zaterdag 31 december 2011

Een terugblik...

Vandaag is het de laatste dag van 2011, en zoals ik gewend ben zal ik een kleine terugblik geven op het afgelopen jaar. Een jaar waarin weer veel gebeurd is. Leuke dingen, minder leuke dingen, blijde dingen, verdrietige dingen, grappige dingen, ernstige dingen.. Noem het allemaal maar op. Ik denk dat iedereen wel dingen zou kunnen noemen uit het afgelopen jaar, die hij of zij liever niet mee had gemaakt. Helaas hebben we hierin weinig te kiezen, en kunnen we alleen maar proberen zo goed mogelijk om te gaan met de omstandigheden die op onze weg komen. Iedereen doet dit ook op zijn eigen manier, en persoonlijk vind ik dat je het niet mag hebben over welke manier nu de beste is. Iedereen is immers anders, en gaat ook anders met dingen om. Wat de een nonchalant op pakt, pakt de ander serieus op. Waar de een vol goede moed in gaat, gaat de ander er in met weinig vertrouwen. Ieder gaat erin zoals hij of zij zelf is..

Als ik terug kijk naar afgelopen jaar, zijn er wel wat momenten die ik liever niet mee had gemaakt. Zo denk ik aan het overlijden van lieve mensen uit mijn omgeving of lotgenoten. Mensen die overleden aan een ziekte – lichamelijk of psychisch -, mensen die op de transplantatielijst stonden, of mensen die oud geworden waren en overleden. Mijn overgrootoma, mijn lieve vriendin, een aantal lotgenoten.. Dat waren momenten die moeilijk waren, en soms nog steeds zijn. Als ik soms een oud vrouwtje zie lopen, die van de achterkant zoveel op mijn oma lijkt.. Dan kan je opeens zo’n gemis voelen.. Of als je plotseling een brief vind, die je overleden vriendin nog geschreven heeft… Dan kan je opeens zo’n steek van verdriet voelen…

Als ik naar de dingen kijk die ik liever niet had meegemaakt, denk ik ook aan de opnames en/of infecties die ik gehad heb. De longbloedingen, die soms best wel heftig waren. De keer dat ik met de ambulance naar het ziekenhuis moest, en met spoed geëmboliseerd moest worden… Onderzoeken die je moest ondergaan, het uitgeput zijn na inspanning, niet mee kunnen doen met dingen die anderen wel kunnen… Dan denk ik aan vrienden die ik kwijt moest raken, omdat ze niet om konden gaan met mijn beperkingen. Dan denk ik aan onbegrip van mensen om me heen, en soms zulke hatelijke opmerkingen. Noem het allemaal maar op. Persoonlijk kijk ik eigenlijk liever naar alle dingen die wel fijn waren.

Gelukkig waren er ook genoeg leuke dingen. Zoveel dingen waar ik blij van werd. Zoveel dingen waar ik vrolijk van werd. Zoveel dingen waarvan ik niet had verwacht dat ze zouden gebeuren, of waarvan ik niet had verwacht dat ik het zou kunnen.

Neem alleen al het feit dat ik zoveel vooruit gegaan ben afgelopen jaar. Natuurlijk had ik mijn dipjes en ging het wel eens minder goed. Maar aan het begin van het jaar kon ik veel minder dan nu aan het eind van het jaar. Ik kan nu stukjes lopen, iets wat ik eerst niet kon. Althans.. Niet zo ver… Ik kan de trap op lopen, zelfs in de mindere periodes kan ik dat, al loop ik dan minder snel en minder vaak. Ik kan zelfstandig douchen, iets waar ik eerst hulp van mijn moeder bij nodig had. Ik kan zelf ergens heen met de auto, soms naar een vriendin, een andere keer een fotoshoot maken bij vrienden… Ik ben al over de helft van de cursus die ik zo leuk vind. Allemaal dingen die ik eerst niet deed/kon, maar nu wel. En dat maakt mij blij.. Daar word ik vrolijk van. Dat geeft me hoop voor de toekomst… Daardoor durf ik voorzichtig plannen te maken, ook al worden die soms door mijn gezondheid bruut weer even in de war geschopt. Ondanks de dipjes in de gezondheid soms, zie je over een langere periode toch een stijgende lijn!

Wat ook zo’n hoogtepunt was het afgelopen jaar, was de bruiloft van mijn broer en schoonzus. Wie had gedacht dat ik die dag helemaal mee zou kunnen maken? Van ’s morgens vroeg, tot ’s avonds (’s nachts) laat? Dat ik alleen tijdens de kerkdienst maar op bed heb gelegen, maar verder alles heb mogen meemaken? Welliswaar met rolstoel en een flinke dosis pijnstilling (vanwege die overbelastte ribspieren), maar van te voren had ik niet verwacht dat ik mee zou kunnen! Dat maakt me zo blij! Ik heb toch van de hele dag kunnen genieten. Ik mocht erbij zijn. Dat ik daarna een week niets waard was, maakte daardoor niet zo uit. De herinneringen aan die dag maakten alles goed! En nog! Als ik het fotoboek bekijk, dan glimt mijn gezicht van trots! Trots op mijn broer en schoonzus, en hun geweldige trouwdag! Maar ook trots op mezelf, dat ik er de hele dag toch bij ben geweest!

Bij de leuke dingen hoort eigenlijk zo veel. Vakantie met mijn moeder, een gezellig weekend, een uurtje shoppen, opdrachtjes die ik krijg om fotokaarten te ontwerpen of om fotoshoots te maken, een stukje rijden, of zomaar werken aan mijn cursus, alle goede cijfers die ik daarmee behaald heb. Eigenlijk teveel om op te noemen gewoon. Daarom stop ik er maar gewoon mee..

Hoewel ik weet dat mijn moeder het niet fijn vind om de aandacht te krijgen, wil ik toch ook nog even een stukje over haar schrijven. Op deze manier wil ik haar bedanken voor alles wat ze afgelopen jaar voor mij heeft gedaan. Hoe ze voor me klaar heeft gestaan –dag en nacht- en me heeft geholpen als ik hulp nodig had. Hoe ze telkens weer naar het ziekenhuis kwam – wat bepaald niet dichtbij is – als ik geen bezoek had, en hoe ze zichzelf daarmee uitputte. Het is met geen pen te beschrijven wat ze allemaal voor mij heeft gedaan dit jaar. Als ik dat allemaal zou moeten opschrijven, was ik voorlopig nog niet klaar… Ik ga dat dus ook niet doen. Wat ik nog wel wil zeggen, is dat ik veel respect voor haar heb, hoe ze met alles omgaat! Een nieuwe opleiding gestart, begin 2012 hoopt ze met een andere baan te starten, haar rugproblemen waardoor ze veel pijn heeft, en dan de zorg voor mij nog. Ik zou me geen betere moeder kunnen wensen! Lieve mam, ik houd van u!

Het gaat te ver om iedereen apart te noemen die voor me klaar heeft gestaan. Ik zou daarbij alleen maar mensen vergeten, en daardoor ook mensen pijn doen. De mensen die er voor me geweest zijn, weten dit zelf ook wel.. Deze mensen wil ik ook bedanken. Vrienden, familie, kennissen.. Het maakt niet uit hoe de relatie tot de mensen is. Het gaat er om hoe de verhouding met die mensen is. Je hebt mensen die ken je alleen als een vage kennis.. Je hebt mensen die ken je als oppervlakkige vrienden, maar er zijn ook mensen die je door en door kennen. Daar kan je alles bij kwijt, en die steunen je door dik en dun…! Zulke mensen zijn goud waard, en ik ben blij te kunnen zeggen, dat ik zulke mensen ken.

Ik zal mijn verhaal maar niet veel langer maken, want dan ga ik alleen maar dingen herhalen. Ik denk dat wat ik verteld heb, genoeg zegt over hoe ik terugblik in het afgelopen jaar. Van deze plaats wil ik iedereen een goede jaarwisseling wensen en alvast een gelukkig Nieuwjaar!
Marianne

woensdag 28 december 2011

Hoe gaat het nu?

Ondertussen ben ik alweer een paar dagen thuis. Na een erg gezellig kerstweekend, is nu de normale week weer begonnen. Gelukkig komt er nu weer wat regelmaat in de dagen, want al die feestdagen zorgen alleen maar voor onregelmatigheid. Ondertussen is het duidelijk dat ik in een week tijd, toch heel wat heb ingeleverd toen ik in het ziekenhuis lag. Ik ben erg moe, en kan niet zo veel als ik voor mijn opname kon. Als ik bezoek krijg ben ik al snel moe, en weggaan is er al helemaal niet bij. Vanmorgen moest ik even naar de stad voor wat dingetjes. Toen ik terug kwam was ik helemaal op, en ben ik dus ook op de bank geploft. Maar goed, we zullen het maar van de positieve kant bekijken. Ik heb geen bloed meer opgehoest, en ik kan nog WEL traplopen en zelfstandig douchen! Gelukkig heb ik dus toch niet alles ingeleverd!

Vandaag kreeg ik met de post een hele stapel kaarten. Sommige zelfs al doorgestuurd vanuit het ziekenhuis! Altijd weer leuk om kaartjes te krijgen. Er zaten ook een paar erg mooie zelfgemaakte tussen, wat mij dan weer uitdaagt om te proberen het na te maken! Leuk!

Verder begin ik steeds meer te wennen aan het weer thuis zijn. Wat slaapt mijn eigen bed lekker, en wat is het heerlijk dat de buurvrouw hier niet de hele dag aan het roepen is! Ik ben nog wel erg alert op wat ik ophoest. Ik merk dat de schrik er dieper in zit, dan anders. Waarschijnlijk komt dit door de heftigheid van de laatste bloeding. Normaal was een bloeding wat “rustiger” en kwam het ophoesten in een wat langere tijd. Nu was de bloeding wat korter, maar veel heftiger! En daarnaast is een toekomstige embolisatie natuurlijk niet erg fijn, om in je gedachten te hebben. Ik ben nog niet van de pijn van de vorige embolisatie af namelijk. Laten we er maar op hopen dat de bloeding ook na het stoppen van de middelen hiertegen vrijdag, niet terug komt, maar dat ik weer verder op mag knappen, en dingen op kan gaan bouwen.

Waarschijnlijk is dit een van mijn laatste blogs van dit jaar. Over een paar dagen hoop ik nog wel een oudejaarsblog te schrijven.

Groetjes Marianne

vrijdag 23 december 2011

Onrustige nacht, maar nu lekker naar huis!

Nog even snel een berichtje, voordat ik zo meteen naar huis vertrek. Vannacht heb ik erg beroerd geslapen, doordat mijn buurvrouw heel de tijd lag te roepen. Iedere keer als ik bijna sliep, begon ze weer. En aangezien ik niet goed tegen weinig nachtrust kan, ben ik nu erg moe. Vanmorgen heb ik wel even lekker gedoucht. Dit keer in een nog schone douche, aangezien ik heel vroeg was. (dat is dan weer het voordeel van mijn buurvrouw, die wekt je vroeg…) Net voor de hele horde kwam, had ik een douche in bezit, en stond ik onder de warme straal. Natuurlijk was ik in de haast mijn shampoo vergeten, maar gelukkig wilde de verpleging deze even voor me halen.
Daarna heb ik op mijn gemak mijn medicatie ingenomen, vernevelt en wat spulletjes ingepakt. Het meeste heeft mijn moeder gisteren al meegenomen, maar ja. Er blijft natuurlijk altijd nog heel wat over. Op dit moment ben ik aan het wachten tot de arts is langs geweest, en ik de recepten in ontvangst kan nemen. Dan nog even langs de apotheek, en dan ben ik klaar om naar huis te gaan. Mijn broer smste rond half 10 dat hij van huis vertrok, dus als alles mee zit, zijn we ongeveer gelijk klaar. Zo meteen komt de CF-consulente mijn PAC-naald eruit halen, en dan ben ik weer een vrij vogeltje…
En die moeheid? Ach, thuis slaap ik wel weer bij! Hier heb je toch altijd minder rust. Sowieso was om 2u en om 7u mijn spuit leeg. Daarnaast hoor je altijd wel wat gerucht bij buren, zeker bij een mevrouw als deze. Maar ja.. Met het vooruitzicht naar huis te mogen, word er al een hoop goed gemaakt. Anders had ik serieus overwogen om eens terug te roepen: IK WIL SLAPEN!!!

Groetjes Marianne

donderdag 22 december 2011

Het laatste nachtje?!!!

Even kort, toch nog een berichtje van mij. Gisteren had ik niet zoveel zin in bloggen, en ook vandaag heb ik niet zoveel te vertellen. Gisteren middag stond mijn moeder onverwachts heel vroeg in mijn kamertje. Ze zou om half 6 pas komen, maar was er om kwart voor 3 al. Ze was weggestuurd door haar collega’s en mocht dus naar mij toe! Wat een verrassing was dat zeg! Verder kwam de CF-consulente nog een leuk kerstpakketje brengen, wat ik kreeg namens de FOK-stichting (Fibrose kinderen op kamp). Daarin zaten allerlei leuke cadeautjes.

Vandaag heb ik heel veel geborduurd en verder wat gelezen. Ik heb nog steeds geen bloed opgehoest, dus het is nu vrijwel zeker dat ik naar huis mag morgen. Was er eerst sprake van dat ik nog longfunctie moest blazen, vandaag zei de zaalarts dat dit niet hoefde. Het is nu afwachten hoe laat ik weg mag. Dit is afhankelijk van de zaalarts die nog wat recepten uit moet schrijven, de apotheek waar ik even langs moet, en hoe laat alles afgerond kan worden. Mijn broer komt me dit keer halen, haalt eerst mijn auto op (hij vind het leuk om in andere auto’s te rijden), en komt dan naar den Haag. Normaal haalt mijn moeder me altijd op, maar die moet morgen werken.

Stiekem is het nog best een beetje spannend om naar huis te gaan. Hoewel de bloeding niet terug gekomen is, zit de schrik er nog goed in. De eerste dagen thuis zullen ook best weer even wennen zijn. Ondanks dat ik me best goed voel, merk ik dat ik best wel afgezwakt ben in het ziekenhuis. 23 uur per dag op je kamer zitten, en dan in dat andere uurtje nog niet zo veel doen, gaat je niet in de koude kleren zitten. Van verschillende mensen hoorde ik al dat ze zodra ik thuis was langs wilde komen, aan hun wil ik vragen om van te voren sowieso even te bellen, zodat ik niet alles in 1x krijg.

Ik ga nu mijn blog afronden, want ik ben erg moe. Vanaf vanmorgen vroeg ben ik al wakker, en vandaag overdag heb ik weinig rust gehad. In de kamer naast mij ligt een vrouw die nogal veel ligt te roepen. Hard en vaak herhalen. Dit vergt ook van mij erg veel energie. Morgen maar lekker weer in mijn eigen bedje bijslapen! Wat zal ik genieten!!

Groetjes!

dinsdag 20 december 2011

Mijn dag is weer goed...

Deze week heb ik stapuur van 10-11u. Best een lastige tijd, aangezien je om die tijd meestal net klaar ben met je ochtendritueel. Vandaag was ik echter wat eerder klaar, en ben ik even naar beneden gelopen. Even in het winkeltje neuzen, en meer zien dan de 4 wanden van je kamertje. Na een gezellig praatje met de vrouw die in het winkeltje stond, geen goed teken dat die mij herkent, ben ik weer naar boven gegaan. Ik wist namelijk dat de artsenvisite langs kon komen, en het laatste wat ik wilde, is dat ik die mis zou lopen!



En maar goed ook dat ik eerder terug gegaan was, want ik was nog maar net op mijn kamer, of de artsenvisite kwam langs. Ze waren vroeg dit keer. Na de vraag hoe het met me ging –ik voel me goed op wat benauwdheid door het niet vernevelen, na- vertelde de arts me dat ik vandaag weer mocht beginnen met vernevelen. Ook gaan we tot vrijdag door met infuus, en als alles dan nog goed gaat, mag ik vrijdag naar huis. Zonder infuus, maar met een tablettenkuurtje (middel tegen bloedingen, dus geen antibiotica). Want, zo zei hij.. Het laatste wat we willen is dat je dit weekend met gillende sirenes terug moet komen.



Nu er uitzicht is op naar huis gaan, kan mijn dag natuurlijk niet meer stuk. Net mijn moeder even blij gemaakt met het goede nieuws, en nu maar lekker genieten van het vooruitzicht.



Wel heb ik nog aan de arts gevraagd, of er een reden voor is, dat ik steeds ’s avonds of ’s nachts een bloeding heb. Het is me opgevallen dat het iedere keer net voordat ik naar bed ga, of net als ik in bed lig is.. Of als ik al een tijd in bed lig en net omdraai ofzo. De enige reden die hij wist te bedenken is dat de zwakke plek dan boven ligt. (dus als je op rechts ligt, dat in de linkerlong de zwakke plek zit en andersom). De bloeddruk in de bovenste long verhoogd dan wat, en dat kan die zwakke plek dan breken.



Sinds vannacht lig ik weer op allebei de kanten, iets wat ik eerder nog niet aandurf. Ook nu nog wel een beetje eng, maar zoals ik gisteren al zei. Dat moet weer slijten. En ik kan natuurlijk niet mijn hele leven op mijn rug slapen..



Groetjes Marianne

maandag 19 december 2011

Proberen jezelf een beetje te vermaken...

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder, en ik kan gelukkig melden dat ik geen bloed meer heb opgegeven. Vandaag ben ik echter niet veel wijzer geworden van de artsenronde. Ik moet doorgaan met het middel tegen de bloedingen, en ik mag nog niet vernevelen. Daarnaast blijf ik antibiotica krijgen, om even optimaal te beschermen. Morgen is het grote overleg, en dan zal ik daarna met de grote artsenronde wel wat meer te horen krijgen over het plan van aanpak. Hoewel ik erg blij ben dat ik geen bloed meer heb opgegeven, blijft daar wel het besef dat het nog steeds terug kan komen. Vorige keer (van zaterdag tot vrijdag) zat er immers ook 6 dagen tussen? Toch hoop ik dat ik door middel van de behandeling die ik nu krijg, voorlopig weer van de bloedingen af ben. De schrik zit er toch weer even flink in, en automatisch controleer je ieder kuchje, of het misschien geen bloed is. Na vorige keren herinner ik me dat ook wel, en uit ervaring weet ik dat dit vanzelf weer over gaat. Maar nu is het immers nog maar 3 dagen geleden.

Verder ben ik sinds vanavond eindelijk in het bezit van bedgordijnen en gordijnen voor het raam. Eerder bestond mijn privacy enkel uit de deur dicht doen (die zo open te duwen is) en de lamellen voor het raam, die niet eens helemaal dicht konden. Uit veiligheid ging ik dan maar omkleden in de WC of douche, of even snel als ik niemand verwachtte. Toch wel lekker dat ik nu wel gewoon op mijn kamer kan omkleden. Op dit moment heb ik een kamer die geen eigen douche en wc heeft. Nu vind ik dat niet direct een nadeel, omdat ik nu de gang op mag als ik naar de wc moet. Ook voor het douchen mag ik de gang over steken. Nadeel is wel dat je de douche en wc met anderen deelt, en dat het dus ook niet altijd even fris is. Maar ja.. Aan ieder iets zit wel een voor en een nadeel!

En verder? De dagen zijn lang, saai en eentonig. ’s Morgens probeer ik zo lang mogelijk te slapen, zodat de morgen in ieder geval wat minder kort is. Dan begint je ritueel van medicatie en aankleden, waarbij ik gek genoeg het sprayen haast mis. Niet in de zin dat ik het leuk vind om te doen, maar meer omdat het er helemaal bij hoort. Thuis heb ik een vaste volgorde van dingen doen, en die neem je hier een beetje over. Dan denk je: zo.. nu sprayen, o nee, dat mag/hoef ik niet… Apart hoe je aan dingen gaat wennen. Verder kom ik de dag een beetje door met achter de laptop zitten, puzzels maken, naar buiten kijken (zowel de gang op, als de buitenwereld in), borduren en wat lezen.. Dan heb je natuurlijk ook je controles, de mensen die binnenkomen en wat van je willen weten, en de gezellige praatjes soms even snel tussendoor, met het verplegend personeel. En ach.. Als we het dan net toch over voor en nadelen hebben… Een curve van de suikers maken heb ik altijd een hekel aan, zeker als ik daarvoor iemand moet bellen om het te laten doen met hun apparaat.. Maar aan de andere kant zie je dan weer even iemand, die een praatje met je maakt.

Maar ja.. Hoewel ze hier goed voor me zorgen, hoop ik toch dat ik binnenkort veilig en wel naar huis mag. Zonder of met infuus maakt mij niet zo veel uit, zolang ik maar naar huis mag.. Want oost west, thuis best!

Groetjes Marianne

zaterdag 17 december 2011

Opname

17 december 2011


Helaas kreeg ik gisteravond opnieuw een longbloeding, en deze was ook best heftig. Het begon rustig, maar al snel was het vrij explosief. Gelukkig stopte het na een poosje, maar omdat het zo veel was (toch wel ongeveer 3 kwart plastic bekertje) heb ik contact opgenomen met het ziekenhuis. Gelukkig was mijn eigen arts achterwacht en hoefde er niet veel uitgelegd te worden. De dienstdoende longarts heeft even met hem overlegd, en belde toen terug dat ik toch maar moest komen ter observatie. Zaterdag had ik natuurlijk ook al best wat bloed opgehoest, en 2x in 6 dagen tijd, en dan nog flink wat ook, was wat te veel van het goede.



Ik ben nu opgenomen op afdeling 6a, ter observatie. Ik ben aangesloten aan het infuus, en krijg antibiotica en een stollingsmiddel om de bloeding tegen te gaan. Ook moet ik even een paar dagen stoppen met vernevelen. In eerste instantie is dit voor een paar dagen, om te kijken of de bloeding terug komt. Mocht dit het geval zijn, is het mogelijk dat er nog een embolisatie volgt. (hoop ik niet, want ik ben nog niet eens van de pijn af, die na de vorige embolisatie kwam. Maar ja, in dat geval is het natuurlijk van levensbelang). Blijft de bloeding weg, heb je kans dat ik over een paar dagen met thuisbehandeling naar huis mag.



Voor nu is het dus afwachten, en houd ik mezelf maar even rustig. De arts kon al wel horen dat het waarschijnlijk rechts vandaan kwam, en dat gevoel had ik zelf ook al. Apart hoe je de ene avond thuis op de bank zit, en de andere morgen in het ziekenhuis aan het infuus. Ik ben nu best wel wat misselijk (waarschijnlijk door ingeslikt bloed) en ook erg moe (maar 3 uur geslapen). Ik zal proberen om jullie regelmatig op de hoogte te houden, maar ga er maar vanuit dat geen bericht, goed bericht is. Mocht er echt iets zijn, zal ik vragen of mijn moeder mijn site bijhoud.

Hoewel ik nog niet weet hoe lang ik moet blijven, hier alvast mijn adres voor de mensen die dat willen weten:



Haga ziekenhuis

Afdeling 6a, kamer 11 (kamer is wss tijdelijk)

T.n.v. Marianne Vlot

Leyweg 275

2545CH Den Haag

Groetjes Marianne

maandag 12 december 2011

Even een pas op de plaats nemen...

Vanaf vorige week maandag ben ik al niet erg fit. Maandag avond had ik hoofdpijn, maar dit heb ik wel vaker. Meestal is dat na een nachtje slapen over, en komt dit doordat ik teveel gedaan heb. Dus ik ben lekker gaan slapen, maar helaas was dinsdag mijn hoofdpijn niet over. Deze was eerder erger geworden. Ik heb dinsdag dan ook de hele dag met knallende hoofdpijn op de bank gelegen. Woensdag was het gelukkig iets minder, maar ik moest wel erg opletten met wat ik deed, want bij de minste of geringste inspanning had ik opnieuw hoofdpijn. Daar kwam later op de dag ook oorpijn bij, en verder in de week begon ik te snotteren. Ik was dus verkouden, en dit veroorzaakte waarschijnlijk ook die hoofdpijn. Daarnaast waren mijn schouders en nekspieren nogal gespannen, waardoor je ook snel hoofdpijn krijgt.

