dinsdag 17 november 2009

Nog niets gehoord...

Vanmorgen werd ik voor mijn doen van de laatste week, redelijk laat wakker (half 9). Opeens bedacht ik me dat ik nog een suprise moest maken voor 2 december. Ik wil namelijk niet dat degene die ik heb, op het sinterklaasfeest van onze klas, geen suprise krijgt. Zou sneu zijn toch? Iedereen een suprise behalve de persoon die ik had... Of ik er aanwezig kan zijn, is vraag 2, maar we gaan het wel gewoon proberen. Misschien mag ik wel even weg als ik nog in het ziekenhuis lig.


Dus ging ik vanmorgen aan de slag met mijn suprise. Ik was helemaal niet lekker, en daarna total loss, maar ik had een voldaan gevoel eraan over gehouden, en de suprise is af:) Als aanmoediging kreeg ik 2x een smsje van mijn klas.. de 1e was dat ik een 8,8 had voor een werkstuk van vorige periode (begeleidingsplan). De 2e was dat ik een 8,8 had voor de toets ven methodiek, die ik vorige week maandag heb gemaakt.. Betere aanmoedigingen kan je niet krijgen toch??


Het gedicht voor bij de suprise ben ik nog mee bezig, maar die kan ik eventueel ook in het ziekenhuis af maken.


Vanmiddag ben ik na een uur rusten op de bank, naar de fysio gegaan. En o wat hebben we weer gelachen. Vorige keer had ik gezegd dat ik het zo jammer zou vinden als ik door opname weer niet door kon met lessen, en het nog erger zou vinden als uiteindelijk mijn theorie-examen verlopen was (12 juni). Toen zeidie al dat hij wel zou zorgen dat ik een rijbewijs zou krijgen... Ik was dat vergeten, maar vandaag kwam ik, en zei die: ik heb nog wat voor je... En wat gaftie??? Een rijbewijs van marsepein... Geweldig, wat hebben we gelachen... Ik had er helemaal niet meer aan gedacht natuurlijk... haha... Hieronder een foto:




Na een behandeling van Nek/schouders en rug (dmv massage) ging ik oververmoeid naar huis. Gelukkig had ik wel wat minder last van mijn nek/schouders en rug... Helaas is ondertussen (meer dan 5 uur later) de pijn weer terug.. Ik vermoed dat enige oplossing zo snel mogelijke opname is... Dan ga ik weer normaal ontspannen ademen, en heb ik al die klachten ook niet meer;)


Vanavond heb ik de hele avond op de bank gehangen. Eerst schuin rechtop tegen de kussens, iets achterover. Nu zit ik in kleermakerszit, iets voorovergebogen... Ik hield het liggend (al zat ik half) niet meer uit. De benauwdheid werd te extreem.


''k Heb nog niets van het ziekenhuis gehoord, en daarom wachten we geduldig af... Ook al ga ik iedere dag achteruit, ik heb er toch niets aan, om me op te winden, want het telefoontje komt er niet eerder door. Wel staat mijn tas ingepakt en wel (op de laatste kleine dingen na) klaar. Dit omdat mn moeder de komende 2 dagen moet werken, en ik zelf de energie niet meer heb alles op te zoeken. Daarom kan ik nu alleen de laatste dingen erin doen, en laat ik de tas gewoon door mijn vervoerder naar beneden sjouwen. Wie dat word is nog even onzeker;) Broerlief moet werken of is weg, ma lief is ook werken, en dan word het dus de een of andere kennis of iemand uit de vriendenkring, die de eer krijgt mij te vervoeren naar mijn vakantie-adres;)


Voor nu kan ik alleen maar hopen: Hopen dat de last-minut vakantie op oproep, niet te lang meer op zich laat wachten... Het beste is dat ik zo snel mogelijk gebruik kan maken van de gratis kost en inwoning, en bel-service... Het beste is misschien nog wel de gratis cocktail-mixjes die ik krijg. In de hoop dat ik zo snel mogelijk weer een beetje opgekrikt ben, en weer wat fitter word:)


Groetjes

Geen opmerkingen: