dinsdag 29 december 2009

Willemijn, en hoe het verder gaat..

Maandagavond was het condoleren van Willemijn. Omdat ik niet naar de begrafenis zou kunnen, die vandaag was, besloot ik te proberen om naar het condoleren te gaan. Zo had je toch nog een beetje het idee dat het echt was. Misschien klinkt dat raar, maar Willemijn en ik zagen elkaar niet vaak. Ten eerste was er het “kruisbesmettingsgevaar” en ten tweede ging ik vanaf augustus over naar het Dijkzigt ziekenhuis, terwijl Willemijn nog in het Sophia bleef. We wonen een eind uit elkaar, en dus bestond ons contact voornamelijk uit sms, msn en hyves. Ook dit was niet altijd mogelijk..

Je begrijpt dat het dan nog moeilijker word om te beseffen dat dit alles echt waar is. Afgelopen tijd hadden we niet dagelijks contact, en sprak ik haar weinig. Dit doordat de omstandigheden het niet toelieten. Af en toe hadden we contact, maar altijd via de computer. Nog heb ik het idee, dat ze ieder moment online kan komen, een krabbel kan plaatsen, of dat ik via via wat van haar hoor.. Heel dubbel dus.. Je weet dat ze “echt” is overleden, maar voor je gevoel kan je ieder moment een krabbel of bericht van haar krijgen..

Maar goed.. Na het condoleren was ik toen ik thuiskwam, heel erg moe. We hadden voor de zekerheid de rolstoel meegenomen, want er werden veel mensen verwacht. Stel dat er een lange rij zou zijn, kon ik gaan zitten. Uiteindelijk hebben we de rolstoel niet hoeven gebruiken, omdat we als “een van de eersten” aanwezig waren, en zo door konden lopen. Achteraf ben ik daar blij en dankbaar om, want langer was eigenlijk niet mogelijk voor me. Ik heb geen spijt, dat ik gegaan ben..

Vanmiddag heb ik de kerkdienst meegeluisterd via internet. Wat fijn dat zulke dingen tegenwoordig mogelijk zijn. Zo bestond voor mij de mogelijkheid toch de dienst mee te maken, en “miste” ik alleen het begraven. Het was een mooie dienst, waarin Willemijn haar leven werd weergegeven.

Maar goed, het leven gaat door, en we moeten verder. We kunnen niet stil blijven staan… Dit blijkt ook uit het gewoon door gaan van belangrijke afspraken enzo. Oudejaarsdag (donderdag) heb ik om 10 uur een gesprek met de longarts van het revalidatiecentrum. Gelijk daarna (kwart voor 11) heb ik een gesprek met de longverpleegkundige. We hopen dan meer te horen over de revalidatieperiode.

Ook de rijlessen gaan gewoon door.. Ik merk aan mezelf dat ik steeds wat beter ga rijden, en dat het gewoon lekker loopt. Het is wel enorm vermoeiend, maar het geeft me ook een voldaan gevoel als ik weer een les heb gehad..

Helaas hoest ik nog steeds heel erg. Het gebeurd regelmatig dat ik ’s nachts een keer wakker word van het hoesten. Afgelopen nacht werd ik zo helder van al dat hoesten, dat ik niet gelijk daarna door kon slapen.. Gelukkig kon ik vanmorgen wat langer doorslapen, maar zulke nachten moet je niet te veel hebben…

Af en toe komen er mensen op bezoek, en zolang dat niet TE druk word, vind ik dat prettig. Ik moet er dan wel rekening mee houden dat ik niet te veel plan op die dag, maar een beetje gezelschap is wel fijn.. Zeker omdat ik vaak hele dagen alleen zit. Het nadeel van mijzelf is, dat ik me altijd veel beter voor (wil) doe(n) als er mensen op bezoek komen. Ik praat aan een stuk door, lach, en ben vrolijk.. Maar als het bezoek dan weg is, stort ik in omdat ik teveel van mezelf heb gegeven… Daarom moet er ook weer niet te vaak bezoek komen, zodat ik mezelf niet voorbij sprint;-)

Vanavond komt er ook nog bezoek, dus rond ik mijn blog maar eens af. Morgen komt mijn vriendin, en krijg ik de trouwfoto’s te zien. Het heeft even geduurd, omdat ze steeds in het buitenland varen (ze wonen op een schip), maar morgen is het dan (eindelijk) zover… Ik ben benieuwdJ

Groetjes

Ps. Oudjaarsdag plaats ik nog een terugblik op het jaar… en laat ik waarschijnlijk even weten hoe het gegaan is in Breda;-)

Geen opmerkingen: