vrijdag 4 september 2009

Elke dag ietsje beter??!!!

Gisteravond was de Collistine om 11 uur doorgelopen, en kon ik gaan slapen. Om 1 uur ben ik nog een keer wakker geweest, waarna ik weer in slaap viel, en tot half 9 heb ik toen geslapen. Ik werd wakker van de pijn, en heb gelijk een diclofenac gevraagd, omdat ik de hele nacht geen pijnstilling heb gebruikt. De diclofenac mocht pas als ik wat gegeten had, dus kreeg ik een dubbele paracetamol, en besloot ik gelijk te gaan eten, en daarna de diclofenac in te nemen. De pijn zakte toen gelukkig af, en bleef een tijdje weg.

Omdat ik me redelijk voelde, heb ik gevraagd of ik mocht douchen, met hulp van iemand van de verpleging. Ik kreeg een waterdichte pleister over het wondje in mijn lies. Ik heb nu gelijk het wondje gezien, en het is een gaatje van 3 mm doorsnede… Na het vervangen van de pleister bloedde het even, maar het stopte vrij snel. Met behulp van een verpleger kon ik daarna douchen. Zittend op een douchestoel, en met hulp van de verpleger, kon ik lekker mijn haren wassen, en even afspoelen. Het roze kleurtje zit nog steeds op mijn buik en liezen, maar op de röntgen waar ze de embolisatie deden, zeiden ze al dat ik zo’n 4 keer moest douchen voor het er af was. Nou, dit was 1…

Na het douchen heb ik even een half uurtje op bed gelegen, en ondertussen kwam de verpleger nog even mijn pleister weer wisselen voor een gewone. Ik had daarom gevraagd, omdat de waterdichte pleister wat scherpere randjes had, en aangezien het in een gebied zit wat je vaak buigt, is het prettiger als je de pleister niet voelt.

Toen ik een half uur op bed gelegen had, heb ik een rondje over de afdeling gelopen. Dit ging gelukkig heel goed… Na dat rondje begon ik met veel hoesten. Daarbij kwam ook heel wat slijm omhoog, en dankzij de diclofenac van vanmorgen, kon ik pijnloos hoesten, en dus ook doorgaan met hoesten…

Na een uur was het niet leuk meer, en had ik enorme keelpijn. Heel pijn keel was kapot gehoest. Ik had alvast een spuugbakje gepakt, voor het geval dat het zo erg werd dat ik moest overgeven, wat al een paar keer bijna gebeurd was. Gelukkig is het zover niet gekomen, en verminderde het hoesten, al bleef ik regelmatig slijm op hoesten. Ik kon de prikkel nu wel iets onderdrukken, zodat ik niet continue aan het hoesten was.

De zaalarts kwam nog langs, en die begon heel gewoon over naar huis gaan… Ik stond gelijk in de startblokken. Zag hij dan niet dat ik nog lang niet fit ben? Helaas was het niet mijn eigen zaalarts. Hij zou gaan overleggen met mijn longarts, en ik zou er nog van horen. Even later kwam de verpleging langs, en die zei ook dat de artsen gingen overleggen of ik naar huis mocht. Pijnmedicatie kon mee naar huis, ik kon orale (via mond) antibiotica meenemen, en dan zou ik naar huis kunnen.

Mijn moeder gaat vannacht de nachtdienst in, dus zou ik helemaal alleen thuis zijn. Niet dat het erg is, maar je doet zowiezo al veel meer dan in het ziekenhuis, en dan ben je nog gelijk de 1e nacht alleen thuis ook. Maar goed, er was nog niets zeker, dus wachtten we rustig af, tot de artsen terug zouden komen.

Om 2 uur besloot ik nog even onder de dekens te kruipen, en uit te rusten voor het bezoek van 2 vriendinnen die om 3 uur zouden komen. Om half 3 echter kwamen de dominee en zijn vrouw binnenlopen, en kort daarna mijn moeder en mijn 2 vriendinnen. In korte tijd zat er dus 5 man aan mijn bed. Na een poosje gingen de dominee en zijn vrouw weg, en kort daarna kwam de zaalarts binnenlopen, met het nieuws dat hij toch wilde dat ik het weekend over zou blijven, en dat ik wat aan zou sterken. Dit had mijn longarts hem verteld. Ik heb ook geregeld dat ik in het weekend 3x per dag diclofenac zou krijgen. Verder tussendoor paracetamol. Deze zaalarts vond ik niet zo prettig in de benadering, dan mijn eigen zaalarts. Helaas was die vrij, dus had ik deze arts.

