woensdag 24 maart 2010

Nog meer gesprekken, en beslissing

Vanmorgen toen ik de huiskamer in kwam, zag ik dat deze helemaal versierd was, en ook mijn stoel. Ik had al wel wat gezien toen ik medicijnen gehaald had bij de verpleging, maar toch was het een leuke verrassing. Na het eten kreeg ik wat cadeautjes: een zelfgemaakt doosje met een roos erop, een fotolijstje met een foto van de groep erin, en een grote kaart met daarop 20 euro. Die lieve, lieve groep.. Omdat het niet zeker was dat ik er morgen, op mijn verjaardag, bij ben, hadden ze het een dagje eerder gezet.

Om kwart voor 9 had ik een gesprek met de arts. Hier is niet veel meer uitgekomen dan ik al wist. Ook hij adviseerde direct te stoppen, al mocht ik van hem deze week nog wel afmaken. Hij gaf aan dat hier verder gaan, zelfs op een heel laag pitje, niet zinvol was. Ik zou dan geen vooruitgang boeken, of zelfs achteruit gaan omdat ik teveel over mijn grenzen heen zou gaan. Thuis moet ik met de fysio weer op gaan bouwen. Het liefst hebben ze hier dat ik begin met hetzelfde niveau waar ik hier op train nu. (vrijdag en maandag). Dit willen ze dan 2x in de week (maandag donderdag, of dinsdag vrijdag). Alleen rekenen ze even niet mee dat ik dan zelf eerst nog naar de fysio moet, en daar al veel energie mee kwijt ben. Dus het is even kijken wat mogelijk is.

De arts zei dat ik vandaag al naar huis mocht, maar ook mocht zeggen dat ik aan het eind van de week pas naar huis ga. Ik heb toen de tussenweg gekozen, en besloten tot morgenochtend te blijven. We hebben namelijk taart besteld voor hier, en die word hier afgeleverd. Dit vind ik wel leuk om bij te zijn, en dus hebben we afgesproken dat we in de loop van de ochtend naar huis gaan, misschien begin van de middag.

Het moeilijke vind ik op dit moment, dat iedereen afscheid komt nemen. Behandelaars die morgen vrij zijn, verpleging die me niet meer zien, andere mensen.. Heel lastig. Steeds weer een praatje, steeds weer een stapje naar het afscheid toe werken. Toch is dit wel goed. Als ik opeens weg had geweest, was het voor mij niet te bevatten geweest.

Na het gesprek met de arts ben ik naar de duurtraining gegaan, en heb gewoon mee gedaan, zoals maandag. Daarna longfunctie, en om 11 uur hadden we buiten lopen. Ook daar heb ik mee gedaan. Ik ben met de rolstoel naar het park gegaan, en heb daar lekker in het zonnetje gelopen. (200 meter, met 4 rustpauzes) Daarna hebben we nog een groepsfoto gemaakt, en toen was het etenstijd. Na het eten had ik 2 uur niets, en heb ik op mijn kamer wat gerust.

Om kwart voor 3 was ik weer beneden om de krachttraining te doen. Ook dit kostte me heel veel. Alle rompslomp van de laatste dagen gaat zijn tol eisen. Mijn stem is ondertussen helemaal weg, en de verschijnselen van uitputting worden erger.

Weer boven aangekomen hadden we gezondheidskunde, maar eerst had ik een gesprek met mijn moeder, omdat de arts haar ondertussen had gebeld, met wat er was afgesproken.

Bij gezondheidskunde zat de diƫtiste er bij, en ging het dus over voeding. Daarna had ik opnieuw een gesprek met mijn moeder via de telefoon, en was het etenstijd.

Ondertussen is mijn moeder hier op bezoek, en hebben we al een groot gedeelte ingepakt. Zo meteen douchen, en dan nog wat drinken.

Morgen heb ik om 9.00 zwemmen, en voor half 10 zouden ze de taart bezorgen. Na het zwemmen kunnen we dus met de groep taart eten, en hier mijn verjaardag vieren. Daarna gaan mijn moeder en ik naar huis. Het zal een vreemde verjaardag worden, met gemengde gevoelens.

Toch ben ik vast van plan er zo veel mogelijk van te genieten, je bent maar 1x in het jaar jarig.

Groetjes

1 opmerking:

Anoniem zei

Hartelijk gefeliciteerd en ook veel sterkte. Hedwiche