vrijdag 31 december 2010

Oudejaarsblog.. Een terugblik...

De laatste jaren heb ik me aangewend om rond de Oud en Nieuw, een terugblik op het afgelopen jaar te schrijven, en op mijn blog te zetten. Vandaag is het oudejaarsdag, en dus word ook deze oudejaarsblog geplaatst. Alle hoogte en dieptepunten, bijzondere en mooie momenten, maar ook moeilijke en confronterende momenten die er uitspringen, wil ik even benoemen.

Van 11-15 januari 2010 had ik de intakeweek, in het revalidatiecentrum in Breda. In deze week werden allerlei onderzoeken gedaan om te kijken of ik in aanmerking kwam voor longrevalidatie, en om vast te stellen hoe ik er op dat moment aan toe was. 5 dagen kreeg ik onderzoeken, en op de 5e dag kreeg ik een gesprek met de arts, die me vertelde dat ik in aanmerking kwam voor 12 weken longrevalidatie.

Op 26 januari 2010 ben ik gezakt voor mijn eerste rijexamen. Ik was te zenuwachtig, zag een fietser over het hoofd, en liet de lesauto een paar keer uitvallen. Heel erg balen natuurlijk, maar terecht gezakt.

Op 11 Februari 2010 werd het zoontje van mijn vriendin en haar man, werd geboren. Een dag later gingen we Daniël bewonderen, en sinds dien heb ik hem in mijn hart gesloten.

Toen ik op 19 Februari 2010 voor de tweede keer af moest rijden, slaagde ik met glans. Wat was ik blij. Nog net voor dat ik ging revalideren, haalde ik mijn rijbewijs. Zelfs zo, dat ik hem zelf ben gaan aanvragen, maar de week daarop, moest mijn moeder hem ophalen, omdat ik al aan het revalideren was. Normaal is dit niet mogelijk, en moet je hem zelf ophalen, maar voor mij werd een uitzondering gemaakt!

Zondagavond 21 Februari 2010 moest ik om 20.00 aanwezig zijn in het revalidatiecentrum. Doe een Wens, had mijn kamer in het Revalidatiecentrum Schoondonck, versierd met allemaal rozen spullen. Ik had de enige kamer met eigen douche en toilet, en zelfs die waren versierd. Verder was er een nieuwe laptop, en een dongel, om de weken in het revalidatiecentrum door te komen. Parfum, dozen met rozenprent gevuld met allerlei lekkers, beeldjes, een tas, een dekbedhoes etc. Alles in het thema rozen. De verrassing was helemaal compleet.. Ik was er stil van… Vooraf wist ik hier niets van. Mijn broer en schoonzus waren het weekend onverwachts bij ons, maar daar had ik ook niet bij nagedacht, dat gebeurde wel vaker, en ze wilden gewoon mee om mij weg te brengen. Achteraf viel alles op zijn plaats natuurlijk.

Op 25 Maart 2010 werd ik 19 jaar. Ook stopte ik toen vanwege uitputting, de revalidatie. 5 weken heb ik het volgehouden, maar toen adviseerden zowel mijn arts in het ziekenhuis, als de arts in het revalidatiecentrum, om te stoppen met revalideren. Op mijn verjaardag mocht ik naar huis. ’s Morgens hebben we eerst taart gegeten met mijn groep, waarna ik naar huis ging. Op die dag kreeg ik ook mijn elektrische fiets!

28 Maart 2010 – 8 April 2010: Opname in het ziekenhuis, nadat ik een longbloeding had gehad. Tijdens die opname ging ik behoorlijk achteruit, en na de opname moest ik helemaal opnieuw beginnen met alles opbouwen. Ik startte met 2x een halve minuut fietsen met een minuut rust tussendoor. Heel langzaam werd dit opgebouwd.

17 April 2010: Ik werd de eigenaar van een blauwe Kia Picanto. De week daarop mocht ik hem ophalen. Ik was de koning te rijk, want dit was, waar ik al zo lang van droomde.. Een eigen rijbewijs, een eigen auto, en zelf weg kunnen als ik wilde. Helaas bleef mijn energie een storende factor, en daardoor kon ik niet altijd gelijk in mijn auto stappen en weg gaan als ik wilde.

26 juni 2010 – 9 juli 2010 had ik opnieuw een opname in het ziekenhuis, nadat ik een longbloeding heb gehad. Aan het eind van die opname werd ik naar huis gestuurd, zonder dat ik opgeknapt was. De artsen in het EMC wisten niet hoe ze mijn longfunctie omhoog moesten krijgen, en mijn vermoeidheid moesten verminderen. Er werd besloten een Second Opinion aan te vragen in Den Haag.

Op 30 juni 2010 kwamen mijn mentor, Sandra en Josianne naar het ziekenhuis, om mijn certificaten te laten ondertekenen. Ik zou zelf naar school gaan, maar omdat ik onverwachts opgenomen werd, zijn ze naar het ziekenhuis gekomen. Dit was ook de eerste keer dat ik Sandra weer zag, nadat ze terug was gekomen van Aruba, waar ze 20 weken had stage gelopen. De periode school werd hiermee voorlopig afgesloten. Ik hoop nog steeds dat ik langzaamaan op ga knappen, en mijn opleiding kan hervatten. Tegelijk is er het besef dat het mogelijk is, dat ik mijn opleiding nooit afmaak.

Op 10 juli 2010, kwamen mijn broer en schoonzus thuis, nadat ze een dagje weg geweest waren. Al snel bleek dat ze zich die dag verloofd hadden. 28 Augustus 2010 hebben ze dit gevierd, samen met familie, vrienden en kennissen.

Van 24 Juli 2010- 7 augustus 2010 zijn we lekker 2 weken op vakantie geweest naar Hardenberg. Mijn vriendin ging ook een weekje mee. Samen hebben we leuke dingen gedaan. Onder andere een leuke fotoshoot, winkelen, workshops etc. Dankzij de rolstoel die we een paar weken eerder hadden gehad, kon ik met vrij veel dingen mee, en kon ik bij veel dingen aanwezig zijn.

Op 9 augustus 2010, had ik mijn eerste afspraak, van de Second Opinion in Den Haag. Er volgden meerdere afspraken en er werden verschillende dingen in de medicatie aangepast. Na een antibioticadrank bleek dat mijn longfunctie 10% gestegen was. Toen later de bètablokker ook nog stopte, klom de longfunctie nog 10% omhoog.

Op 20 augustus 2010 werd de traplift geplaatst, en kon ik weer zelf naar boven en beneden om spullen te halen, en ’s avonds makkelijk naar boven om naar bed te gaan. In het begin was het wennen om de traplift te gebruiken, maar ondertussen hoort hij er helemaal bij, en ben ik blij dat ik op deze manier meer vrijheid heb, door zelf dingen te kunnen halen.

Op 28 September 2010 ging ik voor het eerst naar de belijdeniscatechisatie. De eerste keren hield ik het redelijk vol, als ik ’s middags naar bed ging. Helaas ging het daarna slechter met mijn gezondheid, ging een week op vakantie, en werd daarna opgenomen in het ziekenhuis voor onderzoek en een kuur. Ondertussen heb ik al zo’n keer of 8-10 gemist.

Van 29 Oktober 2010 – 5 november 2010 gingen we een weekje op vakantie, naar Scherpenzeel. Ook deze keer ging mijn vriendin mee, en hebben we weer een geweldige week gehad.

Van 10 november – 9 december 2010 werd ik opgenomen in het Haga ziekenhuis voor onderzoeken en een infuuskuur. Na ruim 4 weken in het ziekenhuis, ging ik met de Ritalin naar huis. Na de opname bleek dat mijn benauwdheid wel degelijk een stuk minder was. Ik kon onder andere weer plat slapen, terwijl ik eerst altijd half zittend sliep. Ook kon ik voor het eerst sinds lange tijd weer dwarsfluiten. Helaas is er aan de vermoeidheid nog niet veel veranderd.

