donderdag 25 februari 2010

Uitstel van Executie

Vanmorgen begon ons programma pas wat later, dus ben ik tot 8 uur blijven liggen en heb in mijn ochtendjas ontbeten. Ik had een goede nacht gemaakt, met alleen om half 5 een half uur hoesten en een bloedneus (van het harde hoesten). Zodra ik mijn kamer uit stapte vanmorgen, stond er een verpleegster voor mijn neus en vroeg of ze bloed kon prikken. Ik bedacht me op dat moment dat het donderdag was en dat ik natuurlijk weer infectiecontrole had.. (op sputum na). Dat hield dus in bloedprikken op infectiewaarden en longfunctie blazen.

Na het bloedprikken, ben ik gaan ontbijten, en om een uur of 9 ben ik weer terug gegaan naar mijn kamer. Daar bleek mijn bed al verschoond (zou ik met hulp doen) en dus kon ik gaan wassen, aankleden en medicatie nemen. Om kwart over 10 kwamen ze zeggen dat ik naar de longfunctie kon, en werd ik door de vrijwilligster gebracht. Ik had “geluk” dat ze het zo laat pas wisten, en dat ik gelijk kon komen, want anders had ik moeten lopen.

De longfunctie bleek iets vooruit te zijn. Omdat het binnen de grens van 5% was, rekenen ze dit als gelijk gebleven. Ik ben daarna weer terug gebracht naar boven, en toen heb ik nog wat gedronken. Om 11.00 was het tijd voor GRIP. Vandaag hadden we het over douchen. Tegen welke problemen je aanloopt als je gaat douchen, en daarna moesten we oplossingen aandragen. Omdat we niet genoeg hadden aan een uurtje, moeten we nu met de groep de rest doen, en dat bespreken we dan volgende keer.

Na GRIP was het al weer tijd om te eten (dat heb je als je een keer laat begint) en daarna hadden we nog even tijd om rustig te zitten. Om 1 uur moesten we weer richting beneden, en omdat we geen krachttraining hadden, moest ik lopen. We hadden Actief bewegen in de gymzaal. We deden 2 spellen. Bij de een moest je een houding aannemen alsof je ging stofzuigen (stok in je handen) en daarna moest je een soort object op wieltjes op een doek zien te krijgen. Als die op dat doek bleef liggen kreeg je een aantal punten. Je deed het in een groepje, en het was dus een wedstrijd.
Daarna deed je een spel met ballen. Er was een grote bal, en die werd in het midden van de zaal gelegd. Met allemaal kleine ballen moest je zien de bal over de streep bij de tegenspeler te krijgen. Ook dit was een wedstrijd.

Omdat ik tijdens het laatste spel veel te ver over mijn grenzen ging, kon ik daarna niet meer terug lopen. Tegelijk was het ook de druppel die de emmer van deze week deed overlopen. De tranen begonnen te lopen, en tja.. daar sta je dan.. Toen ik wat rustiger was, heb ik een gesprekje gehad met de fysio, en daarna werd ik naar boven gebracht. De huilbui werd veroorzaakt door alles wat gewoon te veel was deze week.. De verhalen van iedereen die je hoort, de zware therapie, de moeilijke dingen, de oververmoeidheid, spanning van infectie en dreigende opname, alles was nieuw, etc etc. Je gaat bij ieder onderdeel van het programma tot je grens, maar alles bij elkaar loop je dan ver over je grenzen heen. En dat werd even teveel. Een tijdje later ging het beter, en gingen we verder met het programma.

We moesten eigenlijk een vragenlijst invullen, maar de fysio kwam niet opdagen, en terwijl we in de andere huiskamer zaten te wachten, viel er een man met rollator en al om, en de zuurstoftank van hem begon te stomen. Ik kwam toen net aanlopen met de arts, die ik in de wandelgangen tegen was gekomen, en de arts kon dus ingrijpen. Hij hielp de man overeind, en zorgde er voor dat de verpleging kwam.


In de wandelgangen had mijn arts me verteld dat hij het even aan wilde kijken, omdat mijn longfunctie stabiel was gebleven. Volgende week word er wellicht nog een keer gecontroleerd. Omdat ik continue over mijn grenzen loop, moet ik vaker rust nemen van hem. Dat houd ook tijdens het lopen in, dat ik regelmatig, zoveel als nodig is, moet gaan zitten.

Om half 4 moesten we beneden zijn, en dus ben ik om kwart over 3 door iemand van de verpleging naar beneden gebracht. (toen kon/mocht het opeens wel) Ze vertelde me nog wel even dat als je het emotioneel even zwaar hebt, alles er donkerder uit ziet.. Ja natuurlijk, dat snap ik, maar ik ben gewoon oververmoeid en loop op mijn tandvlees.. Ik werd emotioneel omdat ik het niet meer kon, Het was niet zo, dat ik het niet meer kon omdat ik emotioneel was. Maar goed. We rusten vanavond en vannacht maar goed uit, en morgen kan ik er hopelijk weer fris tegenaan.

Om half 4 hadden we lichaamsbewust wording. We moesten op een matje gaan liggen, en dan werden de lichten uit gedaan. Daarna moest je je ogen dicht doen en je concentreren op wat er werd gezegd. Ze gingen van je buik naar je rechterschouder, naar je buik, naar je rechter elleboog, en zo gingen ze steeds door. Iedere keer je buik, en dan een ander lichaamsdeel. Je moest aan je rechter schouder, elleboog en hand denken, aan je linker schouder, elleboog en hand, aan je hoofd, je rug, je rechterheup, je rechterkuit, je rechtervoet, je linker heup, kuit en voet denken. Daarna gingen de lampen weer aan en werd er gevraagd wat je gemerkt had.

De terugweg werd ik half gebracht, en de andere helft heb ik gelopen. Boven was het tijd om te gaan eten, en was de dag weer voorbij.

Mijn programma voor morgen is:

08.00 ontbijt
09.15 Duurtraining
11.00 Actief bewegen (buiten lopen)
12.00 Lunchpauze
12.30 Weekbespreking
15.30 Krachttraining
17.00 Lunch
Vanaf 17.30 Naar huis

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Natuurlijk is alles moeilijk en moet je wennen. Wel goed dat ze je je grenzen steeds weer laten voelen. thuis heb je daar geen begeleiding in.
Je moet maar denken dat het geweldig is dat we in Nederland zulke revalidatie oorden hebben die betaald worden door de gemeenschap.
Ik zou daarom voorzichtig zijn met negatieve kritiek over personeelsleden die het beste met je voorhebben. Zij kunnen ook je website lezen en je bent afhankelijk van hun goede wil. succes ermee.

Tamara M. zei

Hey hey

Ik vind dat je het super doet. Ik kan me vorostellen dat als het zo zwaar is, en alles is nieuw dat je er gewoon even door heen zit. Dat mag je best spuien op je weblog! Ik zie geen negatieve kritiek in je blog hoor! Blijf jij maar gewoon schrijven wat je voelt!

Sterkte

xxx