)