donderdag 30 september 2010

Naar de Fysio met hindernissen...

Bij de fysio, zijn ze al een paar weken bezig, met werkzaamheden aan de flat die boven de praktijk ligt. Op de flat zijn er woningen bij gekomen, en die moeten geïsoleerd worden. Toen ik vandaag aan kwam bij de fysio, zag ik al dat ze op bijna alle invalideparkeerplaatsen stonden, met een hoogwerker. Op de parkeerplaats die vrij was, kon ik wel gaan staan, maar dan had ik het risico dat ik niet weg kon, als ik terug kwam van de fysio. Ook stond er een vrachtwagen, met wat zakken isolatiemateriaal (kleine stukjes). Maar ik kon er langs rijden, dus ik rijd naar de werkmannen die daar staan, en vraag of ik op de vrije invalidenparkeerplaats kon staan. Die mannen keken nogal moeilijk, (je zag ze denken: “wat moet jij nu op een invalidenparkeerplaats”) maar ondertussen was mijn fysio naar buiten gekomen, en zei dat ik longpatiënt was, dus dat het noodzakelijk was. Nou ja, dan mocht ik er wel staan. Na de vraag hoelang ik werk had, gingen de mannen aan de kant, en kon ik parkeren.

Tijdens de fysio hebben mijn therapeut en ik, alle mogelijke scenario’s bedacht, die er konden gebeuren. Haha. Onder andere dat ik heel de middag moest wachten tot ik weer weg kon, mijn auto onder het isolatiemateriaal zou bedolven zijn (zijn soort kleine piepschuim stukjes, die door een slang naar boven geblazen worden), ik mijn raam open had laten staan (in de regen zeker?) en mijn auto vol zou liggen met isolatiemateriaal etc. Na een half uurtje trainen, en wat vervolgafspraken maken, liep ik naar buiten om weg te gaan. De man die in de vrachtauto isolatiemateriaalzakken in de slang stond te legen, keek al zeer moeilijk, toen ik naar dat kleine blauwe auto’tje liep, die op die invalidenparkeerplaats stond. (hadden ze wisseling van de wacht gehad? Of was hij vergeten waarom ik daar stond?? Hihi) Ik ga vast in mijn auto zitten, meet mijn bloedsuiker nog een keer, en wacht af wat er gaat gebeuren.

“MEVROUW!!!” De werkman stond naast me, en vroeg of als hij de slang aan de kant zou houden, ik dan onder de buis door kon rijden, en langs de hoogwerker, weer weg zou willen rijden. Dus die man houd de slang omhoog, en ik kijk om, en zie dat mijn fysio (ach ja, hij is de beroerdste niet haha.. ) stond te helpen met de slang omhoog houden. Zo kon ik na wat capriolen uitgehaald te hebben, toch weg bij de fysio.. haha.. Zo maak je nog eens wat mee zeg. Denk je dat je naar de fysio gaat, en weer terug, kom je in een complete werkmannenzone.. haha.

Omdat mijn blog vandaag al zo lang is geworden, volgt er morgen of zaterdag een blogje over hoe het met me gaat;-)

Groetjes

dinsdag 28 september 2010

Uitslag allergoloog, shoppen etc

Deze week begint het nieuwe catechisatie seizoen weer. Omdat ik besloten had, naar belijdeniscatechisatie te willen, moest ik om 21u gisteravond bij de pastorie zijn. Van te voren wist ik dat dit al mijn energie zou gaan kosten, maar omdat ik het graag wilde, gooide ik mijn planning deze week om, verzette de fysiotherapie, en heb gisteren de hele dag op de bank doorgebracht. Gisteravond na het eten heb ik geprobeerd te slapen, maar als je zo eigenwijs als ik bent, slaap je gewoon niet overdag, want daar zijn de nachten voor.. Dus gisteravond om 21u arriveerde ik moe en wel bij de pastorie. Toch heb ik het dat uur volgehouden, al was daarna ook alles op. Ik ben gelijk naar bed gegaan thuis, en heb een lange nacht gemaakt. Ik hoop dat ik het komende seizoen iedere keer kan. Maar vermoedelijk zal ik wel een paar keer over moeten slaan, omdat ik dan echt niet kan.

Vanmorgen om 9u werd ik uit mijn bed gebeld door de Allergoloog. Helaas was ik net te laat wakker, om nog op te kunnen nemen, maar gelukkig belde hij nog een keer terug. (Tja, hij zou vanaf 9.10 bellen.. en hij belde om 9u. Misschien dat ik 10 minuten later net op tijd had opgenomen hahaha..) Maar goed. Hij had dus met al zijn bazen overlegd, en was tot de conclusie gekomen dat ik de Tazobactam niet meer mag. Aangezien die alleen in de Tazocin zit, mag ik dus de Tazocin niet meer. Hij zou het doorgeven aan mijn artsen in Rotterdam, en omdat ik momenteel in Den Haag loop, stuurt hij een brief naar mij op, zodat ik die in Den Haag kan afgeven. Hiermee is het verhaal allergoloog dan ook echt aan zijn einde. (In Den Haag hadden ze het er over dat ze een behandelingsmethode hadden, zodat de Tazocin wel kon gegeven worden, omdat meerdere mensen last hebben van deze allergie. Het is dus mogelijk dat ze in Den Haag wel een keer gaan proberen om deze methode toe te passen. Maar dat zien we dan wel weer.. Ik begin in ieder geval niet meer met gelijk de volle mep, ze weten nu dat ik er allergisch op reageer).

