dinsdag 6 oktober 2009

Kom maar op met je adviezen!!!

Vanmiddag moest ik voor controle naar het ziekenhuis. Na de heenreis was ik al moe, maar ik besloot toch geen rolstoel mee te nemen, en met de benenwagen door het ziekenhuis te gaan. Ten eerste vanwege mijn grote haat tegenover dat stoeltje op wielen, waar ik toch al zo vaak verplicht in moet verblijven, en ten tweede omdat je als je een rolstoel bij je hebt, er makkelijker in gaat zitten.


Allereerst ging onze trip naar de afdeling longfunctie. Na een half uur wachten, omdat we te vroeg waren, en het uit liep, kon ik naar binnen… Even later stond ik buiten, en had ik een longfunctie van 79% in handen. Op naar de afdeling Longziekten, naar mijn longarts. Daar aangekomen eerst bloed prikken, sputem inleveren (had ik thuis al gedaan, met veel moeite), en daarna naar de dokter..

De dokter liet mij merken dat hij niet wist wat hij met me aan moest. Hij had mijn mail gelezen, en wist dat ik niet fit was. Toch was hij ook blij dat de longfunctie niet was gezakt, en dat ik wel wat vooruit gegaan was. Opname wilde hij liever niet (ik ook niet,dus daarover waren we het gelijk eens) omdat hoe meer antibiotica ik krijg, hoe groter de kans op resistentie word. Verder zei hij dat hij het belangrijk vond dat ik weer conditie opbouwde… Ik moet dus om te beginnen mijn fysio in de arm gaan nemen, en meer gaan sporten. Daarnaast moet ik niet te lief zijn voor mezelf, en niet afvragen of ik iets kan, maar het gewoon doen, en dan zien hoe het uitpakt… Hiermee versterkt hij mijn eigenwijsheid nog eens…

Op mijn vraag hoe ik om moest gaan met de dips daarna, kon hij niet echt een antwoord geven. Het kwam er op neer dat ik mijn rust moest nemen, en dat ik ook wel moest blijven bewegen. Om mij te helpen, heeft hij even mijn fysio gebeld, en aangekondigd dat ik morgen contact opneem…

Het gesprek kort samengevat er komt geen opname, de revalidatie moet ik in mijn achterhoofd houden, maar gaat niet direct plaats vinden, en ik moet meer gaan sporten, en alles opbouwen.

Het hele gesprek vergde toch wel erg veel van me. Natuurlijk ben ik blij dat ik niet opgenomen hoef te worden, en dat revalidatie nu nog niet hoeft. Maar aan de andere kant hoe ga ik conditie opbouwen, als ik nog niet eens energie heb, om ergens heen te gaan? O, de wil is er echt wel, en ik geef me liever voor 200% dan voor 50%, maar hoe moet ik het gaan doen?

Dit thuiszitten wil ik ook niet… Ik vereenzaam met de dag meer… Iedere dag alleen is saai, maar met gedwongen bezoekjes weet je ook niets meer te vertellen. Natuurlijk zijn er mensen die meeleven… Maar mijn sociale contacten worden steeds minder, steeds kleiner… Iedereen heeft het leven weer opgepakt… gaat naar school of het werk, doet leuke dingen, en gaat uit… Ik zit thuis, en werk daar een beetje voor school.. Voor de rest doe ik weinig nuttigs… Als ik de energie had, ging ik morgen naar school, de hele dag, daarna een rijles, en mijnpart nog fitnes… maar de energie is er niet…

Natuurlijk moet ik uit dat cirkeltje komen, en kom ik met op de bank zitten ook niet aan conditie, maar hoe moet ik het doen?? Op dit moment zie ik er als een enorme berg tegenop. Er is al een plannetje opgekomen om een planning te maken, per dag, waar ik me aan moet houden… maar ga ik dat volhouden? Ik loop nu al op mijn tenen… Kortom, ik ben nu helemaal afgedraaid, en mijn moed is op…

Misschien moet ik er eerst een nacht over slapen, en dan er rustig over nadenken, maar voor dit moment is het me allemaal een beetje te veel… 1 ding staat vast… Ik GA een rijles plannen, voor het eind van deze week, en ik GA naar de presentaties van de vakken op school… Of dat dan met of zonder papiertje word, in verband met concentratieprobleem, en of dat nu met of zonder dip word…


Morgen een gesprek met de fysio, een telefoontje naar de taxi over wat er mogelijk is, en een planning maken. Daarnaast weer een rijles plannen, om te kijken of dat lukt…

Tegelijk is er toch het gevoel op de achtergrond: wat als ik daarna zo ver instort dat opname weer noodzakelijk is?? Zet al je reacties en ideeen maar in het gastenboek… Wie weet waar ik moet beginnen en hoe ik het aan moet pakken???

Ondertussen ga ik moed verzamelen, om mijn leven weer op de rails te krijgen. Vanavond vroeg naar bed, en morgen aan de slag… En als er ergens een potje moed te verkrijgen is????

Groetjes

4 opmerkingen:

Cash en Els zei

Beste Marianne,
Je longfunctie is het zelfde gebleven ondanks dat je je niet fit voelt. Betekent toch dat je lijf het beter doet dan je zelf denkt/voelt.
Ik hoop dat je fysio een mooi schemaatje samen met je maakt en dat je je snel wat beter voelt.


Hartelijke groet, Els

Roel zei

Hoi Marianne,

Ik ken het gevoel. Geen fut hebben om iets te ondernemen.
Maar als je je erover heen zet en "gewoon" gaat dan heb ik altijd achteraf een goed gevoel daarbij, zo van....heb ik toch maar mooi weer gedaan.

Hopelijk heb je er wat aan.

Groet Roel (ook CF-er)!

Anoniem zei

Dag Marianne,

Ik denk dat je je vooraf te veel vragen stelt. Wat als en de maar vragen. Je loopt op de feiten vooruit. Het komt altijd anders dan je denkt. Jij zet jezelf mentaal vast door van te voren het slechtste scenario in te plannen. Buig deze krachtige energie om en gebruik je intelligentie in positieve zin om aan je herstel te werken. Stapje voor stapje brengt je naar je doel.
Mijn advies: stel je open voor ieder moment, leef in het nu, concentreer je op wat je wel kunt
en werk regelmatig aan je discipline.
Kop op Marianne!
Succes, Hedwiche

Johan zei

Hoi Marianne,

Ik heb gelezen dat je naar de kerk gaat. Ik zou zeggen ga met al je zorgen/lasten/problemen naar de Heere God. Hij zegt in de bijbel: Werp al je bekommernissen op mij en ik zal je rust geven.
Hij geeft om je, Zijn Zoon stierf ook voor jouw aan het het kruis en stond ook voor jouw op uit het graf. Lees je bijbel, bid zo vaak mogelijk. Geef alles aan de Heere God over.

Succes en heel veel sterkte in deze zware tijd!!
Johan(cf patient 29 jaar Gorinchem)