Om kwart over 3 heb ik pijnstilling gevraagd, omdat ik steeds meer pijn kreeg. Ik kreeg 2 paracetamollen en die hielpen zowaar even. Echter om half 5 had ik zo’n pijn, dat ik weer niet kon hoesten, omdat het zo enorm pijn deed, dat ik hoesten zoveel mogelijk vermeed. Ik heb dus een Diclofenac gevraagd, en na een ruim uur zakte de pijn af.

Vanavond kwam mijn broertje nog even op bezoek, en die reed met mijn moeder weer terug naar huis. O ja er is trouwens nog een laptop hier op de afdeling ontvreemd.. Iemand was naar de hal gegaan, en had zijn laptop in de kast gedaan, en de kast op slot .Toen hij terug kwam, was de kast opengebroken, en de laptop weg.. Dan baal je toch wel flink, en ik heb dus ook niet zo’n prettig gevoel meer als ik weg ga.

Nu ga ik lekker nog even relaxen en straks met een Diclofenac naar bed. Hopelijk slaap ik goed, en kan ik morgen weer lekker aan de slag met opbouwen van het lopen over de gang. Vandaag heb ik 2 rondjes over de gang gelopen, en gedouched wat toch ook een hele inspanning was. Hopelijk kan ik morgen weer wat opbouwen;)

Groetjes

3 opmerkingen:

Jorine zei

Hoi Marianne,
Fijn dat het nu eindelijk wat beter gaat, en ook dat je nog even kan blijven in t zkh. Klinkt natuurlijk beetje raar, je wilt graag naar huis, maar uit je verhaal begrijp ik dat je er nog niet zo aan toe bent, dus dan is dat fijn dat ze je niet naar huis sturen!
Wat balen van die gestolen laptop op de afdeling! Ik neem hem ook altijd mee...nu maar goed over denken voor ik dat weer doe, want als hij zelf uit een kast die op slot was gestolen werd...Brr.
Nou, beterschap nog verder en hopelijk snel 'goed' naar huis!
Groetjes
Jorine

Anoniem zei

Van harte beterschap!

Anoniem zei

hallo je heb een leuke site ik lig ook regelmatig op de zelfde afdeling als jij
vind het wel grappig de dingen die je schijf kom me bekent voor dat de zaalarts of de vervanger van de zaalarts of daar weer de vervanger van die je dan naar huis wil sturen en je voel je nog rot ik heb een paar embolizaties achter de rug de ene keer heb je wel pijn de andere keer wandel je zo weer naar buiten.
en de fysio is wel anders dan in het sophia haha soms lijkt het wel als je zelf niks wil doen vinden ze het allemaal wel best.
in het sophia vond ik de fysio veel beter toen ik wat jonger was had ik ook wel eens longboedinkjes en daar deden ze in het sophia niks aan het bleef jaren weg sinds de laatste 4aar had ik wel meer longbloedinkjes en wilde ze embolizeren na de eerste embolizatie was het een jaar weg toen kwam het weer terug geen grote longbloedinkejs maar wel kleintjes van een paar min dus weer een embolizatie die was niet voldoende en kwam er nog een dit wil niet zegge dat een embolizatie niet werkt maar ik heb blijkbaar veel zwakke vaten op verschillende plaatsen in de longen en je kan ze niet allemaal in een keer dicht maken dus pakken ze elke keer de zwakste vaten.
de tweifels wanneer moet je nu rotterdam bellen met een long bloeding snap ik heel goed als je een roggel met bloed heb moet je dan gelijk bellen of is dat pas als je veel bloed op hoest.

de long artsen van het cf team zijn aardige mensen de cf verpleegkundige ook maar sommige zaal artsen zijn echt dom dat vind ik dan hahaha de fysio ik sport zelf wel en de verpleging op de afdeling ja dat heb je overal sommige denk je waar ben je mee bezig andere zijn gewoon zo goed dat je denkt zo zouden ze allemaal moeten zijn.
ik hoop dat het snel beter met je gaat groetjes jeroen van dongen