maandag 19 december 2011

Proberen jezelf een beetje te vermaken...

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder, en ik kan gelukkig melden dat ik geen bloed meer heb opgegeven. Vandaag ben ik echter niet veel wijzer geworden van de artsenronde. Ik moet doorgaan met het middel tegen de bloedingen, en ik mag nog niet vernevelen. Daarnaast blijf ik antibiotica krijgen, om even optimaal te beschermen. Morgen is het grote overleg, en dan zal ik daarna met de grote artsenronde wel wat meer te horen krijgen over het plan van aanpak. Hoewel ik erg blij ben dat ik geen bloed meer heb opgegeven, blijft daar wel het besef dat het nog steeds terug kan komen. Vorige keer (van zaterdag tot vrijdag) zat er immers ook 6 dagen tussen? Toch hoop ik dat ik door middel van de behandeling die ik nu krijg, voorlopig weer van de bloedingen af ben. De schrik zit er toch weer even flink in, en automatisch controleer je ieder kuchje, of het misschien geen bloed is. Na vorige keren herinner ik me dat ook wel, en uit ervaring weet ik dat dit vanzelf weer over gaat. Maar nu is het immers nog maar 3 dagen geleden.

Verder ben ik sinds vanavond eindelijk in het bezit van bedgordijnen en gordijnen voor het raam. Eerder bestond mijn privacy enkel uit de deur dicht doen (die zo open te duwen is) en de lamellen voor het raam, die niet eens helemaal dicht konden. Uit veiligheid ging ik dan maar omkleden in de WC of douche, of even snel als ik niemand verwachtte. Toch wel lekker dat ik nu wel gewoon op mijn kamer kan omkleden. Op dit moment heb ik een kamer die geen eigen douche en wc heeft. Nu vind ik dat niet direct een nadeel, omdat ik nu de gang op mag als ik naar de wc moet. Ook voor het douchen mag ik de gang over steken. Nadeel is wel dat je de douche en wc met anderen deelt, en dat het dus ook niet altijd even fris is. Maar ja.. Aan ieder iets zit wel een voor en een nadeel!

En verder? De dagen zijn lang, saai en eentonig. ’s Morgens probeer ik zo lang mogelijk te slapen, zodat de morgen in ieder geval wat minder kort is. Dan begint je ritueel van medicatie en aankleden, waarbij ik gek genoeg het sprayen haast mis. Niet in de zin dat ik het leuk vind om te doen, maar meer omdat het er helemaal bij hoort. Thuis heb ik een vaste volgorde van dingen doen, en die neem je hier een beetje over. Dan denk je: zo.. nu sprayen, o nee, dat mag/hoef ik niet… Apart hoe je aan dingen gaat wennen. Verder kom ik de dag een beetje door met achter de laptop zitten, puzzels maken, naar buiten kijken (zowel de gang op, als de buitenwereld in), borduren en wat lezen.. Dan heb je natuurlijk ook je controles, de mensen die binnenkomen en wat van je willen weten, en de gezellige praatjes soms even snel tussendoor, met het verplegend personeel. En ach.. Als we het dan net toch over voor en nadelen hebben… Een curve van de suikers maken heb ik altijd een hekel aan, zeker als ik daarvoor iemand moet bellen om het te laten doen met hun apparaat.. Maar aan de andere kant zie je dan weer even iemand, die een praatje met je maakt.

Maar ja.. Hoewel ze hier goed voor me zorgen, hoop ik toch dat ik binnenkort veilig en wel naar huis mag. Zonder of met infuus maakt mij niet zo veel uit, zolang ik maar naar huis mag.. Want oost west, thuis best!

Groetjes Marianne

Geen opmerkingen: