zaterdag 31 december 2011

Een terugblik...

Vandaag is het de laatste dag van 2011, en zoals ik gewend ben zal ik een kleine terugblik geven op het afgelopen jaar. Een jaar waarin weer veel gebeurd is. Leuke dingen, minder leuke dingen, blijde dingen, verdrietige dingen, grappige dingen, ernstige dingen.. Noem het allemaal maar op. Ik denk dat iedereen wel dingen zou kunnen noemen uit het afgelopen jaar, die hij of zij liever niet mee had gemaakt. Helaas hebben we hierin weinig te kiezen, en kunnen we alleen maar proberen zo goed mogelijk om te gaan met de omstandigheden die op onze weg komen. Iedereen doet dit ook op zijn eigen manier, en persoonlijk vind ik dat je het niet mag hebben over welke manier nu de beste is. Iedereen is immers anders, en gaat ook anders met dingen om. Wat de een nonchalant op pakt, pakt de ander serieus op. Waar de een vol goede moed in gaat, gaat de ander er in met weinig vertrouwen. Ieder gaat erin zoals hij of zij zelf is..

Als ik terug kijk naar afgelopen jaar, zijn er wel wat momenten die ik liever niet mee had gemaakt. Zo denk ik aan het overlijden van lieve mensen uit mijn omgeving of lotgenoten. Mensen die overleden aan een ziekte – lichamelijk of psychisch -, mensen die op de transplantatielijst stonden, of mensen die oud geworden waren en overleden. Mijn overgrootoma, mijn lieve vriendin, een aantal lotgenoten.. Dat waren momenten die moeilijk waren, en soms nog steeds zijn. Als ik soms een oud vrouwtje zie lopen, die van de achterkant zoveel op mijn oma lijkt.. Dan kan je opeens zo’n gemis voelen.. Of als je plotseling een brief vind, die je overleden vriendin nog geschreven heeft… Dan kan je opeens zo’n steek van verdriet voelen…

Als ik naar de dingen kijk die ik liever niet had meegemaakt, denk ik ook aan de opnames en/of infecties die ik gehad heb. De longbloedingen, die soms best wel heftig waren. De keer dat ik met de ambulance naar het ziekenhuis moest, en met spoed geĆ«mboliseerd moest worden… Onderzoeken die je moest ondergaan, het uitgeput zijn na inspanning, niet mee kunnen doen met dingen die anderen wel kunnen… Dan denk ik aan vrienden die ik kwijt moest raken, omdat ze niet om konden gaan met mijn beperkingen. Dan denk ik aan onbegrip van mensen om me heen, en soms zulke hatelijke opmerkingen. Noem het allemaal maar op. Persoonlijk kijk ik eigenlijk liever naar alle dingen die wel fijn waren.

Gelukkig waren er ook genoeg leuke dingen. Zoveel dingen waar ik blij van werd. Zoveel dingen waar ik vrolijk van werd. Zoveel dingen waarvan ik niet had verwacht dat ze zouden gebeuren, of waarvan ik niet had verwacht dat ik het zou kunnen.

Neem alleen al het feit dat ik zoveel vooruit gegaan ben afgelopen jaar. Natuurlijk had ik mijn dipjes en ging het wel eens minder goed. Maar aan het begin van het jaar kon ik veel minder dan nu aan het eind van het jaar. Ik kan nu stukjes lopen, iets wat ik eerst niet kon. Althans.. Niet zo ver… Ik kan de trap op lopen, zelfs in de mindere periodes kan ik dat, al loop ik dan minder snel en minder vaak. Ik kan zelfstandig douchen, iets waar ik eerst hulp van mijn moeder bij nodig had. Ik kan zelf ergens heen met de auto, soms naar een vriendin, een andere keer een fotoshoot maken bij vrienden… Ik ben al over de helft van de cursus die ik zo leuk vind. Allemaal dingen die ik eerst niet deed/kon, maar nu wel. En dat maakt mij blij.. Daar word ik vrolijk van. Dat geeft me hoop voor de toekomst… Daardoor durf ik voorzichtig plannen te maken, ook al worden die soms door mijn gezondheid bruut weer even in de war geschopt. Ondanks de dipjes in de gezondheid soms, zie je over een langere periode toch een stijgende lijn!

