dinsdag 23 maart 2010

Reactie van de longarts..

Vanmorgen hebben we allereerst ontspanningstherapie gehad. Daar werd een behandeltafel in de zaal gezet, en moest een iemand uit de groep op de tafel komen liggen, op de buik. Wij moesten dan kijken waar je aan haar lichaam zag dat ze ademde. Daarna moesten we allemaal op onze buik op het matje, en werd er steeds een plek gevraagd of je het voelde dat je daar ademde. De fysio/bewegingsagoog, legde zijn/haar handen op die plek, en daardoor voelde je het beter.

Na ontspanningstherapie heb ik een mail gestuurd naar het ziekenhuis, want ik had nog steeds niets gehoord over het gesprek. Ik heb geen reactie terug gehad, maar later op de dag is er wel gebeld naar mijn moeder (omdat ik niet altijd te bereiken ben).

Om 11 uur hadden we grip, en daar hadden we voorlichting over hulpmiddelen, hoe en waar je ze aan moet vragen, hoe en wat je moet weten etc. Daarna was het etenstijd, en daarna ging ik vernevelen.

Om 1 uur belde mijn moeder dat de longarts uit het ziekenhuis had gebeld. Nadat ze het verhaal had uitgelegd, adviseerde hij mij, direct te stoppen met revalideren. Zoals het nu gaat, ondervind ik er meer nadelen van, dan voordelen, en dan zou ik mezelf overhoop helpen, en dat is niet de bedoeling. Hij merkte op dat ik er alles aan gedaan heb, 6 april heb ik een gesprek met hem, en dan kijken we verder wat nu. In de tussentijd moet ik proberen wat op te bouwen bij de fysio die ik thuis heb. Verder zou hij naar het revalidatiecentrum (de arts) bellen, en doorgeven wat hij wilde. Helaas heeft hij dat nog niet gedaan, dus morgen heb ik een gesprek met de arts hier, en misschien dat de arts dan zelf gaat bellen.

Toen ik hoorde wat het advies was van mijn longarts, kreeg ik een mengeling van gevoelens, die me overspoelden. De teleurstelling, het verdriet en de pijn, dat deze revalidatie niet het resultaat heeft wat ze hadden verwacht. 5 weken heb ik het hier vol gehouden, en heb ik mijn uiterste best gedaan. Helaas werkt dit niet, en ga ik alleen maar achteruit. Mijn toekomst, mijn opleiding en mijn herstel bevinden zich in onzeker vaarwater. Hoe nu verder? Dat is de grote vraag die nu beantwoord moet gaan worden. Tenminste nu, 6 april, als ik het gesprek met mijn longarts heb.

Terug op de groep, was het best even lastig om te gaan vertellen wat de beslissing was. Hoe vertel je dat je uit de groep gaat? Hoe vertel je dat je niet verder gaat met de revalidatie? Gelukkig leefde mijn groep erg mee, en hebben we veel steun aan elkaar.

Bij activiteitentherapie, wat we om half 2 hadden, hebben we een spel gedaan. Dit deed je in 2-tallen (een paar in groepsverband). De een kreeg een blaadje met een tekening in verschillende kleuren erop. De ander een leeg vel om te tekenen wat hij door kreeg. Het was eigenlijk bedoeld om te laten zien wat verschillen in begrijpen kunnen zijn, tijdens het communiceren. Terwijl jij misschien iets bedoelt, denkt de ander dat je heel iets anders bedoelt. Je moet dus duidelijk en goed beschrijven, en zoveel mogelijk informatie geven. Door die tekeningen na te moeten tekenen, werd zo duidelijk wat er mis kan gaan in het begrijpen van elkaar, tijdens communicatie.

Na activiteitentherapie, hadden we actief bewegen, en daar mocht ik een spel uitkiezen (omdat het heel goed mogelijk is, dat het de laatste keer was voor mij). We hebben het spel wat we de 1e keer deden opnieuw gedaan: Kurling. Helaas heeft mijn groep verloren, maar de aandacht was even bij het spel, en niet bij alles wat er gebeurd was. Goed voor mij, maar ook goed voor de groep.

Toen de bewegingsagoog mij terug bracht naar boven, hebben we nog een heel gesprek gehad over hoe ik het op moet pakken als ik terug ga naar de fysio. Ze vond dat moeilijk om aan te geven. Enerzijds zei ze neem eerst 2 weken rust, zodat niet iedere inspanning jou uitput, en ik mijn lichaam de kans geef om uit te rusten, na die zware inspanning de laatste weken. Aan de andere kant, raadde ze me aan, om rustig aan te beginnen, op een heel laag niveau, en dan steeds een beetje op te bouwen. Wellicht heeft de arts nog adviezen over hoe ik iets aan kan pakken.

Als laatste had ik een gesprek bij de ergotherapie, maar uiteindelijk bleek dat snel klaar te zijn. Omdat ik hoogstwaarschijnlijk stop met revalideren, heeft het weinig zin meer, om nu nog veel uit de kast te halen. Ik ben dus terug gegaan naar boven, en heb daar gewacht tot het tijd was om te gaan eten.

Op dit moment is mijn toekomst onzeker. Verwachtte ik eerst van de revalidatie vooruitgang, nu is die hoop de grond in geslagen, en lijkt het of ik in het diepe lig, en niet kan zwemmen. Tegelijk besef ik dat het goed is dat er nu een eind aan deze situatie komt. Mijn lichaam heeft rust nodig.. Want iedere dag voel ik me meer moe. Ondertussen is ook mijn stem er mee opgehouden. Af en toe kan ik wat praten, maar het is niet “mijn stem”, maar een stemmetje wat anderen kennen van een verkoudheid: hees, schor.. Bij mij is het echter afkomstig van oververmoeidheid. Het bekende verschijnsel.

Morgenochtend een gesprek met de arts hier, en daarna zien we wel weer hoe het verder gaat. Ik zal jullie op de hoogte houden, van het verloop. Zoals de meesten weten, ben ik donderdag jarig, en hoop ik 19 jaar te worden. Ik heb al besloten, dat als ik donderdag thuis ben, ik toch even terug (proberen) ga naar Breda, om de taart (die hier afgeleverd word) met mijn groep te eten. Voor zowel de groep als voor mij is dit een wending, die we geen van allen, zo snel hadden verwacht.. Daarom lijkt het me goed om dit toch te doen… Voor de verwerking van dit feit..!

Mijn programma morgen is:

08.00 Ontbijt

Tussen 8 en 9: gesprek met de arts

08.45 Longfunctie

09.00 Duurtraining

11.00 Actief bewegen

12.00 Lunchpauze

14.45 Krachttraining

15.30 Gezondheidskunde

17.00 Diner

Het is mogelijk dat ik halverwege de dag afhaak, en naar huis mag, maar als ik hier ben, dan blijf ik waarschijnlijk op een laag pitje meedraaien. Dit om nutteloos op je kamer te zitten, te voorkomen.

Groetjes, en zodra ik meer weet horen jullie van me.

1 opmerking:

Anoniem zei

Wat ontzettend naar voor je. Hoop zo voor je dat er een oplossing te vinden is. Het allerbeste en alvast gefeliciteerd met je verjaardag Marjanne. Hedwiche