Vandaag zat het in de planning om winterkleren te gaan shoppen. Ondanks de extra vermoeidheid die ik heb overgehouden aan gisteravond, besloten we toch maar te gaan. Want ja.. Ik heb nu eenmaal geen winterkleren meer, die ik aankan. En buiten word het wel steeds kouder, en is het al bijna winterkleren weer. Dus in de auto gestapt, en naar een winkelcentrum gereden. Na heel wat winkels afgelopen/gereden te hebben, zijn we allebei goed geslaagd, en kunnen we er komende winter weer tegenaan. Ik moet zelf nog wel wat truitjes hebben misschien, maar daar komen we wel aan. De basis hebben we gelegd. Laat de kou nu maar komen;-)

Nu we weer thuis zijn, ben ik aan het eind van mijn Latijn. Maar we kijken terug op een ontzettend gezellige dag, waarop we weer heel wat afgelachen hebben. En dat is ook veel waard. Morgen heb ik helemaal niets, dus kan ik lekker uitrusten, en natuurlijk genieten van de aankopen die ik heb gedaan;-)Dus voor mensen die me willen bereiken.. De komende dagen ben ik niet bereikbaar, wegens uitrust-werkzaamheden hihihi..

Groetjes

maandag 27 september 2010

Rare capriolen

Gisteravond had ik een hypo. Nu is dat op zich niet zo heel bijzonder. Want die heb ik wel vaker. Maar de hypo die ik gisteravond had, was toch wel een beetje eng.

Heel de avond had ik al af en toe wat genomen. Koffie, een kiwi, een nectarine etc. Om een uur of half 9, voelde ik dat ik een hypo, of bijna een hypo had. Toen ik mijn bloedsuiker controleerde was hij 3,8. Niet heel laag dus, maar wel aan de lage kant. Dus ik een zakje chips gepakt, en opgegeten. Nog geen kwartier later word ik enorm duizelig, hoor ik alles dubbel, word ik emotioneel (echt huilen om niets. Heel hard lachen, en dan in 1x over gaan in huilen) etc. Dus ma zegt: Ik zou toch nog maar eens meten. Toen was hij 2,9.. Hij ging dus ondanks het eten nog steeds naar beneden. Dit is best eng. Je eet, je pomp is afgekoppeld, en je zakt nog steeds. Dus nog maar een glas cola en een stroopwafel gepakt.. Er moest immers wat gebeuren. Toen ik na 10 minuten weer gemeten had, was hij 2,8. Daarna ging hij heel erg langzaam weer omhoog. 1,5 uur later zat hij nog steeds maar op de 6,5.

Ik moet zeggen dat ik het nog nooit gehad heb, dat ik zo langzaam reageerde op eten, tijdens een hypo. Waarschijnlijk heb ik nog met vieze vingers gemeten ook, dus heb ik echt wel rond de 1,9 of zelfs nog lager gezeten.

Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en kon mijn moeder om 10 uur met een gerust hart vertrekken richting haar werk (de laatste van haar 3 nachtdiensten), maar de alarmbellen begonnen bij haar, toch ook wel te rinkelen.. Haha.. Schijnbaar heb ik nog nooit zo raar gedaan. Sowieso al het feit dat ik emotioneel word van een hypo. Dat heb ik echt nooit, en bewijst dus wel dat ik diep gezeten heb. Voortaan ben ik bij een hypo denk nog alerter op het controleren of hij omhoog gaat.. haha..

Groetjes

zaterdag 25 september 2010

Lege kledingkast...

De verkoudheid van afgelopen week, is ondertussen flink op zijn retour. Het enige wat nog niet wil afnemen, is dat leuke zeehondenblafje. Zo’n beetje de hele dag door, bij iedere lachbui, of andere gekke ademstunts, en gewoon heel onverwacht tussendoor, gaat het kriebelen, en ben ik een tijdje aan het hoesten. Nu is het volgens mij niet alleen bij mij het probleem, want half Nederland is aan het hoesten op het moment. Dus hoest ik gewoon lekker mee;-)

Afgelopen week heb ik mijn klerenkast uitgezocht. Alle winterkleren kwamen weer van zolder, en alle zomerkleren die ik toch niet pas, gingen naar zolder toe. En toen begon het leukste (vermoeiendste) klusje… Passen wat ik wel, en wat ik niet aan kan.. Wat ik niet aan kon, werd gesorteerd. Een stapeltje voor zolder, en een stapeltje wat weg kan. Dus nu heb ik alleen nog in de kast hangen wat ik aan kan.. En ik moet zeggen, dat het toch wel een beetje matigjes is. Dus binnenkort is het weer tijd om te shoppen, en gaan we winterkleren inslaan. Nu weet ik tenminste wat ik heb, en wat ik nog nodig heb!

Volgens mij heb ik verder niet zo heel veel nieuws te vertellen. Ik wil jullie allemaal een fijn weekend toewensen, en tot volgende week..

Groetjes

donderdag 23 september 2010

Sampan varen

Een tijdje terug, waren mijn oom en tante 12,5 jaar getrouwd. Ze hadden toen een bon gekregen om Sampan te varen op de Giesse, en dat was voor 8 personen. Nu zijn hun zelf thuis met 6 personen, en dus hadden ze mijn moeder en mij mee gevraagd. Al een paar keer was het uitgesteld, en dus besloten we, na uitgebreid buienradar te hebben bekeken, om het vandaag ondanks de vooruitzichten, toch maar door te laten gaan.

Om 3 uur waren we bij de begin plek, en even later konden we vertrekken. Al snel had ik een neefje op schoot (4 jaar) die met zijn hoofd tegen mijn arm, over de rand van de Sampan keek. Na ongeveer 1,5 uur varen, en een paar kleine buitjes (lees, paar spetters, maar net erg genoeg om even de luifel te laten zakken) later, kwamen we aan bij de Graanschuur, waar we koffie hebben gedronken, en een lekker chocolade gebakje op hebben. Ook heb ik daar nog een mooie tas gekocht!

Om een uur of 5 gingen we weer terug richting de aanlegsteiger. Omdat we te vroeg terug waren, zijn we iets doorgevaren en hebben we onder een brug geschuild, toen het opeens begon te hozen. Even daarna was het weer droog, en gingen we terug naar de aanlegsteiger. Na een fantastische middag, een hoop geknuffel met mijn jongste neefje en nichtje, een leuk praatje met mijn oudste neefje en nichtje en een paar buitjes later, gingen we weer op weg naar huis. Nu lig ik lekker op de bank, en ik ga vanavond vroeg naar bed, want ik ben helemaal versleten. Toch is het voor herhaling vatbaar. Misschien eens met vriendinnen of wat dan ook;-)

Groetjes

dinsdag 21 september 2010

Een druk ochtendje

Vanmorgen had ik een erg druk ochtendje. Al om 9 uur moest mijn moeder bij de tandarts zijn. Afgelopen keren dat ik zelf een afspraak had, lag ik iedere keer in het ziekenhuis, of was ik aan het revalideren in Breda. Nu mijn moeder een afspraak had EN ik was thuis, besloten we te bellen of ik mee mocht komen voor een controle. Dit was geen probleem. Dus vanmorgen om 10 over half 9 in de auto gestapt, en naar de tandarts. Al snel was ik aan de beurt. Eerst mijn telefoon even afgegeven aan mijn moeder (we verwachtten namelijk een telefoontje van de allergoloog om half 10), en vervolgens de stoel in.

Nu ben ik nooit zo blij als ik naar de tandarts moet, want ik heb het niet zo op al zijn gereedschap. Vooral de boor en zijn soortgenoten ben ik niet weg van. Na 2 foto’s gemaakt te hebben, werd mijn gebit grondig gecontroleerd. Op wat tandsteen na, was alles prima in orde. Ook op de foto was (volgens de tandarts HELAAS, maar ik had er uiteraard geen bezwaar tegen) niets te zien. Dus nog even een onderhoudsbeurtje, tandsteen verwijderen, en klaar was ik.

Vervolgens mocht ik mijn moeder roepen, en die had net de Allergoloog aan de telefoon. Toch maar weer goed dat ik mijn telefoon had afgegeven. Toen het gesprek afgelopen was, en ik mijn telefoon weer in mijn tas had, ben ik doorgegaan naar de fysiotherapeut, die daar schuin tegenover zit. Mijn moeder mocht toen, naar onze grote vriend, de tandarts. Na me te hebben uitgesloofd bij de fysio, hoorde ik van mijn moeder wat de Allergoloog had verteld.

De Allergoloog had wederom benadrukt dat ik toch wel een zeer apart geval was, en dat het normaal nooit voor kwam, dat iemand allergisch was voor de Tazobactam. (lees mijn blog van vorige week, voor meer informatie) Nu waren er 2 opties. OF nog een keer de test herhalen, om te kijken of ik wel ECHT allergisch ben voor de Tazocin (hij had contact gehad met de apotheek, of de tazobactam apart getest kon worden(zonder de combi met penicilline en antibiotica), maar daar was nog geen antwoord op gekomen. Hij dacht zelf dat het niet kon), OF bedenken, wat we met die allergie tegen de Tazobactam gaan doen. Bij die laatste, heb je ook weer 2 mogelijkheden. 1. ik mag geen Tazobactam meer toegediend krijgen. 2. We gaan met hele kleine hoeveelheden beginnen, en blokkeren (iedere kuur moet dat opnieuw) de allergische reactie. Dit werkt echter maar voor 1 infuuskuur, en bij iedere volgende kuur, moet dit opnieuw gebeuren.. De Allergoloog vond het allemaal nogal moeilijk. Want ja.. Als CF-er zijnde, krijg je heel wat antibiotica. En je hebt ook niet zoveel keus uit antibiotica. Dus besloot hij met zijn supervisor te gaan overleggen, en belt hij volgende week dinsdag opnieuw terug.. Het verhaal word dus nog een keer vervolgd…

Ondertussen blaf ik lekker door, en trek ik een dik berenvel aan, om mezelf een beetje warm te houden. Helemaal fit ben ik duidelijk niet. Maar lekker even rustig aan doen. Vooral het hoesten baart me zorgen. Het lijkt eerder erger te worden, dan dat het stabiliseert. Maar het komt vast allemaal goed..

Groetjes

maandag 20 september 2010

Snotje Snotter..

Zaterdagavond belde mijn vriendin, of ze langs konden komen. Uiteraard zeg ik daar geen “nee” tegen, want aangezien ze op een schip wonen, zie ik ze niet zo vaak. Het was al weer een tijdje geleden dat ik hun, en hun kindje gezien had, dus kom maar op! Wat een heerlijk mannetje is het toch.. Ik heb genoten van het bezoekje. Daarna was ik wel versleten, want D. was helemaal hyper. Toch ben ik blij dat ik het door heb laten gaan. Wie wil nu haar vriendin, met man en kind niet zien?

Zaterdag zei ik al, dat ik niet fit was. Ik ben meer aan het hoesten, ben benauwder, Afgelopen weekend ben ik daar ook bij gaan niesen en snotteren, en vanaf gisteren heb ik geen stem meer. Vanmorgen werd ik wakker met keelpijn. Nu kan geen stem, en keelpijn door extreme vermoeidheid (uitputting) komen, maar ja.. Snotteren enzo niet. Dus nadat de rest allemaal verkouden is geweest, begin ik ook nog even mee te doen;-) Nu maar heel hard hopen dat het niet uitdraait op een infectie, en een opname..

Verder vandaag maar lekker rustig aan doen.

Groetjes

zaterdag 18 september 2010

Afgelopen week

Afgelopen week is weer voorbij gevlogen. Maandag de allergoloog, dinsdag fysio, woensdag en donderdag zelf fietsen. En vrijdag zou ik fysio hebben, maar die belde af, dus heb ik ook gefietst. De rest van de dagen heb ik veelal op de bank doorgebracht. Gisterenmiddag heb ik, (geheel tegen mijn grenzen in, maar een mens wil ook wel eens wat leuks doen), een tijdje zitten scrappen. Ik heb nu weer 2 leeftijden af, en het geheel word al erg leuk. Gisteravond heb ik (uitgeput dat ik was) op de bank gelegen, en wat achter msn gezeten.

Na een lange nacht, ben ik eind van de morgen samen met mijn moeder, naar de visboer gefietst. Ondanks het zonnetje dat scheen, was het nog best fris. Zometeen kruip ik weer lekker op de bank, om uit te rusten (voor zover mogelijk) van het fietsen. Lekker een muziekje opzetten, en genieten maar!

Afgelopen woensdag ben ik weer gestopt met mijn maandje AZLI vernevelen. Verder ben ik de laatste week weer wat voller gaan zitten, en ik hoest meer. Bij tijden ben ik ook wat benauwder. Hopelijk heeft dit alles te maken met een verkoudheidje (mijn broer en moeder zijn ook al verkouden geweest), en is het geen opspelende infectie.

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend, en tot volgende week!

Groetjes

donderdag 16 september 2010

Gedeelde Herinneringen

Gisteren had ik een blog, over WAAROM het zo fijn is om al zo lang dezelfde fysio te hebben. Vandaag besloot ik eens wat herinneringen op te schrijven, die ik met die fysio heb. Hier de top 10. (niet op volgorde).

1. Als de fysio kwam (hij kwam aan huis) verstopte ik me ergens, en moest hij me opzoeken, voordat we konden beginnen met de fysio.
2. Ik was aan het buiten spelen, en hij kwam me naar binnen halen, voor de fysio
3. Hij vertelde aan alle fysiotherapeuten op zijn praktijk, wat hij nu toch weer bij Marianne had meegemaakt.
4. Hij nam hoepels, stokken en pitzakjes mee, waar we oefeningen mee deden (creatieve manier van bewegen)
5. Toen ik 4 of 7 jaar was, heeft hij geholpen om in het ziekenhuis alle kaarten van de muren te halen. We zijn toen zo’n uur bezig geweest. Haha
6. Ieder jaar met kerst kreeg hij een bloembakje met een pasfoto van mij erin..
7. We probeerden alle dopjes van mijn PEP-masker uit.. (elk dopje had een andere grootte qua gaatje, de ene blies dus heel makkelijk, en de andere heel zwaar)
8. Mijn vriendin en ik hebben een liedje gespeeld op de blokfluit voor hem.
9. Als hij op vakantie ging, kwam hij met een cadeautje voor mij terug.
10. Hij vond het erg vervelend dat ik de 1e keer zakte voor mijn rijexamen en gaf me daarom een rijbewijs van marsepein.

Samen kunnen we, zo op zijn tijd, smakelijk lachen om deze herinneringen. Als ik diep na ga denken, zijn er vast nog wel een handjevol op te noemen, maar dit waren toch wel de leukste denk.

Groetjes

woensdag 15 september 2010

Fysiotherapeut

De fysio die ik heb, heb ik al 15 jaar. Toen ik 4 jaar was, kwam hij al thuis bij mij over de vloer. En nu, 15 jaar later, ga ik naar de fysiopraktijk, om daar te trainen, en conditie op te bouwen. Als je elkaar al zo lang kent, heb je heel wat herinneringen samen. Daar komt echter later nog een blog over. Maar nu eerst een TOP 10 waarom het fijn is, als je al 15 jaar dezelfde fysio hebt. (ze staan niet op volgorde)

1. Je gaat er samen voor, om steeds weer wat op te bouwen…
2. Je kunt samen overleggen hoe je te werk zult gaan
3. Hij denkt met je mee, hoe je iets het beste aan kunt pakken
4. Hij reserveert iedere dag een bepaalde tijd in zijn agenda voor je, totdat jij een afspraak hebt gemaakt, zodat je op een tijd kan komen, die jou het beste uitkomt.
5. Je weet wat je aan elkaar hebt
6. Je weet wat je kan doen
7. Je weet ook wat je moet laten
8. Hij ziet aan je, hoe je jezelf voelt
9. Je kan samen herinneringen ophalen uit “die goede oude tijd”
10. Je kan samen lachen om dingen die je 15 jaar geleden deed.

Toen ik klein was, waardeerde ik het niet altijd, als ik weer een keer binnen moest blijven, omdat de fysio kwam, terwijl al mijn vriendjes en vriendinnetjes wel buiten konden spelen. Nu ben ik blij dat ik mijn fysio al zo lang ken. We hebben ondertussen een band op gebouwd, en weten wat we aan elkaar hebben. Ik denk dat ik gerust kan zeggen, dat ik blij ben dat ik zo’n fijne fysiotherapeut heb.

Groetjes

dinsdag 14 september 2010

Apart verhaal

Altijd al geweten dat ik uniek was.. Wat we gisteren hebben meegemaakt/gehoord bewijst dat wel weer..

Gisteren moest ik naar de allergoloog, zoals ik al vertelde. Toen we, netjes op tijd, om 1 uur daar zaten, bleek het wat uit te lopen. Kwart over 1 begonnen ze met de huidtesten. Net als vorige keer werden met kleine naaldjes, verschillende stofjes onder mijn huid gespoten. Vorige keer ben ik getest op de Tazocin. Daar was ik allergisch voor, bleek na de testjes. Nu was het nog de vraag, voor welk onderdeel van de Tazocin ik allergisch ben. Want de Tazocin bestaat uit een penicilline en een antibiotica en de Tazobactam (versterking van penicilline of antibiotica), zo heb ik me laten vertellen. Vandaag ben ik getest op de penicilline en de antibiotica.

Hoe vreemd het ook mag lijken, ik ben niet allergisch voor de penicilline maar ook niet voor de antibiotica. Volgens de Allergoloog is het zeldzaam/uniek dat iemand allergisch is voor de Tazobactam. Maar wat is het dan? Want als ik niet allergisch ben voor de penicilline en de antibiotica, dan moet ik allergisch zijn voor de Tazobactam. Maar goed. De allergoloog gaat dus overleggen, en overpeinzen wat het kan zijn, en belt mij volgende week dinsdag terug.. Het verhaal word dus vervolgd..

Groetjes

maandag 13 september 2010

Allergoloog

De blog van zaterdag wekte schijnbaar nogal de schijn op, dat het weer wat beter ging, en ik meer kan. Tegenover het uitje van vrijdag, staan echter een aantal dagen van volledig op de bank liggen en niets anders doen dan slapen en liggen. Dit neemt niet weg, dat ik intens heb genoten van vrijdag. Het is heerlijk om even er uit te zijn, en niet tussen de 4 muren van je huis te zitten.

Afgelopen 1,5 week ben ik iedere dag (behalve als ik fysio heb, die dag) 5 minuten buiten aan het fietsen. De eerste dagen werd ik steeds meer moe, tot zelfs tegen uitputting aan. Toch ben ik met een ijzeren wil doorgegaan, want wie weet is het een kwestie van gewenning, en word de vermoeidheid op een gegeven moment minder. Hoewel ik na het fietsen, de hele dag op de bank lig, en nog steeds tegen de grens van uitputting aan zit, ga ik niet over die grens heen. Dit houd in dat ik niet meer moe word, dan na de eerste paar dagen. Mijn vermoeidheid is nog niet terug op het peil wat ik gewend was, ik heb al mijn energie nodig voor therapie en fietsen, maar het lijkt stabiel te zijn.. En dat geeft mij de kracht om vol te houden..

Vanmiddag moeten we naar de Allergoloog in Rotterdam. Hoewel Den Haag de gehele behandeling heeft overgenomen van Rotterdam (zodat ik niet dubbele afspraken heb, tijdens de periode dat ik de Second Opinion heb), moesten we de afspraak bij de Allergoloog wel door laten gaan, zodat bekend is, waar ik precies allergisch voor ben. Er zullen verschillende antibiotica uit de betalactam groep getest worden. Later deze week zal ik hierover een blog schrijven.

Groetjes

zaterdag 11 september 2010

Shoppen!!

Gisteren besloten ma en ik eens lekker te gaan winkelen. We besloten eens naar een dorp te gaan waar we nog niet vaker waren geweest. Na een stevige bak koffie, gingen we op weg. Omdat we wisten dat 1 winkel nogal buiten de kern van het centrum lag, gingen we daar eerst heen. Omdat we een invalidenparkeerkaart ter beschikking hebben, konden we dichtbij staan, en ik besloot naar deze winkel zelf te lopen, tenslotte is wat therapie niet verkeerd. Ruim een half uur later, kwamen we de winkel weer uit. Ik scoorde een rok en een leuke riem. Mijn moeder slaagde met een leuk vest.

Onze tweede bestemming was een overdekt winkelcentrum. Dit keer werd de rolstoel wel uitgeladen, en al snel waren we opweg naar de winkels. Verschillende winkels werden in sneltempo bezocht, vanwege de wat al te hoge prijzen. Uiteindelijk hadden we de meeste winkels bekeken, en besloten we een hapje te gaan eten bij de Delifrance. (in het kader van: als we er toch zijn, doen we het gelijk goed) Na een heerlijke maaltijd keerden we terug naar de auto.

Na nog 2 apart liggende winkels bezocht te hebben, besloten we naar huis te gaan. Het was ondertussen gaan regenen, en we hadden de winkels wel weer gezien. Om half 2 waren we weer thuis, en ben ik lekker op de bank gekropen met mijn laptop, voor een paar uurtjes rust.

Halverwege de middag kwam mijn oom langs. Na een bak koffie en een gezellig praatje verdween hij in de tuin om een boompje weer tot normale formaten te snoeien. ‘s Avonds heb ik heerlijk op de bank gelegen, en ben ik vroeg naar bed gegaan, na deze vermoeiende dag.

Vandaag heb ik niet zo veel plannen. Lekker op het gemakje wat dingetjes doen, en natuurlijk nog even naar buiten om een rondje te fietsen op de elektrische fiets. Gisteren had ik dit, in verband met het winkelen, een keer overgeslagen, omdat het anders teveel zou worden. Komend weekend zijn mijn broer en schoonzus bij ons, dus het word vast en zeker heel gezellig.

Groetjes

donderdag 9 september 2010

Uitleg

Wellicht is het jullie opgevallen, dat mijn blogs zijn veranderd. Na de vakantie was er eerst een stilte, gevolgd door een andere manier van schrijven, en andere onderwerpen. Gisteren zette een blog van Miss Piggy en mailcontact met Miss Piggy, naar aanleiding van die blog, me aan het denken. (lees hier de blog van Miss Piggy: http://almijnlongen.blogspot.com/2010/09/wijze-woensdag-8.html ) Deze gedachten ga ik proberen te delen met jullie.

De reden van mijn veranderde blog, was omdat ik de negatieve reacties zat was. Regelmatig terugkerende reacties als: “Je stelt jezelf aan”, “Het zit tussen je oren” en “Je moet niet zo negatief doen”, zorgden er voor dat ik er tegenop ging zien om blogs te schrijven. Waarom zou ik de moeite nemen om een blog te schrijven, als ze negatieve reacties als gevolg hebben? Ik had het even helemaal gehad met mijn blog. Na de vakantie besloot ik dus op een andere manier te gaan bloggen. De negatieve reacties blijven uit, maar plezier aan mijn blog beleef ik evenmin. Daarom heb ik besloten wederom een verandering door te voeren in mijn blog.

Vanaf nu zal ik proberen regelmatig een blog te plaatsen over hoe het met me gaat. Doel hiervan is om mensen op de hoogte te houden. Ik weet van veel mensen dat ze mijn blog volgen, om te lezen hoe het met me gaat. Nu ik fulltime thuis zit, en weinig onder de mensen kom, spreek ik ook weinig mensen, en voel ik me best wel eens eenzaam. Deze digitale manier, zie ik dan ook als een leuke, welkome afleiding, en een contact met de buitenwereld.

Misschien zullen mijn blogs niet altijd leuk, gezellig en onbezorgd overkomen. Ik wil jullie echter vragen om ze door een positieve bril te lezen, en niet achter ieder woord, iets negatiefs te zien. Ik ben niet negatief, maar mijn leventje zit nu eenmaal niet altijd mee. En om jullie een reëel beeld te geven van mijn leventje, ga ik proberen ook eerlijk te bloggen.

Regelmatig krijg ik te horen dat ik er zo goed uit zie, en als ik naar een feestje ga, of eens ga winkelen, “zie ik er helemaal niet moe uit”. Maar beste lezers, ik kan jullie vertellen dat dit slechts schijn is. Achter mijn masker ben ik versleten, maar ik probeer te genieten van uitjes. Mensen die me niet op mijn woord geloven, mogen de dag na het feestje of het winkelen, een kijkje komen nemen, hoe het dan met me gaat.. Waarschijnlijk komen veel mensen dan op hun mening terug..

Maar goed, genoeg hierover.. Schrik niet als jullie niet iedere dag meer een blogje zullen lezen. Ik heb niet iedere dag nieuws te vertellen. Af en toe zal ik eens een blogje over andere onderwerpen plaatsen, maar niet alle blogjes zullen meer gaan over “kille onderwerpen” als: Dwarsfluit, vakantie, of wat er de laatste tijd ook is gepasseerd. Van verschillende kanten heb ik gehoord dat deze koude, meestal gevoelloze blogs snel uit de smaak vallen;-) Dus daarom hoop ik vanaf nu weer warmere, leukere, maar ook reële blogs te gaan plaatsen;-)

Groetjes Marianne

woensdag 8 september 2010

....

Als ik een dag was, was ik een vrije dag
Als ik een bloem was, was ik wintervast
Als ik een muziekinstrument was, was ik een dwarsfluit
Als ik een kleur was, koos ik zorgvuldig

Als ik een emotie was, was ik verwondering
Als ik een geluid was, was ik het geluid van de wind
Als ik een medicijn zou zijn, zou ik iedereen beter maken
Als ik de zon zou zijn, zou ik altijd schijnen

Als ik een lesrooster was, gaf ik iedereen vrij
Als ik een lamp was, verspreide ik vriendelijk licht
Als ik een telefoon zou zijn, belde ik de hele dag
Als ik een kaars was, brandde ik in de nacht

Als ik een agenda was, dan was ik helemaal leeg
Als ik een stoel was, had ik een zachte zitting
Als ik een speeltoestel was, was ik kindvriendelijk
En als ik mocht kiezen tussen blij en boos, dan koos ik vrolijk.

Tot zover…

(met dank aan Josianne)

Groetjes

dinsdag 7 september 2010

Dwarsfluit

Vanaf groep 7/8 ben ik de trotse eigenaar van een dwarsfluit. Voor deze fluit heb ik zelf gespaard. Elke keer als ik geld kreeg, werd het apart gelegd, op de bank gezet, en ik spaarde en spaarde maar. Totdat ik de fluit kon kopen. Ik heb 2 jaar op les gezeten, totdat mijn huiswerk alle tijd en aandacht ging vragen. Gelukkig kon ik tegen die tijd, redelijk goed spelen. De tijd erna pakte ik mijn fluit nog regelmatig, al speelde ik niet meer zo vaak als toen ik nog op les zat. Een jaar of 2-3 geleden ontdekte ik de eerste roestspikkeltjes. Nu is dat op zich niet zo heel vreemd, als je een verzilverde fluit combineert met mijn zoute zweethandjes. Afgelopen week, pakte ik mijn fluit, na een hele tijd niet gespeeld te hebben, weer eens uit de kast. Het roest bleek behoorlijk wat uitgebreid te zijn, en dus besloot ik een mailtje te sturen naar de winkel waar ik mijn dwarsfluit heb gekocht. Misschien dat ze er nog wat aan kunnen doen.

Groetjes

maandag 6 september 2010

Vakantie Geboekt!

Afgelopen weekend hebben we een vakantie geboekt voor in de herfst. Normaal gingen we nooit op vakantie in de herfst, maar omdat ik nu fulltime thuis zit, vonden we het wel een goed idee om er even lekker tussenuit te gaan. Anders voel je jezelf zo snel opgesloten in je eigen huis. Dus hebben we een bungalow geboekt op een vakantiepark in Gelderland. Op het park heb je een zwembad, een sauna, een zonnebank, verschillende eetgelegenheden etc. Kortom, genoeg vermaak voor een lekker weekje er tussenuit. Als ik heel eerlijk ben, beken ik dat ik er nu al zin in heb. Maar ik zal toch echt nog een aantal weken moeten wachten voor het zover is.

Groetjes

Ps. Dankzij wat tips die via mijn site binnenkwamen, kwam ik er achter dat we een schoonmaak CD hadden. Deze heb ik in mijn Stereotoren gedaan, en nu speelt hij weer alle CD’s af. Ook de CD’s die hij eerst weigerde… Dank jullie wel voor de nuttige tips!!!

zaterdag 4 september 2010

Fietsen

Allereerst even het volgende nieuws: Tamara heeft vanmorgen een oproep gehad, en wacht op groen licht voor een longtransplantatie. Na 2x een oproep gehad te hebben die niet door ging, hoop ik voor haar en haar familie, dat de oproep nu wel door gaat, en ze vandaag getransplanteerd word. Je kunt haar volgen op haar site: http://muffinmeetsworld.blogspot.com/ Hopen jullie allemaal mee, dat het nu wel door mag gaan, en goed mag gaan? Zet hem op Tamara! Er zijn heel veel mensen die aan je denken.

Afgelopen week, kreeg ik in den Haag de opdracht/het advies om iedere dag 5 minuten te gaan fietsen buiten. Al eerder had ik dit geprobeerd, maar toen liep dit mis, en raakte ik uitgeput. Al een paar dagen, probeer ik dit. Het resultaat is dat ik vervolgens de hele dag op de bank lig, en het liefst in dromenland ben. Kleine dingetjes doen, is er nu even niet meer bij. Voor vandaag stond er op de planning een taart te bakken, maar ik heb besloten dit toch maar over te laten aan mijn moeder. Zelf kruip ik op de bank om, jawel, te slapen of lekker te liggen en uit te rusten. Hopelijk merk ik binnenkort resultaat, zodat mijn inspanning niet voor niets is.

Groetjes

vrijdag 3 september 2010

Muziek

Op mijn 15e verjaardag kreeg ik een stereotoren. Welliswaar tweedehands, maar ik was de koning te rijk. Nu, 5 jaar later, begint diezelfde stereotoren wat kuren te krijgen. Zo accepteert hij de ene CD wel, en de andere speelt hij niet af. Ook CD’s die hij wel altijd afspeelde. Best vervelend, als je een leuke CD hebt, en hem wil luisteren, maar de stereotoren gooit roet in het eten. Nu kan ik natuurlijk gewoon een nieuw stereotorentje kopen, maar je gooit iets waar herinneringen aan zitten, nu eenmaal niet zo snel weg. Voorlopig doen we het maar gewoon met deze, en hopen we dat we tot een overeenkomst kunnen komen, dat hij de CD’s die ik wil luisteren, gewoon afspeelt;-)

Groetjes

donderdag 2 september 2010

Het ABC

Vandaag eens geen blog over hoe het met me gaat, maar een: ABC van mijn positieve (karakter) eigenschappen!

A= assertief, aardig
B= behulpzaam
C= creatief
D= doorzetter
E= eigenwijs
F= fanatiek
G= gezellig
H= humoristisch
I= inspiratievol
J= joviaal
K= kletskous
L= leidinggevend
M= moedig, muzikaal
N= nadenkend
O= optimistisch
P= perfectionistisch
Q= quivive (= oplettend)
R= respectvol
S= spontaan
T= trouw
U= uniek
V= vrolijk, voorzichtig
W= werklustig, wilskracht
X= xenatisch (= vriendelijk)
Y= ijverig
Z= zorgzaam, zelfstandig, zelfbewust

Dit ABC is natuurlijk ook te maken in dingen die bij je passen of in andere vormen. Maar ik koos ervoor om een ABC te maken van mijn positieve eigenschappen. Natuurlijk ben ik ook benieuwd naar jullie ABC... Wie volgt?

Groetjes

woensdag 1 september 2010

Bijna vette rekening voor reparatie

Vandaag hadden we weer een afspraak in Den Haag. Boven verwachting blies ik bijna het apparaat van de muur, en scoorde ik 10% hoger dan vorige controle. Mijn gevoel mag dit dan wel niet aangeven, maar blijkbaar hielp de Chlooramfenicol toch. De arts was dan ook zeer tevreden, mede ook omdat mijn suikers een stukje van de glijbaan waren gegaan. Als beloning voor deze resultaten, mocht ik nadat ik wat van mijn bloed had afgegeven, en mijn PAC was doorgespoten, 4 weken wegblijven. Komende 4 weken hopen we dus geen ziekenhuizen in te gaan. Ik hoop dit de komende tijd vol te houden.

Groetjes