donderdag 24 september 2009

Rood bloed, en blauwe plekken... Hoe zit dat???:P

Woensdag ochtend werd ik na een onrustige nacht erg moe wakker. Ik ben dus maar heel rustig aan begonnen, en heb alles op mn gemakje gedaan, met af en toe een pauze tussendoor. Halverwege de dag vond ik dat ik wel erg veel aan het niesen was, en bedacht ik me dat het wel wat op verkoudheid ging lijken... Ook werd het hoesten wat meer. Ik besloot het in de gaten te houden. Als het uit de hand gaat lopen, ben ik er snel bij;)

Verder heb ik woensdag lekker aan mijn gedichtensite zitten werken (www.dichtenzonderjehemdoptelichten.websitemaker.nl/marianne ). Een andere achtergrond, beginpagina, en wat nieuwe gedichten op mijn site... Een leuke, ontspannende bezigheid, die ik lekker vanuit mijn stoeltje kon doen. Ik heb namelijk besloten dat ik overdag probeer niet meer op de bank te gaan liggen... Als dat dan het enige is wat op het moment aan opbouwen lukt, dan is dat maar het enige, maar dan heb ik in ieder geval dat al gewonnen;)

Verder kwam iemand uit mijn klas gisteren op het idee om een webcam aan te schaffen, en dan zou ze haar laptop meenemen om mij mee te laten kijken in de klas. Aangezien ik ook een webcam heb, kan mijn klas mij ook zien. Zo kan ik toch een beetje idee krijgen dat ik er bij kan zijn, ook al is het niet persoonlijk. Echt zo ontzettend lief dat mijn klas zoveel voor me doet... Vorige week, toen ik nog in het ziekenhuis lag, een kaart met van alle klasgenoten en wat leraren een berichtje, maandag een boek van ze gehad, en nu gaan ze weer een webcam regelen... Daarom wil ik vanaf deze plaats ook even laten weten: Lieve klas, dank jullie wel voor wat jullie voor me doen... Jullie steunen me door dik en dun, en maken het mogelijk dat ik wat dingetjes doe voor school. Dankzij het vele groepjes werken deze periode, kan ik door thuis dingen te doen, erbij blijven, en hoop ik deze achterstand zo min mogelijk te beperken. Ik doe welliswaar heel weinig, en maar heel af en toe wat, maar ik vind het heerlijk om af en toe toch bezig te zijn... Zonder jullie was dat niet mogelijk... En daarnaast: Ik mis jullie, en hoop dat ik er snel zelf weer bij kan zijn...

Gisteravond om 8 uur was ik helemaal versleten... Maar helaas was ik 's middags de tijd vergeten en had ik pas om 5 uur verneveld. Eigenlijk mag ik dan pas om 10 uur de laatste van die dag doen, maar ik besloot een keertje te smokkelen, omdat ik zo moe was... Om 9 uur heb ik dus verneveld, en ben ik naar bed gegaan. Ik lag er lekker vroeg in, en heb tot half 3 goed geslapen. Toen moest ik naar de wc, en daarna wat onrustig gelegen... Om half 6 ging mijn moeder er uit, en daarna ben ik weer in slaap gevallen. Om half 10 schrok ik wakker, en kwam ik er achter dat ik voor het eerst sinds de opname wat langer had geslapen:) normaal was ik half 9 echt wel wakker.

Toen ik omgekleed was, kwam ik er achter dat ik redelijk uitgerust was. Ik was wel moe, maar niet zo moe als de laatste dagen... Echter na een uurtje was ik weer helemaal op, en besloot dus opnieuw maar rustig aan te doen. Natuurlijk wel de dagelijkse dingen zoals medicatie etc doen, maar daarna lekker achter mijn pc, en wat rommelen. Ik heb zelfs nog even voor school wat gedaan, omdat ik geen zin had om nutteloos achter internet te zitten.. Vaak vind ik het wel lekker om even wat nuttigs te doen, alleen ontbreekt de energie en concentratie vaak...

Vanmiddag had ik even een baalmoment... Ik ben de 4 muren hier van thuis zat, en voel me een beetje opgesloten... Ik was alleen thuis, en dan heb je toch al dat je je eenzamer voelt dan anders. Daarnaast mis ik mijn klasgenoten en school heel erg, en ook rijlessen en fitness mis ik. Omdat de wil er wel is, maar ik het gewoonweg niet kan, had ik een enorm baalmoment... Ik was het helemaal zat, en zou het liefst in de taxi stappen en weg gaan, naar school, naar mijn vriendinnen etc... Aangezien de taxirit al te veel zou vergen, zou ik school helemaal niet trekken, maar ja, dat is dan echt zo'n moment dat je hem even helemaal hebt zitten... Dus maar even voor school gewerkt... Merkte daarna dat ik wel te ver over mijn grens was gegaan, en enorm moe was, maar ja.

Na die uitbarsting voelde ik me wel wat beter, en de rest van de middag had ik dus weer een "normaal" humeur. Aan het eind van de middag nog even in de tuin gezeten met een boek, maar dat heb ik niet te lang gedaan... K merk toch dat ik het nog niet zo lang vol houd, en als ik een tijdje buiten zit, komt alles op me af, en heb ik geen rust meer... Om gelijk maar op de vraag in mijn gastenboek in te gaan: Buiten voel ik me niet veel beter... Natuurlijk is frisse lucht wel lekker, want de muffe ziekenhuislucht was ook niet alles, maar omdat ik zo'n tijd in het ziekenhuis heb gelegen, komt in grote ruimtes alles op me af. De eerste dagen als ik dan even buiten kwam, dan ging alles draaien, en leek het of alles op me af kwam (idee van onder een hoge flat gaan staan en omhoog kijken).

Vanavond heb ik het met mijn moeder nog een gesprek gehad over hoe het nu gaat... Ik ben nu een week thuis, maar echt vooruit gang zie ik helaas niet... Natuurlijk zijn er wel kleine dingen... Zo kleed ik me nu zelf aan en uit, en lig ik niet meer op de bank, zoals in het begin. Maar daar blijft het ook bij... In huis kan ik wel dingetjes, maar buiten huis durf ik nog niet te veel te doen... na een eenvoudige douchbeurt, waar je normaal je hand niet voor om draaide, ben ik helemaal op, en zou ik het liefst mn bed weer in gaan. Aan het eind van de dag heb ik vaak echt een dipmoment... soms om 6 uur al... Omdat ik vaak na iets gedaan te hebben, zo'n dip krijg, ben ik bang om te grote stappen te nemen... Het is nog best moeilijk een balans te vinden tussen wat ik wil, en wat ik kan...

Als je op mijn wil af zou gaan, zou ik morgen de hele dag naar school gaan, daarna huiswerk maken, en dan nog een uur gaan lessen... Maar ja, dat kan ik niet... Ten eerste zou het vroege opstaan me breken, ten tweede zou ik de lange dag niet vol houden(ik zou al moe zijn, voor ik mijn ontbijt op had) en ten derde zou een rijles daarna, ook niet haalbaar zijn.... Op het moment kan ik gewoon nog niet veel meer dan: opstaan en mijn dagelijkse dingen, en rechtop zitten ipv op de bank liggen... Een enkele keer loop ik nu overdag de trap op, en doe dan even boven wat, en ga weer naar beneden, maar dat is zeldzaam...

Mijn moeder had een collega op haar werk gesproken, en die dr man heeft een tijd in een revalidatiecentrum doorgebracht na een ongeluk. Ze zei dat het wel goed voor je was, en dat je er veel van leert. Het is wel zwaar, maar je hebt er uiteindelijk wel wat aan. Nu ik na een week nog steeds niet opgeknapt ben, begint het toch wel een beetje te kriebelen... Als je moest kiezen zou je natuurlijk nee zeggen, maar als je niet verder opknapt, kan je ook niet veel... en dan zou het weer goed voor je zijn... Alleen.. Het is zo moeilijk om toe te geven dat je het echt niet kan... Als ik bezoek krijg bijvoorbeeld, ben ik geneigd om mn beste masker op te zetten, en gewoon lekker stoer mee te doen.. Maar daarna lig ik op de bank, omdat ik teveel heb gegeven...

Je wilt als 18jarige niet beperkt zijn, en je wilt alles net als iedereen kunnen... Hoe moeilijk is het dan als je dat niet kan, en anderen om hulp moet vragen... Hoe moeilijk is het om toe te geven dat het niet gaat, en dat je niet fit bent, en niet alles kunt... Heel frustrerend... Heel pijnlijk... Maar toch begint het besef te komen, dat ik nog minder dan 2 weken de tijd heb... Als ik op wil knappen thuis, moet het nu gebeuren... 6 oktober (datum is verzet trouwens) moet ik terug, en dan moet ik opgeknapt zijn... Is mijn longfunctie dan nog stabiel? Is mijn conditie dan verbeterd??? Of ben ik achteruit, of stabiel gebleven? en acht mijn arts het toch noodzakelijk om revalidatie te doen???

Ach, als het nodig is, ga ik er wel voor, en zet ik me er wel voor in.... Maar wat moet je dan veel inleveren... je school, je rijlessen, je fitness, de weinige sociale contacten die je nog hebt... Alles wat je nu nog hebt (en dat is al weinig) ben je dan ook nog kwijt... En diep van binnen... wil ik dat niet...

Verder nog die overheerlijke prednison;) Super wat een middel... Ik blijf redelijk stabiel met 15mg en ben thuis... Maar dan heb je alles gezegd... Want wat een bijwerkingen..: een opgezet lijf en vooral hoofd, torenhoge niet te regelen suikers, slaapstoornissen (we zijn er achter dat het wakker worden en tijd wakker liggen van de prednison kan zijn, aangezien er slaapstoornissen bij de bijwerkingen staan), stemmingswisselingen etc etc... Hoe eerder de prednison afgebouwd is, hoe beter... Maar.... voorlopig duurt dat nog wel even denk...

En dan als laatste nog een lachertje... Want lachen is gezond, en een dag niet gelachen is een dag niet geleefd... In het ziekenhuis, heb ik al heel wat laboranten, prikkers, en verpleging en artsen hun handen in het haar doen steken, na mijn volgende vraag: Hoe komt het, dat als ze bloedprikken, en ik zie dat ik rood bloed heb, ik daarna een blauwe plek (van rood bloed) krijg... Menig arts, verpleegster, prikker of laborant, holde mijn kamer uit na die vraag, en dacht minstens dat ik knettergek geworden was... Wie verzint er nu zo'n vraag... (ja ik natuurlijk, duhuuu;)) Tot ik vanavond met een kennis zat te MSNnen, en hem die vraag voorlegde... Hij typte in op Google, en zie daar HET antwoord:P (toch blijf ik artsen lekker plagen met die vraag, moeten ze toch weten????:P) Hier een link van de oplossing: http://www.ikhebeenvraag.be/vraag/9768

Kben wel zo slim om zo'n vraag te bedenken... Maar ben dan weer net niet slim genoeg om op het idee te komen dat ik op internet kan kijken:P hahaha...

Groetjes

Geen opmerkingen: