woensdag 2 september 2009

Embolisatie is goed gelukt

Vandaag was de grote dag.. Mijn eerste ingreep onder plaatselijke verdoving… Een long-embolisatie. De planning was, dat ik om kwart voor 3 naar boven zou gaan voor de embolisatie. Mijn moeder moest ’s morgens nog werken, maar ’s middags zou ze vrij hebben. Om mij gezelschap te houden zou mijn oma ’s morgens op bezoek komen.

Maar dan, om half 11, staan er 2 zusters aan mijn bed… Of ik had doorgekregen dat ik om half 11 al voor embolisatie kon… Na aangegeven te hebben dat ik liever ’s middags ging, omdat anders mijn moeder er nog niet bij kon zijn, ging de zuster even bellen of dat kon. En ja hoor, gelukkig kon het. Alleen was het dan wel weer op afroep…

Mijn moeder was om 12 uur bij me, en mijn oma is nog tot 10 voor 3 gebleven om ons gezelschap te houden… Toen kwamen ze zeggen dat ik aan de beurt was, en dat we naar boven zouden gaan. Boven moesten we nog even wachten, en daarna werd ik met bed en al naar binnen gereden… Mijn moeder werd verteld dat ze er niet bij mocht zijn… Iets wat ik niet fijn vond, maar al snel accepteerde.

Mijn moeder nam plaats in de wachtkamer, en ik op de behandeltafel. Broek en onderbroek moesten uit, en ik werd onder een laken, vast klaar gelegd. Daarna kwamen ze een mooi roze vloeistofje aan beide kanten in mijn liezen smeren, en mocht ik er niet meer met mijn handen aanzitten… Ontsmettingsmiddel… Verder werd ik bedekt onder de groene velden, met 1 open rondje… Op de plaats van mijn lies, waar mijn slagader aan geprikt zou worden.

Na ongeveer een kwartier (het was toen kwart over 3) was alles in gereedheid gebracht, en kwam de arts binnen. De embolisatie kon beginnen. Eerst kreeg ik een gemene prik, om mijn lies te verdoven. Toen die even ingewerkt was, prikte ze in mijn lies, wat ik nog even voelde, maar even later voelde ik het niet meer. Toen zei ze dat ze de draad naar boven ging voeren, en keek ik heel verbaasd… Ik had geen eens gevoeld dat ze mijn slagader aan prikten…

Het onderzoek bestond uit foto’s met contrast maken, die bekijken, en als ze een vat zagen om dicht te maken, voerden ze een ander stuk erheen. Dan werd er een soort vloeistof ingespoten, en dat maakte het bloedvaatje dicht.

Na een korte periode hadden ze de waarschijnlijke oorzaak van mijn bloedingen al gevonden… In mijn rechterlong zat de oorzaak… Omdat ik mee kon kijken, vroeg ik om uitleg, wat een interessant verhaal opleverde. Normaal bestaan de longvaten uit enkele vaatjes, die apart hun weg zoeken. Bij mij waren er meerdere kleine vaten, die een soort knooppunt vormden. Dit zorgt snel voor bloedingen, en dus is het hele stuk afgesloten. Later vonden ze nog 2 kleine vaatjes die ook afwijkend waren.

Het onderzoek was niet vervelend… Ik kreeg alleen wat pijn in de bovenrug wat heel gewoon is. Dit word veroorzaakt door de afgesloten bloedvaatjes. Die gaan afsterven, en dat doet pijn. Het gaat echter vanzelf over. De adem inhouden was soms ook wat lastig, omdat het best lang moest, maar gelukkig helemaal niet heel vervelend. Op een gegeven moment had ik zelfs de neiging om in slaap te vallen, dus begon ik maar aan allerlei dingen te denken… Vrienden, school, het onderzoek zelf etc…

Om kwart voor 5 was het onderzoek eindelijk klaar… Mijn slagader werd 10 minuten afgedrukt, en daarna werd er een pleister op geplakt. Verder werd ook mijn moeder uit de wachtkamer gehaald, en moest ik overklimmen in bed… Dit werd echter met gebruiksaanwijzing gedaan… Ik moest mijn rechterbeen (in mijn rechterlies was de slagader aangeprikt) stil houden, iemand hield mijn slagader dicht, met mijn linkerbeen moest ik langzaam stukje voor stukje afzetten, en op mijn armen en linkerbeen steunend moest ik overklimmen in bed. Zonder onderkleding aan, werd ik onder de dekens gelegd, en naar de gang gereden. Daar was het wachten op de verpleging van mijn afdeling.

Ik had nog even gevraagd over wat wel en niet mocht… Allereerst moest ik 2 uur na het onderzoek plat liggen, en mocht niet inspannen… Alle spanning op mijn lies moest vermeden worden, en ik mocht niet bewegen. Mijn hoofd mocht ik niet optillen, kortom helemaal stil liggen. Het 3e uur mocht ik wel wat overeind, maar wel strikte bedrust…
Om de tijd door te komen heb ik wat gebeld (ma legde de telefoon aan mijn oor), een frietje van mn moeder meegegeten, af en toe een slokje drinken… Met een rietje, de beker door mijn moeder vast gehouden, en wat liggen rusten.

Toen om 8u de tijd om te rusten eindelijk voorbij was, kon ik mijn ondergoed en pyama broek weer aan. Daarna met pijn en moeite naar de wc gegaan, onder begeleiding van mn moeder, terwijl de zuster mijn bed verschoonde (had enorm gezweten) en daarna wat gegeten en gesprayd.

Ik heb nu nog heel wat pijn in de bovenrug, waar ik een paracetamol voor krijg, en pijn in mijn lies, bij de aanprik plaats. Daarnaast heb ik nog wat pijn bij het ademen, en hoesten. Wat alleen maar heel logisch is, want ik ben nu gewoon een beetje beurs van binnen. Verder ben ik heel moe, en heb ik een beetje hoofdpijn. Dit alles is heel normaal. Ik heb tenslotte een soort operatie ondergaan.

Net moest ik naar de wc, en hoorde ik dus opeens dat ik de wc waar ik al 2,5 week lang op ga, en waar niemand ooit wat van gezegd heeft, beter niet kan gebruiken, omdat chemo patiënten daar naar de wc gaan… Leuk dat ze dat nu zeggen… In ieder geval moest ik nu naar de invaliden wc aan de andere kant van de afdeling.. Ik was blij dat de verpleging mee liep, want zeker toen ik op de terug weg was, brak het zweet me aan alle kanten uit, en was ik enorm duizelig. Merk je toch weer dat je lang niet zoveel waard bent, na zo’n ingreep. Volgende keer toch maar vragen of ze de rolstoel pakken. Ik was blij toen ik weer in bed lag.

Net is ook de Collistine aan gehangen. Lekker vroeg dus, half 10 al, ipv 10 uur… Ik kan dan vroeg gaan slapen, zonder telkens wakker te worden van de infuuspomp… Nou ja… Nu moet ik toch vannacht om de 3 uur wakker gemaakt worden. Dit ivm mogelijk slagaderlijke bloedingen. Ze controleren dan of ik de datum nog weet, en doen alle controles. Bloeddruk, temperatuur, saturatie en ook de vraag of ik pijn heb…

Vannacht maar lekker proberen te slapen, en dan hopelijk morgen weer wat fitter…
Nu gaan we op weg naar beter…
Groetjes

1 opmerking:

Gwen haar leven zei

Fijn dat alles goed is gegaan! Die plek kan nog wel even pijnlijk zijn, maar dat is snel weer over :) veel beterschap en ik hoop dat je nu snel weer naar huis kan.