vrijdag 18 september 2009

Mijn eerste nacht en dag thuis

Gisteravond lag ik om 10 uur lekker in bed, en dacht te gaan slapen. Met het laatste beetje energie was ik de trap op gelopen, en had ik me omgekleed. Helaas kwam ik er in bed achter, dat slapen zo makkelijk nog niet was. Een bed wat voor mijn opname volkomen eigen leek, was nu alsof het een nieuw bed was. Mijn lichaam was gewend aan het ziekenhuisbed, en mijn eigen bed lag "vreemd". Anderhalf uur later lag ik nog steeds te draaien, en had ik misschien al wel 100x een andere houding aangenomen. Ik besloot dat dit geen zin had, en omdat ik geen energie had om de trap af te gaan en weer op te moeten, besloot ik wel in bed te blijven, en even wat te gaan lezen. Heel frustrerend... Zo enorm moe zijn, en dan toch niet kunnen slapen. Na een half uur legde ik mijn boek weg, en tegen half 1 sliep ik denk eindelijk... Vanmorgen was ik om kwart over 7 wakker. (later kwam ik er achter dat half 1 en kwart over 7 precies tijden waren waarop in het ziekenhuis mijn infuuspomp ging pingelen... Ofdewel hoezo ziekenhuisritme).

Vanmorgen in bed dacht ik dat ik heel wat waard was. Echter, toen ik de trap afgelopen was, was ik blij dat ik even op de bank kon gaan liggen, en dat mijn moeder me een ontbijtje voor me verzorgde. Daarna vol goede moed richting de douche. Omdat ik amper op mijn benen kon staan heeft mijn moeder me geholpen. Zittend in de douchebak, (er past geen stoel in onze enorm grote douche.. haha) heb ik me gewassen, en heeft mijn moeder mijn haren gewassen... Wat was ik blij dat ik klaar was, en beneden op de bank kon liggen... Helaas moest ik ook nog sprayen en medicijnen innemen, en dus ook dat bracht mijn moeder naar me toe... Daarna gunde ik me 2 uur uitrusten op de bank, waarin ik lekker even mijn laptop er bij heb gepakt.

Tijdens de koffie kreeg ik het toch wel even te kwaad. Zelfs de trap oplopen lukt niet, en ik ben bij iedere meter die ik moet lopen enorm veel energie kwijt... Dacht ik dat ik in het ziekenhuis niets kon, hier thuis merk je pas hoe je echt bent... Het is maar goed dat ik mijn moeder om me heen heb, die me wil helpen... Maar o, wat doet het pijn om als 18 jarige je moeder te vragen of ze misschien een beker drinken wil pakken, omdat je te moe ben om overeind te komen... Wat doet het zeer om zelfs niet even naar boven te lopen als je iets moet hebben... Heel erg frustrerend... Niet uit te leggen gewoon...

Ik heb tevens ook vandaag besloten dat ik voorlopig geen telefoon opneem. Voornamelijk de huistelefoon, maar ook mijn mobiel vind ik wel even best... Nu ik weer thuis ben komt alles enorm op me af... Leefde je in het ziekenhuis in 1 kamertje waar iedereen naar je toe kwam, en waar je jezelf terug kon trekken als je moe was, of waar je uit kon rusten, hier lijkt alles wel op je af te komen... Alles moet je zelf doen, zelf onthouden en zelf regelen... Natuurlijk is mijn moeder er, maar toch is het anders...

Vanmiddag kreeg ik bezoek van mijn lieve vriendin Gea. Na een klein uurtje was ik helemaal kapot... Wat had ik gedaan? Op de bank gezeten, en wat gepraat. Daarna nog geen 5 minuten buiten bij haar auto gestaan, om even naar een stofje te kijken... Toen ze weg was, belande ik 2 uur op de bank... Ik was versleten... Tijdens het eten was ik te moe om mijn eten naar binnen te werken, en nu lig ik opnieuw op de bank... Hoe gezellig het ook was dat Gea kwam... Ik was blij dat ik weer alleen was... In het ziekenhuis hele dagen alleen, alleen tijdens het bezoekuur niet... Hier toch al de hele dag iemand om je heen, en iedereen die daarnaast komt is eigenlijk al te veel...

Blij met ieder moment dat ik kan rusten, en even niets "moet", breng ik dus deze eerste dag door... Tegelijk is ook de omgeving helemaal weer wennen... Andere geluiden, waar in het ziekenhuis hoestende mensen het enige was wat je hoorde, hoor je hier auto's rijden, vogeltjes fluiten, en andere mensen buiten bezig zijn. Geen mensen die je kamer in komen hollen, om even naar je infuus te kijken of controles te doen, maar een moeder die haar gangetje gaat, en een broer die rond loopt. Andere etenstijden, waar het in het ziekenhuis half 12 en half 5 was, is het hier half 1 en half 6. In het ziekenhuis 's middags warm eten, en hier 's avonds... en noem maar op... Ook geen infuusdraadje meer mee te trekken als je toevallig even iets moet pakken,en geen paal meer mee te rollen als je naar de WC moet...

Hoe vreemd en raar het ook weer is om thuis te zijn, toch is het ook weer fijn... Weer je eigen omgeving, weer je eigen familie, geen kamertje waar iedereen binnenholt zonder te kloppen, geen zaklampje die je 'snachts wakker maken... En toch... Is het raar...

Vandaag heb ik ondanks alles, toch geprobeerd wat meer te doen... Koste wat kost wil ik proberen beter te worden... Proberen om op te knappen, proberen om niet naar het revalidatiecentrum te hoeven... toch is het besef er heel erg dat ik er nog LANG NIET ben... Er zal heel wat moeten veranderen wil ik over 2 weken opgeknapt zijn...

Vandaag heb ik geprobeerd om een goed begin eraan te maken.... Allereerst douchen... Waarna ik mijn gewone kleren, in plaats van mijn huispak aan deed... Geen geknuffel meer in lekkere huispakken of pyama's, maar gewone kleren, die je de hele dag aan hebt... Daarnaast in een langzaam tempo proberen de tafel te dekken tussen de middag... Gelijk weer wat metertjes afleggen en dus in beweging zijn... Als het enigsinds kan zitten op de bank ipv liggen...

Al deze kleine dingetjes, die voor anderen misschien niet eens inspanning, alleen wat zinmaken vergen, zijn voor mij een dagtaak, en lijkt het of ik de marathon gelopen heb als ik er mee klaar ben... Tussendoor moest ik echt op de bank gaan liggen, en moest ik echt uitrusten...

Vanmiddag heb ik ook mijn site nog wat aangepast... Een nieuwe beginpagina, foto's van de laatste opname in mijn fotoboek, en wat kleine aanpassingen... Helaas is nog niet alles naar mijn zin (zoals bij de links zijn wat foto's weggevallen, en die kan ik niet verwijderen) maar mijn site deed niet wat ik wilde... Daarvoor heb ik de servicedesk een mail gestuurd, dus hopelijk kan ik binnenkort weer verder...

Voor nu vind ik het wel weer genoeg... ik ga vanavond nog lekker rustig doen, en dan vroeg naar bed... Misschien lijkt deze blog alsof ik heel negatief ben, maar dat ben ik zeker niet... Ik probeer om alles hier weer te geven zoals het is, en zoals ik me voel... Ik blijf moed houden en vechten om beter te worden... Maar ik geef toe, het is heel zwaar en frustrerend als je kleine en simpele dingetjes niet zelfstandig kan, en hulp nodig hebt van anderen... Waar het normaal lijkt te zijn dat een kind zijn ouders helpt, moet mijn moeder mij helpen...

Kijk nog even in mijn fotoboek de foto's en je bent weer helemaal bij;)

Groetjes

Ps. Judith, Heel erg bedankt voor je bruikbare tip, zoals je ziet lukte het met slepen wel:) En voor iedereen: Er staan dingen in dit bericht over mijn site die ik heb opgeknapt, dit gaat zoals jullie misschien begrijpen over: www.ikisziek.websitemaker.nl/marianne Het fotoboek is ook op die site te vinden;)

Geen opmerkingen: