maandag 18 januari 2010

Het leven gaat door..

Het gaat niet heel lekker met me. De moeheid van afgelopen week komt er uit. Overdag kan ik niet veel meer dan af en toe wat heen en weer lopen, en rustig aan op de bank zitten of liggen. ’s Avonds ben ik te moe om zelfstandig de trap op te lopen. Als ik zelfstandig de trap op loop, trek ik me min of meer aan mn armen omhoog, langs de trapleuning, en wacht ik op elke tree even om uit te rusten. Vanzelfsprekend moet ik dan niets mee nemen naar boven.

Een andere keer helpt mijn moeder me, door me naar boven te “duwen” en me een steuntje in de rug te geven. Overdag probeer ik zoveel mogelijk beneden te blijven. Als ik wat nodig heb van boven, stuur ik een van de andere huisgenoten. Als ik alleen thuis ben, stel ik het zo lang mogelijk uit.

Ook mijn stem begint nu een beetje te protesteren. Tot nu toe had ik nog gewoon een “normale” stem. Maar sinds gisteren begint mijn stem toch af en toe te haperen. Een teken van flinke oververmoeidheid die de overhand krijgt. Hopelijk houd ik wel wat stem, want anders word je ook daar weer meer moe van. Gelukkig ben ik nu nog wel te verstaan. Komende tijd maar een beetje voorzichtig zijn met mn stem.

Woensdag heb ik controle in het ziekenhuis. Longfunctie blazen en een gesprek met de arts. Ik ben benieuwd wat de dokter zegt over mijn kwakkelperiode thuis. Ik ben nu toch al zo’n 4 weken flink aan het hoesten. Is het nodig om voor de revalidatie nog een kuur te doen? Of kijken we het aan, met het risico dat ik tijdens de revalidatie naar het ziekenhuis moet? Zelf weet ik niet wat verstandig is. Het liefst blijf ik natuurlijk thuis. Dat ziekenhuis heb ik nu wel genoeg van binnen gezien. Maar aan de andere kant.. Als je nu een infuuskuur doet, ga je wel optimaal de revalidatieperiode in. Afwachten maar..

Opa ligt nog in het ziekenhuis, en het wil nog niet erg beter gaan. De prednisonkuur die ze gestart zijn, wil nog niet erg aan slaan. Hopelijk knapt hij snel op. Misschien dat ik deze week nog even langsga met mijn moeder. We moeten woensdag toch in Rotterdam zijn. Ik ben dan wel niet veel waard, maar ik houd veel van mijn opa, en zou het fijn vinden hem nog even te zien en spreken.

Vandaag maar lekker rustig aan doen. Vanmorgen heb ik rijles gehad, en dat vergde weer genoeg energie voor vandaag. Met een dubbele paracetamol ging het lessen wel goed. Dan voel je jezelf net wat fitter hé? Maar ja, daarna kachel je weer in, omdat je teveel van jezelf gevergd hebt;-) Dus de rest van de dag maar rustig aan…

Groetjes

1 opmerking:

Gwen zei

Hee Marianne,
wat vervelend dat die moeheid nog steeds niet minder wordt. Dat is nu wel al heel lang aan de gang zeg! Echt heel erg balen dat je zo weinig kan en dat even door de kamer lopen al teveel is.. Hopelijk gaat het revalideren helpen en kan je daarna misschien meer. Het kan natuurlijk ook iets zijn wat niet aan CF gerelateerd is, maar dat is volgens mij allemaal al onderzocht toch? Veel sterkte met alles.