Op 15 december 2010 was het definitief, dat ik overging naar het Hagaziekenhuis. Ik nam deze beslissing omdat er in het Hagaziekenhuis nog mogelijkheden voor me liggen, en in het EMC wisten ze niet meer wat ze moesten doen.

Als ik nu al deze dingen opgenoemd heb, en ze bekijk, is er heel wat gepasseerd afgelopen jaar. En dan heb ik nog niet alle mensen genoemd, die overleden zijn. Kennissen, maar ook lotgenoten. Met de een had ik wat beter en vaker contact dan met de ander, maar toch is het telkens weer moeilijk als er iemand wegvalt.

De laatste tijd ben ik me er erg van bewust, dat het maar goed is dat we niet alles van te voren weten. Vaak willen we zoveel weten, en willen we zoveel verklaren, maar soms is het beter als we dat niet kunnen. Neem nu afgelopen jaar. Als ik alles van te voren had geweten, had ik misschien wel de moed opgegeven. Wel gezegd, ik stop ermee, het helpt toch niet.. Maar omdat ik niet wist wat er nog zou volgen, ging ik door. Ik streed door, ik gaf de moed niet op. En zal de moed ook niet opgeven. Ik blijf doorvechten.. Vechten voor meer kunnen, vechten om op te knappen… Maar ook vechten voor acceptatie. Acceptatie als ik achteruit ga, het beste ervan maken.

Hiermee wil ik niet zeggen dat ik op de bank ga zitten, en dat ik dan zeg: “ik moet accepteren dat ik zo moe ben, en niet veel kan, dus ik doe niets meer…” Hiermee bedoel ik dat ik probeer alles goed te verdelen, toch probeer op te bouwen, en ook leuke dingen probeer te doen. Wil ik een keer winkelen? Oke, ik doe het! Maar dan wel de dag erna een rustige dag, en misschien wel meer, indien nodig. Maar ik laat leuke dingen niet (altijd)! Zeker niet! Natuurlijk is er wel eens een moment dat ik moet zeggen, het is beter als ik het niet doe.. Het zou me teveel uitputten.. En misschien zijn die momenten er wel veel vaker dan ik zelf zou willen. Maar toch zal ik door blijven gaan!

Voor mezelf is het afgelopen jaar niet altijd makkelijk geweest, maar ook mijn omgeving vond het niet altijd makkelijk om me zo te zien. Dat de situatie stabiel is, zijn we erg blij mee. Maar nog liever zie je vooruitgang. Via deze plaats wil ik alle mensen die mij omringd hebben, en me gesteund en geholpen hebben, bedanken. Vriendinnen, kennissen (hieronder vallen ook mensen uit de kerk), maar ook mijn familie. In tijden dat het niet allemaal mee zit, merk je wie je echte vrienden zijn, en wie er echt voor je zijn. Soms is het moeilijk als er weer iemand uit je vriendenkring stapt. Maar de echte vrienden houd je over!

Ik hoop dat deze mensen me ook komend jaar weer zullen willen omringen. Veel terug geven in de vorm van dingen doen, kan ik niet. Wat ik wel kan, is vrolijk zijn, er voor die mensen zijn, en een luisterend oor bieden. Een enkele keer zal ik er ook op uit kunnen gaan. Maar tussendoor zal ik genieten van alle kleine, maar o zo mooie momenten. Misschien dat er mensen zijn, die dat nog niet kunnen, en die niet van kleine dingen kunnen genieten. Voor die mensen hoop ik, dat er een dag komt, dat ze kunnen zeggen dat ze van kleine dingen genieten.. Het leven hoeft niet te bestaan uit grootse en mooie dingen. Kleine dingen zijn genoeg om ons tevreden te houden.

Ik wens iedereen een goede jaarwisseling, en hoop in het nieuwe jaar weer heel wat blogs te schrijven!

1 opmerking:

Anoniem zei

Bedankt voor je mooie samenvatting van jouw 2010 en je moedige houding t.o.v. het leven. Je bent echt gegroeid meid! Met zo'n levenshouding kun je alles aan. Ik wens je veel geluk en meer energie voor 2011 toe. Hedwiche