vrijdag 9 oktober 2009

Druk daagje

Gisteravond zei ik al dat ik om 18.00 al bijna zat te slapen onder het eten. Tegen 9 uur was ik enorm moe, maar wel een beetje over mijn slaap heen. Toch mijn pc afgesloten, gesprayd, en daarna naar bed. Heel vroeg lag ik in mijn bed, en toen ik eenmaal lag, kon ik niet in slaap komen. Na een uur (het was toen ongeveer kwart over 10) sliep ik. Om kwart over 4 werd ik wakker, en nadat ik naar de wc was geweest, kon ik weer niet in slaap komen. Om half 6 ben ik toen in slaap gevallen, en heb ik geslapen tot 9 uur.

Toen moest ik er ook uit, omdat ik van mezelf niet tot laat in bed mag liggen, in verband met dag en nacht verdraaien. Daarnaast zou ik om half 11 bezoek krijgen van een kennis en haar dochtertje (nog geen 1). Lekker op mijn gemakje heb ik alles gedaan, en ik was al even klaar toen mijn bezoek kwam:) Het was erg gezellig, en ik heb lekker een tijdje met de kleine zitten knuffelen. Hoe moe ik ook was, mijn liefde voor kleintjes gaat niet over... Heerlijk hoe ze je ketting pakken, en die aflebberen:) Helemaal niet eenkennig, lekker naar je lachen etc..

Om half 12 was mijn bezoek weer weg, en heb ik nog even aan een textielopdracht zitten werken. Hij is nu een heel eind klaar, nog een paar afwerkingen en kleine dingen, en dan heb ik ook dat af. Na het eten heb ik nog even achter de pc gezeten, en daarna ben ik me om een uur of 14.00 om gaan kleden, omdat ik om half 4 naar fysio moest. Ik vind het niet lekker om dan helemaal bezweet te zijn, in "nette" kleren, dus had ik sportkleren aan. Omdat het omkleden al erg veel energie kost, heb ik daarna nog even uit kunnen rusten. Nog even sprayen en insulinesysteem vervangen, en daarna opweg naar de fysio.

We zaten nog geen 5 minuten in de wachtkamer of het was al tijd, en de fysio zag gelijk aan me, dat ik er eigenlijk toen al een eind doorheen zat. Eerst hebben we besproken hoe het gisteren ging, en toen ik aangaf dat het niet erg gegaan was, en dat ik bijna was ingestort gistermiddag, gingen we het nog rustiger aan proberen. Dit deden we door 6x 1 minuut te fietsen op 15 watt, en na elke minuut fietsen 1 minuut rust. Daarin mocht ik niet praten, alleen maar zo ontspannen mogelijk op de fiets zitten. Na 12 minuten (toen had ik 6x een minuut gefietst met steeds 1 minuut rust tussendoor) was ik erg moe, en mijn fysio vroeg of ik in de zaal uit wou rusten of dat ik gewoon lekker naar huis ging, en in de auto, onderuit ging zitten. Toen ik zei dat het me niet uitmaakte, hebben we besloten gelijk naar huis te gaan.

Achteraf besefte ik pas waarom de fysio dat verstandiger vond. In de fitnesszaal waar ik op de hometrainer had gezeten, was nog een fysio binnen komen lopen tijdens het trainen, en toen was hij begonnen met een gesprek. Ik mocht toen niets zeggen, en dat had mijn fysio duidelijk gemaakt. Dat ik mijn energie moest sparen voor het fietsen. Ik had de andere fysio al een tijdje niet gesproken en kreeg normaal 1x in de week fitnes van hem, maar nu natuurlijk al een tijd niet. Mijn fysio zal het later wel uitgelegd hebben over hoe en wat. Achteraf was ik hem er heel erg dankbaar om, want ik was versleten. De rest van de dag heb ik rustig op de bank gezeten, en alleen wat achter mijn laptop gezeten.

Vanmiddag kreeg ik trouwens nog een telefoontje van mijn longarts. Hij was bezorgd over mijn bloeduitslagen, met betrekking tot mijn suikers. Mijn bloedglucosewaarde (bloedsuiker) was 23 op het moment dat er geprikt werd op de poli. Dat is veel te hoog. Omdat ik de zaterdag ervoor zo'n enorm mooie curve had gehad, zal het een uitzondering geweest zijn, want elke keer als ik meet is hij rond de 10. Misschien dat mijn systeem niet goed zat of iets dergelijks.

Daarnaast was mijn HbA1c 8,0 en dat vond hij ook te hoog. Gezien hij vorige keer (2 maanden terug?) 8,8 was, was ik al blij dat hij gezakt was, en de goede kant op ging. Ik heb dus afgesproken dat ik morgen een curve doe, en die aan hem, en mijn diabetesverpleegkundige doormail. Dan kan mijn arts de vinger aan de pols houden, en mijn diabetesverpleegkundige er eventueel iets mee doen (misschien in overleg met mijn diabetesarts).

Verder vroeg de arts ook nog hoe het sporten ging, en daarop heb ik hem het hele verhaal van gisteren uit gelegd. Hij hoopt samen met mij dat het snel beter gaat, en dat ik me snel beter voel. Ik kan aan alles merken dat hij niet meer weet wat hij met me aan moet. Hij weet niet waar mijn vermoeidheid en weinige energie vandaan komen. Zo enorm moe, en weinig energie. Terwijl er nog niet echt redenen voor aan te wijzen zijn. Dinsdag moet ik naar een andere internist in het ziekenhuis, voor mijn bloedwaarden. Tijdens de opname zou dat al plaatsvinden, maar toen was er geen plek. Misschien dat mijn lever achteruit gaat, of er andere bloedwaarden zijn, waar vermoeidheid door kan komen.

Voor nu heb ik geloof ik alles wel verteld. Ik ga nog even ontspannen, en dan vanavond lekker vroeg naar bed. Morgenochtend de laatste keer AZLI vernevelen deze maand, dus dan weer heerlijk 2x in plaats van 5x vernevelen op een dag:) Scheelt weer;)

Groetjes

2 opmerkingen:

Anoniem zei

De moeheid komt lijkt me -naar je verhalen te oordelen- niet door de longen, maar door cf zelf, de medicatie en de diabetes. Bovendien hoef je niet altijd 8 uur te slapen. Zeker als je weinig doet lukt dat niet.
De arts weet heus wel wat hij met je aan moet. Wees niet zo achterdochtig en blijf stap voor stap werken aan de opbouw van je conditie.

Anoniem zei

Hoi Marianne, kan het ook niet zijn dat je moeheid (ook al wel hierboven gezegd) door je hoge bloedglucose waarden komt? Daar kan je echt enorm moe van worden. Misschien heb je er iets aan, veel sterkte in ieder geval, groetjes van Sandy (Ydnas CF cafe)