dinsdag 1 september 2009

Embolisatie uitgesteld tot morgen:(

Na een lange dag van wachten, en stress, gingen we om half 3 naar boven. Daar aangekomen wachtte een grote teleurstelling. Ik stond voor vandaag niet in de computer, maar voor morgen kwart voor 3. Ik werd dus terug gestuurd naar de afdeling. Dit viel zo tegen dat ik overstuur raakte... De spanning werd een beetje te veel. Ik zie enorm op tegen het onderzoek, en keer op keer is er onzekerheid over wel of niet...

Morgen had mijn moeder geen vrij, en zou ik alleen moeten. Er zou dan iemand van de verpleging mee kunnen, maar die ken ik allemaal niet, en dat is toch anders dan je moeder. Kortom, ik zag het even helemaal niet meer zitten, en heb kort gezegd niet zo aardig gedaan tegen de zaalarts die gelijk daarna langs kwam. Natuurlijk kon hij er niets aan doen, maar hij was de 1e die bij mijn bed kwam daarna.

Een tijdje later toen ik gekalmeerd was, en nadat mijn moeder toch vrij had kunnen krijgen, ging het weer wat beter, en voelde ik me best schuldig over mijn uitbarsting van even daarvoor. Toch heeft het wel wat opgelucht en ben ik een beetje ontladen.

Ik heb me er ondertussen bij neergelegd dat het morgen word, maar blij ben ik er natuurlijk niet mee. Ik had het nu achter de rug kunnen hebben. De zaalarts die toch wel een beetje ongerust was blijkbaar, heeft om half 6 mijn longarts nog in gelicht, waarna die langs kwam. met hem hebben we een goed gesprek gehad. Mede doordat ik gekalmeerd was, was het praten over wat gebeurd was, nu wel mogelijk.

Hij legde ons uit dat hun het ook niet prettig vonden dat het zo gelopen was, en dat het plaatje wat hij geschilderd had, nu wel wat anders was. Hij baalde er zelf ook van, maar kon er helaas niets aan doen. Hij legde uit dat er momenteel maar 1 arts is die dit onderzoek doet, in verband met de vakantie. Daarnaast was er een spoedgeval binnen gekomen, en had ik geen vaste tijd staan voor de embolisatie. Er werkte een ander team dan gisteren, die dus ook niet wisten hoe of wat, en hebben mij doorgeschoven naar morgen kwart voor 3.

Dit hadden ze echter niet doorgegeven aan de afdeling, en wij wisten dus van niets. De fout van afdeling radiologie, maar wel vervelend voor ons natuurlijk.

Verder heeft hij nog een keer de procedure van de embolisatie uitgelegd. Hij legde uit dat het echt nodig was, en dat hij heel goed begreep dat het spannend was, omdat hij het zelf ook spannend zou vinden.

Toen hebben we het nog over de achteruitgang van laatste dagen gehad. Heel leuk zei hij: Als het niet waar is, mag je me voor mn kop slaan... haha... Hij had het idee dat ik zo moe en benauwd was geworden door spanning voor het onderzoek. Heel logisch, maar wel vervelend. Mede daardoor wilde hij zo snel mogelijk de embolisatie, omdat de druk dan van de ketel is. Hij verklaarde het als volgt: Als je gespannen ben, ga je krampachtiger ademhalen. Daardoor krijg je het benauwd, en moet je meer moeite doen om te ademen. Daardoor word je weer meer moe, en kan je hoofdpijn krijgen.

Na afloop van zijn verhaal heb ik hem maar niet voor zijn "kop" geslagen, want ik zag dat er een kern in zat, die heel goed mogelijk was. Hij zei ook dat dat niet de enige reden was van de moeheid en benauwdheid, maar dat het heel goed kans was, dat als ik straks de embolisatie heb gehad, dat ik dan heel snel van de vermoeidheid en de benauwdheid af ben.

Toen hij weg ging zei hij nog dat ik me morgen niet van de rontgen weg mag laten sturen. Ik moest hem laten bellen, en niet weggaan voordat hij langs was geweest... Met andere woorden.. als het morgen weer dreigt mis te gaan, komt hij eerst kijken of er wat te veranderen is.

Wederom besef ik dat ik het heel erg getroffen heb, met zo'n fijne man als longarts. Hij laat merken dat hij bij de patienten betrokken is, leeft mee, weet veel, en pakt aan... Heimwee naar het sophia is er niet meer, al had ik daar ook goede artsen. Hier is het toch heel anders. En ik moet toegeven... Veel beter...

Verder heb ik vanaf vandaag de Ventolin als vernevelvloeistof. Dit om te kijken of ik dan wat minder benauwd ben, en wat meer kan doen. Hopelijk helpt het me, en kan ik weer wat meer uit bed komen.

Voor nu houd ik het voor gezien, en morgen hoop ik verslag te kunnen doen over het onderzoek... Duim voor me;)

Groetjes

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Je verhaal ontroerd me. Het lijkt mij ook een geweldig kundige en tevens betrokken arts. Sterkte vandaag. Ik duim voor je!!!

Elly zei

Hoi Marianne,
Mooi verhaal heb je geschreven. Er kwamen direct twee dingen in mij op:
1. je emotionele uitbarsting: goed zo! niet schuldig voelen, niet inhouden. Ik ben zelf precies zo, (te) snel uitbarsten en dan later denken: o jie. MAAR..... in de medische wereld mogen ze best af en toe merken dat vergissingen of fouten voor patienten soms afschuwelijk zijn. Dat laat je dan even goed zien met zo'n uitbarsting. Voor jezelf helpt het bovendien om de stress te ontladen, da's ook belangrijk. Zeker nu.
2. Ik ken het verschijnsel van krampachtig ademhalen en dus benauwder worden door stress zelf ook. Ik Natuurlijk is stress niet de enige oorzaak op zo'n moment, maar het kan het allemaal wel erger maken.
Jammer dat artsen er nooit bij vertellen hoe je 'niet meer bang moet zijn' :-)
Sterkte!
Elly