Ik heb vorige week gewoon geprobeerd iedere dag wat te doen, want met alleen maar op de bank hangen, gaat je conditie vaak met sprongen achteruit. Zaterdag heb ik een best wel drukke dag gehad, en toen ik zaterdagavond naar bed wilde gaan, had ik een longbloeding. Gelukkig stopte deze vanzelf, en ook later is deze niet meer terug gekomen. Gisteren heb ik voor de zekerheid een keer vernevelen overgeslagen, en vandaag ben ik daar weer mee begonnen. Wel heb ik voor de zekerheid even een mailtje gestuurd naar het ziekenhuis. Ik ben natuurlijk verkouden, en hoest daarbij ook wat meer. Voor de rest voel ik me gelukkig wel redelijk. Voor zover dat met een verkoudheid kan natuurlijk! Maar verkoudheid in combinatie met een longbloeding maakt het verhaal net wat lastiger. Mijn arts was echter van mening om het nog even aan te kijken, en dat gaan we dan ook doen.

Verder houd ik me wat rustiger, maar probeer ik wel wat dingen te plannen. Zo probeer ik af en toe wel gewoon te fietsen, of een stukje te lopen. En voor de rest kunnen we natuurlijk alleen maar hopen dat deze longbloeding niet voor een infectie gaat zorgen!

Groetjes Marianne

vrijdag 2 december 2011

Grenzen

Ik heb het wel vaker.. Denken dat je iets wel kunt, het ook gewoon volhouden, en dan daarna keihard instorten. In het “normale” dagelijkse leven, weet ik mijn grenzen behoorlijk goed, en kan ik me daar ook wel aan houden. Ik doe zo mijn activiteiten op een dag, rust tussendoor netjes uit, en dan vind mijn lichaam het prima. Kijk, zelf zou ik dan wel eens meer willen, maar de ideale manier om iets vol te houden, en eventueel langzaam op te bouwen, is voor mij toch wel op die manier.

Maar dan de “uitzonderingsdagen” hé. De bruiloft van mijn broer en schoonzus, een gezellige dag bij mijn schoonzusje, shoppen met ma, of bijvoorbeeld zoals gisteren de verjaardag van mijn moeder. Voor het eerst sinds 2 jaar kon ik hier bij zijn. Vorig jaar verbleef ik om deze tijd in het ziekenhuis in den Haag, en het jaar daar voor lag ik in Rotterdam in het ziekenhuis. Dus het was dubbel feest gisteren!

Leuke kleding aan, lekkere hapjes klaargemaakt, en de dag daarvoor al een middagje taarten gemaakt. Kortom, alles was er klaar voor, en het feest kon beginnen. Zelf ben ik dan ook zo, dat ik niet als een zombie in de stoel wil blijven zitten. Hoewel alleen het gepraat om me heen al vermoeiend genoeg zou zijn, ben ik dan ook zo dat ik mijn moeder wil helpen met koffie inschenken en het gebak opscheppen, rondgaan met de lekkere hapjes enzovoorts. Zowel tussen de middag en aan het begin van de avond heb ik me even terug getrokken, maar gisteravond aan het eind van de avond, was ik toch echt aan het eind van mijn Latijn!

Vannacht geslapen als een blok, vanmorgen heb ik heerlijk een tijd in mijn pyjama gezeten, en daarna gedoucht. Helaas pluk ik vandaag de bekende vruchten van gisteren, en ben ik ontzettend moe en heb ik nergens zin in. Wel heb ik nog een klein stukje gefietst, even een frisse neus halen kan geen kwaad!

En ach, mijn moeder is tenslotte maar eens per jaar jarig toch? De rest van het weekend houd ik mijn gemak wel, en probeer lekker uit te rusten. En dan kan ik het stiekem toch weer niet laten om te vergelijken met mijn eigen verjaardag in Maart… Toen was ik er dan wel de hele dag bij, maar ik zat veel in de stoel, kwam alleen iets overeind met het feliciteren, en ging tussendoor 2x naar bed! Ben ik toch wel wat vooruit gegaan in die tijd!: -) Dus dat is iets om trots op te zijn!

Groetjes Marianne