Wat ook zo’n hoogtepunt was het afgelopen jaar, was de bruiloft van mijn broer en schoonzus. Wie had gedacht dat ik die dag helemaal mee zou kunnen maken? Van ’s morgens vroeg, tot ’s avonds (’s nachts) laat? Dat ik alleen tijdens de kerkdienst maar op bed heb gelegen, maar verder alles heb mogen meemaken? Welliswaar met rolstoel en een flinke dosis pijnstilling (vanwege die overbelastte ribspieren), maar van te voren had ik niet verwacht dat ik mee zou kunnen! Dat maakt me zo blij! Ik heb toch van de hele dag kunnen genieten. Ik mocht erbij zijn. Dat ik daarna een week niets waard was, maakte daardoor niet zo uit. De herinneringen aan die dag maakten alles goed! En nog! Als ik het fotoboek bekijk, dan glimt mijn gezicht van trots! Trots op mijn broer en schoonzus, en hun geweldige trouwdag! Maar ook trots op mezelf, dat ik er de hele dag toch bij ben geweest!

Bij de leuke dingen hoort eigenlijk zo veel. Vakantie met mijn moeder, een gezellig weekend, een uurtje shoppen, opdrachtjes die ik krijg om fotokaarten te ontwerpen of om fotoshoots te maken, een stukje rijden, of zomaar werken aan mijn cursus, alle goede cijfers die ik daarmee behaald heb. Eigenlijk teveel om op te noemen gewoon. Daarom stop ik er maar gewoon mee..

Hoewel ik weet dat mijn moeder het niet fijn vind om de aandacht te krijgen, wil ik toch ook nog even een stukje over haar schrijven. Op deze manier wil ik haar bedanken voor alles wat ze afgelopen jaar voor mij heeft gedaan. Hoe ze voor me klaar heeft gestaan –dag en nacht- en me heeft geholpen als ik hulp nodig had. Hoe ze telkens weer naar het ziekenhuis kwam – wat bepaald niet dichtbij is – als ik geen bezoek had, en hoe ze zichzelf daarmee uitputte. Het is met geen pen te beschrijven wat ze allemaal voor mij heeft gedaan dit jaar. Als ik dat allemaal zou moeten opschrijven, was ik voorlopig nog niet klaar… Ik ga dat dus ook niet doen. Wat ik nog wel wil zeggen, is dat ik veel respect voor haar heb, hoe ze met alles omgaat! Een nieuwe opleiding gestart, begin 2012 hoopt ze met een andere baan te starten, haar rugproblemen waardoor ze veel pijn heeft, en dan de zorg voor mij nog. Ik zou me geen betere moeder kunnen wensen! Lieve mam, ik houd van u!

Het gaat te ver om iedereen apart te noemen die voor me klaar heeft gestaan. Ik zou daarbij alleen maar mensen vergeten, en daardoor ook mensen pijn doen. De mensen die er voor me geweest zijn, weten dit zelf ook wel.. Deze mensen wil ik ook bedanken. Vrienden, familie, kennissen.. Het maakt niet uit hoe de relatie tot de mensen is. Het gaat er om hoe de verhouding met die mensen is. Je hebt mensen die ken je alleen als een vage kennis.. Je hebt mensen die ken je als oppervlakkige vrienden, maar er zijn ook mensen die je door en door kennen. Daar kan je alles bij kwijt, en die steunen je door dik en dun…! Zulke mensen zijn goud waard, en ik ben blij te kunnen zeggen, dat ik zulke mensen ken.

Ik zal mijn verhaal maar niet veel langer maken, want dan ga ik alleen maar dingen herhalen. Ik denk dat wat ik verteld heb, genoeg zegt over hoe ik terugblik in het afgelopen jaar. Van deze plaats wil ik iedereen een goede jaarwisseling wensen en alvast een gelukkig Nieuwjaar!
Marianne

1 opmerking:

CFChallenge 2012 zei

Hoi Marianne,

Je hebt een mooie terugblik geschreven! Nu vol goede moed het nieuwe jaar in!!

Liefs, Carla