donderdag 8 oktober 2009

Op weg naar herstel?!?!?!

Gisteravond was ik erg moe, en had ik hoofdpijn. Vannacht heb ik meer dan 9 uur geslapen achter elkaar. Ondanks de goede nacht die ik gemaakt had, werd ik geradbraakt wakker, en was ik nog steeds extreem moe. Toch heb ik mezelf maar bij elkaar geraapt, en ben uit bed gegaan, want om kwart voor 11 moest ik bij mijn fysio zijn. Samen met mijn moeder had ik een gesprek over hoe of wat, en wat hij voor mij kan betekenen.

Tijdens het gesprek gaf mijn fysio aan, dat hij gisteren na mijn telefoontje de hele dag een beetje een vervelend gevoel had gehouden. Hij vond dit niets voor mij, en is niet gewend dat ik zo 'slecht' ben qua conditie. Hij wilde me graag verder helpen, en aan het eind van het gesprek, waarin onder andere besproken is wat er allemaal is voorgevallen tijdens de opname, en hoe de achteruitgang gegaan is, besloten we dat ik vanmiddag zelf op de hometrainer zou gaan thuis. Ik zou dan kijken welke stand het lekkerste fietste, en daarnaast kijken hoe lang ik het vol hield.. Voor morgen planden we een afspraak om half 4, dan ga ik bij de fysio sporten.

Mijn fysio was erg begrijpend en steunt me in deze toch wel hele zware weg. In no time was ik al mijn conditie terug (de laatste 3 weken van de opname die 5 weken duurde) en het opbouwen lukt maar heel erg langzaam, met erg kleine stapjes. Zodra ik iets te veel doe, is het mis, en voel ik me niet goed. Na het gesprek was ik toch wel opgelucht. Ik vond het erg moeilijk om in deze conditie naar mijn fysio te gaan, die het niet gewend is dat ik zo ben, en dan ook nog tegen mijn energie in gaan sporten. Nu ik weet hoe mijn fysio er op reageerde, en het aanpakt, heb ik weer wat vertrouwen gekregen, en voelt het een stuk beter. Voor maandag en woensdag hebben we ook gelijk maar een afspraak gepland...

Ik sta er nu niet alleen meer voor, maar ga samen met mijn fysio er tegen aan, en als ik thuis steun nodig heb, is daar mijn lieve moeder, die me door de moeilijke momenten heen helpt. Gelukkig heb ik ook nog enorm lieve klasgenoten, en kennissen die me steunen waar ze kunnen. Natuurlijk dunt mijn sociale kring uit, maar er zijn mensen die mij blijven steunen, en die er helemaal voor me zijn...

Sinds een paar dagen is mijn moeder een verkoudheid aan het ontwikkelen. Het is een genies, gesnotter en geproest hier in huis. Ik probeer er maar zo veel mogelijk bij uit de buurt te blijven, in de hoop dat ik de verkoudheid niet krijg. Verder maar veel vitamientjes nuttigen (potjes Vie, en glazen multivitamine sap).

Vanmiddag kwam het enorme verlangen weer in me op, om weer te starten met mijn rijlessen. Natuurlijk zal ik daarna enorm moe zijn, en misschien wel even niets kunnen en een tijdje moeten rusten, maar toch heb ik nu mijn telefoon gepakt, en een afspraak gemaakt voor halverwege volgende week. Ik hoop dan weer wat opgeknapt te zijn (ik ben dan immers al een tijdje bezig met opbouwen), en voor woensdag middag 14.00 staat er nu een rijles gepland... We gaan het langzaam opbouwen, en kijken wat ik nog kan, maar dan heb ik in ieder geval het gevoel weer even ervaren... Want ik moet toegeven... Ik mis het heel erg!!!

Vanmiddag om een uur of 3 - half 4, begon ik erg te trillen, was ik helemaal gespannen, en enorm moe... De bekende symptomen, en stond tegen instorten. Ik heb dit vaker gehad, als ik op zo'n moment door ga of te veel doe, stort ik helemaal in, en krijg ik een enorme huilbui, en ben helemaal verkrampt... Een groot voorteken dus, en daarom heb ik gelijk maar wat gas terug genomen... Opbouwen is allemaal goed en wel, maar als mijn lichaam zo duidelijk aangeeft dat het te veel gaat worden, is toch het eerste wat ik doe, naar mijn lichaam luisteren.

Vanavond dus een rustig avondje ingelast. Misschien nog wat afmaken voor textiel (vak op school), en anders gewoon lekker relaxen. Net onder het eten viel ik bijna in slaap, en kon ik mijn hoofd bijna niet omhoog houden.. Ik ben me heel goed bewust dat ik zo niet lang door kan gaan. Als mijn lichaam deze tekenen blijft vertonen zal ik toch minder moeten doen. Vandaag is er amper een moment van rust geweest, buiten de tijd om, die ik achter mijn laptop aan school opdrachten werkte. Het voordeel daarvan is dat ik wel (bijna) klaar ben met de opdrachten voor school, en dat nu even kan laten rusten.

Vandaag was mijn programma als volgt: Uit bed komen, omkleden, ontbijten, medicijnen en vernevelen, koffie drinken, naar de fysio, mail kijken, eten, werkstuk voor school maken, op de home trainer, aan de opdracht voor textiel werken, vernevelen, en daarna nog even voor school werken, en weer eten... Logisch dat dit te veel is, maar als ik niet in slaap wil vallen in momenten dat ik op de bank zit, moet ik iets doen. Gezien mijn hele klas in York zit, en er niet zo veel mensen op msn zijn, waar je wat mee te bespreken hebt, moet je je op een andere manier wakker houden. Vanavond dus toch maar rustig aan doen, en proberen zo vroeg mogelijk in bed te liggen...

Voor nu heb ik alles wel weer verteld, tot de volgende keer;)

Groetjes

1 opmerking:

Anoniem zei

Hoi Marianne,
Ik denk toch dat je op de goede weg bent. Natuurlijk ben je moe, je doet meer. Maar ik begreep dat je ook moe bent als je niets doet. Kijk vooral naar wat je wel kunt. Heb je een psycholoog of maatschappelijk werker die je hierbij professioneel kan begeleiden? Geestelijke begeleiding in de opbouw tot herstel is minstens zo belangrijk als lichamelijke begeleiding van de fysiotherapeut.In al je berichten blijft de twijfel en gebrek aan vertrouwen toch de boventoon voeren. Mijn dochter had ook veel baat bij een psycholoog toen ze het allemaal niet meer zag zitten door cf. Hopelijk gaat het binnenkort beter met je. Volgens mij gaat jou dat wel lukken. Veel succes met alles, Hedwiche