woensdag 13 januari 2010

Intakedag 3

(voor uitleg van de onderzoeken van vandaag, zie vorige blog)

Gisteravond lag ik om 9 uur schoon en wel in bed. Mijn moeder heeft me geholpen met douchen, omdat ik zelf bijna door mn benen zakte van vermoeidheid. Na een lange nacht, werd ik vanmorgen om 7 uur wakker van de wekker, en begon het dagelijkse ritueel weer van: wassen, aankleden, tanden poetsen, medicijnen innemen en vernevelen. Daarna was het tijd om te gaan ontbijten.

Na het ontbijt heb ik nog even in de huiskamer gezeten, en ben ik rond 9 uur naar beneden gegaan voor de Bio impendantiemeting. Toen ik net in het kamertje zat, kwam de vrouw die dat onderzoek zou doen, vragen of ze even een hartfilmpje bij iemand mocht maken die hartklachten had.. Omdat dit meer urgent was dan mijn onderzoek, vond ik dat best, en na 10 minuten kwam ze terug om mijn onderzoek te doen. (later bleek de vrouw met hartklachten naast mij aan tafel te zitten, tijdens het eten.. was dus nog bekend ook).

Het onderzoek heeft een duur woord, maar houd in feite niets anders in dan op een bank liggen, met 1 voet bloot, waar 2 stikkers met elektroden op geplakt worden, en 2 stikkers met elektroden op je hand. Alle sieraden en bijzonderheden af, en 5 minuten stilliggen, terwijl ze wat gegevens overschrijven van een apparaatje;-) Voor dit onderzoek mocht je ’s morgens maar een licht ontbijtje.. Dus heb ik geleefd op een beschuit en een glas melk;-)

Na dit onderzoek had ik 20 minuten niets, en heb ik dus nog een plak ontbijtkoek op, om mijn maag wat te vullen, en daarna had ik een gesprek met de arts. Die was echter ook even bezig met de vrouw met hartklachten, maar 5 minuten later kwam hij toch aan. Tijdens dat gesprek wat maar 10 minuten duurde, hebben we het gehad over hoe het nu gaat, of ik vragen had aan hem, wat ik doe/deed, etc. Daarna vertelde hij dat het hem verstandig leek tijdens eventuele revalidatie intern te gaan, en dat het nog wel een week of 6 zou duren. (eind februari).

Hierna moest ik gelijk door naar het fysio onderzoek, en daar werd mijn spierkracht opgemeten. Eerst de kracht van uitademen, dan moest je in een apparaatje met weerstand blazen. Toen ik dit had gedaan, moest ik op de bank gaan liggen, en die werd omhoog gezet. Toen hebben ze de spierkracht in mijn armen en benen gemeten. Ik moest dan duwen en trekken (de fysio hield dat apparaatje vast en bood weerstand) en er kwam een getalletje uitrollen hoe sterk ik was;-)) Voor degenen die het leuk vinden om te weten: Ik ben links en rechts even sterk, en ze kon zien dat ik al 2 jaar aan het fitnessen ben (alleen vanaf augustus al niet meer..)

Na dit onderzoek had ik een uur vrij, waarin ik lekker even achter internet heb gezeten, en daarna heb ik tafel gedekt, omdat de groep waar ik altijd mee eet, tot 12 uur programma had lopen, dus toen hun terug kwamen konden ze gelijk aanschuiven. Ze waren me erg dankbaar hiervoor, en helemaal blij. Ik vond het echter niet meer dan mijn plicht, aangezien ik ook vaak zo aan kan schuiven, en dat hun voor mij gedekt hebben.

Na het eten, had ik 3 uur niets, en daarin heb ik op bed gelegen met een boek, vernevelt, en wat gedronken in de huiskamer. Om kwart over 3 ben ik me klaar gaan maken voor het laatste onderzoek van vandaag. De fietstest…

Toen ik beneden aankwam, kreeg ik eerst 2 ventolin pufjes, om mijn luchtwegen meer open te zetten. Daarna moest ik longfunctie blazen, en gingen we met de uitdraaien daarvan naar de fietsruimte. Ik moest mijn bovenlichaam daar ontbloten, en mocht op de fiets gaan zitten. Mijn oorlel werd weer ingesmeerd met een zalfje om de doorbloeding te stimuleren (net als bij de oorprik van maandag) en ik werd aan allerlei apparatuur aangesloten, en afgedekt met een handdoek. De fiets was overigens geen gewone fiets. Het was een soort ligfiets, maar dan anders;-)

Maar goed, ik werd dus aangesloten op de saturatiemeter (zuurstofgehalte in het bloed meter, bloeddrukmeter, ECG apparaat (hartfilmpje) en ik kreeg een masker op mijn gezicht. Daar werd tijdens de test een filter op aangesloten, en die nam op wat ik in en uit ademde, etc.

Toen dat klaar was (de voorbereiding), probeerde ze om een buisje bloed uit mijn oorlel te prikken. Na 3x prikken, bleek hij het niet te doen (niet hard genoeg), en besloot ze het uit mijn vinger te doen. Dat ging wel goed.. Als ze het nog een keer had willen proberen in mijn oorlel, had ik gevraagd of ze niet gelijk dwars er doorheen konden prikken, zodat ik een gaatje voor een oorbel had;-) als je je nu afvraagt wat ik voor raar lelletje heb, binnenkort, dat komt door al dat prikken erin;-) haha

Even later kwam de dokter binnen, die bij het onderzoek aanwezig zou zijn, en alles in de gaten zou houden. Even later begon het met 3 minuten (zonder weerstand) infietsen. Vervolgens werd die iedere minuut een standje opgebouwd. Voor ik begon moest ik nog aangeven hoe benauwd ik was,en hoe moe. (scorebord) Tijdens het fietsen, werden mijn handen ijskoud. Het gevolg was dat het prikken heel moeilijk ging (moest aan het eind van de test nog een keer) en dat ze vervolgens mijn vinger fijnkneep… Als ik niet meer verder kon, moest ik mijn hand op steken, en daarna moest ik nog een tijdje uitfietsen. Helemaal versleten was ik even later klaar.


De arts ratelde er nog wat gegevens achteraan. Onder andere dat ik 40 watt had gefietst (SCHRIK, laatste keer in het sophia was het 115 watt) en dat de verzuring snel optreed. Ook dat ze daar wel wat aan kunnen veranderen tijdens een revalidatie etc. De arts ging weg, de verpleegkundige tuigde me af, en ik kreeg de gelegenheid me even op te frissen. Daarna werd ik terug gebracht naar de afdeling.


Op de afdeling kon ik gelijk aanschuiven aan de maaltijd voor vanavond. Nu zit ik, oververmoeid, even mijn site bij te werken. Ik ben achteraf heel blij dat ik gisteren de wandeltest al heb gedaan. Anders had ik het niet volgehouden. Voor nu vind ik het weer genoeg geweest, en dus ga ik mijn blog afronden.

Groetjes

1 opmerking:

Anoniem zei

Misschien ben je zo oververmoeid door een auto-immuunziekte. De moeite waard om de arts te vragen. Ik ken iemand met cf die ook de ziekte van Crohn heeft met soortgelijke klachten. Je weet het maar nooit, toch? Veel sterkte meid!