zaterdag 27 maart 2010

Weer eens een berichtje

Ondertussen ben ik al weer 2 dagen thuis. Donderdagmiddag was alles heel onwerkelijk, en had ik ook niet echt een gevoel van jarig zijn. ’s Avonds kwamen er wat mensen langs voor mijn verjaardag. Toen kreeg ik voor het eerst een beetje het gevoel jarig te zijn. Niet dat iedereen zn best niet deed om mij te verwennen, daar gaat het niet om. Maar gewoon het gevoel van het afscheid, en het abrupte stoppen met revalideren overheerste. Gelukkig heb ik dat ondertussen een beetje van me af kunnen zetten. Wel mis ik de groep heel erg.

Donderdagavond kwam de fietsenmaker ook mijn nieuwe electrische fiets brengen. En tja, dan wil je toch wel heel graag een stukje proberen. Het ging boven verwachting goed, en het fietst een stuk beter dan op mijn gewone fiets. Helaas kan ik nog geen lange stukken fietsen, maar ik hoop dat ik nog wat opknap, zodat dat wel mogelijk word.

Gisteren heb ik proef gereden in een auto. Al eerder had ik proef gereden, en hoewel ik toen ook tevreden was, reed dit toch beter. De garage gaat nu op zoek naar een autootje binnen mijn budget, en dat voldoet aan de eisen die ik stel. Het kan zomaar zijn dat ik binnenkort de trotse eigenares ben van een auto!!

Vanmiddag komen opa en oma even langs. Dit omdat het voor opa te druk is als hij in een huis vol visite komt. Ik zie er naar uit om opa en oma weer te zien. Het is al veel te lang geleden. Dan lag de een in het ziekenhuis, dan was ik weer niet in staat om weg te gaan, en zo was ik weer aan het revalideren. Nu is het dan eindelijk toch zo ver dat ik ze weer zie!!

Hoe is het verder met me? Ik slaap en rust veel, probeer op een dag toch minimaal wel 1 ding te plannen, maar vaak ben ik zo moe dat het eigenlijk net of net niet gaat. Nu ik ook na het revalideren niet ben opgeknapt, ga je toch wel een beetje denken hoe het in de toekomst zal gaan. Hoe moet het met mijn opleiding? Hoe zal het verder met mijn gezondheid gaan? Zal ik nog opknappen? Allemaal geen makkelijke vragen. Ons gezinnetje heeft een behoorlijke knauw gehad, en ieder heeft het er op zijn eigen manier moeilijk mee.

Het onbegrip wat er toch ook vaak nog is, is ook zeker niet het makkelijkste. Sommige mensen zijn van mening dat ik meer moet trainen (alsof ik dat niet heb gedaan), anderen zeggen dat ik me over mn vermoeidheid heen moet zetten, en maar al te vaak krijg ik de reactie: ik ben ook moe.. Laat ik dan 1 ding vertellen.. Als het aan mij gelegen had, had ik hier niet in deze situatie gezeten. Dan was ik door gegaan met het leventje dat ik had, voordat ik achteruit ging .. Dan had ik niet gekozen voor zo’n grote beperking.

Maar goed, gelukkig zijn er ook nog heel wat mensen van wie ik wel steun krijg. En die me door en door kennen en moed inspreken.

Voor nu gaan we eerst maar genieten van het weekend, en ik wil jullie allemaal ook een heel fijn weekend toewensen.

O ja, ik heb de foto’s op mijn andere site gezet van de revalidatie. (niet alle foto’s, maar de grote lijnen). Veel kijkplezier..

Groetjes

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Anderen kunnen nooit voor jou bepalen hoe moe je bent. Onbegrijpelijk dat sommigen zo lomp zijn met hun oordelen. Luister alleen naar wat jouw lichaam je ingeeft. Mijn advies is de raad van je arts (kritisch) opvolgen en op jouw niveau fysiotherapie/training beoefenen. Niet steeds denken aan opbouwen. Dat frustreert en fokt je onnodig op. Als je minder verwacht of moet voldoen aan dingen wordt je geest een stuk rustiger. Succes en vooral ook veel plezier met je fiets en de aanstaande auto. Hedwiche

Anoniem zei

hoi Marianne,
ik ben het helemaal eens met Hedwiche eens! maar dat wist je eigenlijk al wel.
Eerst weer even 'landen' thuis zijn en dan kijken wat je aan kunt met fiets, auto, fysio en hopelijk een stukje opleiding.
sterkte!
Elly