maandag 27 september 2010

Rare capriolen

Gisteravond had ik een hypo. Nu is dat op zich niet zo heel bijzonder. Want die heb ik wel vaker. Maar de hypo die ik gisteravond had, was toch wel een beetje eng.

Heel de avond had ik al af en toe wat genomen. Koffie, een kiwi, een nectarine etc. Om een uur of half 9, voelde ik dat ik een hypo, of bijna een hypo had. Toen ik mijn bloedsuiker controleerde was hij 3,8. Niet heel laag dus, maar wel aan de lage kant. Dus ik een zakje chips gepakt, en opgegeten. Nog geen kwartier later word ik enorm duizelig, hoor ik alles dubbel, word ik emotioneel (echt huilen om niets. Heel hard lachen, en dan in 1x over gaan in huilen) etc. Dus ma zegt: Ik zou toch nog maar eens meten. Toen was hij 2,9.. Hij ging dus ondanks het eten nog steeds naar beneden. Dit is best eng. Je eet, je pomp is afgekoppeld, en je zakt nog steeds. Dus nog maar een glas cola en een stroopwafel gepakt.. Er moest immers wat gebeuren. Toen ik na 10 minuten weer gemeten had, was hij 2,8. Daarna ging hij heel erg langzaam weer omhoog. 1,5 uur later zat hij nog steeds maar op de 6,5.

Ik moet zeggen dat ik het nog nooit gehad heb, dat ik zo langzaam reageerde op eten, tijdens een hypo. Waarschijnlijk heb ik nog met vieze vingers gemeten ook, dus heb ik echt wel rond de 1,9 of zelfs nog lager gezeten.

Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en kon mijn moeder om 10 uur met een gerust hart vertrekken richting haar werk (de laatste van haar 3 nachtdiensten), maar de alarmbellen begonnen bij haar, toch ook wel te rinkelen.. Haha.. Schijnbaar heb ik nog nooit zo raar gedaan. Sowieso al het feit dat ik emotioneel word van een hypo. Dat heb ik echt nooit, en bewijst dus wel dat ik diep gezeten heb. Voortaan ben ik bij een hypo denk nog alerter op het controleren of hij omhoog gaat.. haha..

Groetjes

Geen opmerkingen: