maandag 19 maart 2012

De poppen aan het dansen...

Waar ik al bang voor was, is werkelijkheid geworden. Nadat ik afgelopen week steeds meer ging hoesten, en er ook enkele tekenen van verkoudheid bij kwamen kijken, kreeg ik steeds meer zo’n akelig voorgevoel. Vorige week heb ik wel het een en ander kunnen doen, maar vrijdag was ik (mede dankzij mezelf) helemaal opgebrand, en ook zaterdag was er weinig energie over. Zaterdagmiddag heb ik erg rustig aan gedaan, want zaterdagavond hadden we een verrassing voor mijn moeder gepland staan.

Eigenlijk stond dit al heel lang op de planning, maar kwam er steeds niets van om het daadwerkelijk uit te voeren. Zoals ik al wel eerder heb verteld, werkt mijn moeder sinds Januari bij haar nieuwe werk. Toen ze ging solliciteren eind vorig jaar, had ik al eens gezegd dat we dan als ze ergens aangenomen werd, met elkaar moesten gaan eten ergens. Maar je weet hoe dat gaat. Ma werd aangenomen, er kwamen allerlei dingen tussen, en hoewel het eind vorig jaar al de planning was om ma te verrassen met een etentje, was het nog steeds niet gebeurd.

Na mijn opname, besloten we nu de knoop eens door te hakken. Toen mijn schoonzusje vorige week kwam, hebben we het waargenomen dat ma niet thuis was, en hebben we gereserveerd in een pannenkoekenrestaurant, waar je ook de mogelijkheid had om wat anders te kiezen. Dus voor ieder wel wat naar zijn of haar smaak. Zorgvuldig werd gepland hoe we te werk zouden gaan. Rond half 5 (wat later 5 uur werd) zouden Teus en Gerrine en Corne binnen vallen bij ons, en we zouden ma meenemen, zonder dat ze wist waar we heen gingen. Feitelijk kwam het dus goed uit dat ik zaterdag erg moe was, want zo hoefde ik niet te liegen tegen ma, en bleven we de hele middag thuis, en rustte ik uit.. Als ik de hele dag gewoon bezig ben net als anders, heb ik namelijk de energie niet meer om ’s avonds nog weg te gaan.

Nadat we ma meegenomen hadden, hebben we een geweldige avond gehad! Eerst gezellig met zn allen gegeten, en daarna zijn Teus en Gerrine en Corne nog een tijd bij ons gebleven. Echter, op de terugweg naar huis merkte ik al dat ik meer benauwd was. Ik wilde de sfeer niet bederven en heb dus niets gezegd. ’s Avonds toen we naar bed gingen, kon ik echter niet meer om de feiten heen, en hoestte ik een flinke klodder bloed op. Gelukkig bleef het hierbij, maar het zat nog wel vers in mijn geheugen hoe het vorige keer begon.. Eerst 3x in 1 week een bloeding, en vervolgens opname in het ziekenhuis. Zondagochtend herhaalde zich het bloed ophoesten, opnieuw maar een klein beetje. Gelukkig heb ik daarna geen bloed meer opgehoest, maar met het oog op de bruiloft die ik vrijdag hoop te hebben, heb ik vandaag toch naar het ziekenhuis een mailtje gestuurd.

Normaal zou ik bellen als ik zo snel mogelijk reactie wil, maar ja.. Ik zit al een paar dagen zonder stem, en kan me moeilijk verstaanbaar maken. Zeker als ik net wakker ben, is mijn stem niet meer dan een schor gefluister met af en toe een uithaal, dus besloot ik het via de mail te doen.

Vanmiddag rond 15u kreeg ik een mailtje of ik al reactie had gehad van mijn arts. Nee, dat had ik niet. Dus ik mailde terug dat ik niets gehoord had, en het wachten begon opnieuw. Een half uur later kreeg ik een mail dat ze het morgen tijdens het overleg wel zou bespreken, maar dit was voor mij een beetje te lang. Aangezien ik niet wist wat er uit mijn laatste kweek gekomen was, welke medicatie ik zou krijgen (als die uit den Haag moest komen, zou dat nog een dag duren) en met oog op de bruiloft, mailde ik dan ook mijn gevoel terug naar de CF-consulente. Een half uur later belde die mij terug met dat ze de arts gesproken had. Deze had naar mijn laatste kweek (de dag voor ontslag uit het ziekenhuis) gekeken, en zag dat daar nog steeds de stafylokok in zat. Deze had ik voor mijn opname ook al, en was dus niet weg gegaan bij de kuur die ik 3 weken heb gehad.

Ik kreeg een medicijn voorgeschreven, en ze zouden het recept naar mijn apotheek gaan faxen. Toen ik belde, bleken ze het recept niet op voorraad te hebben, en ze dacht dat het ook met de speciale verzending zou komen. Deze zou dan woensdag op zijn vroegst binnen zijn. Dat zou betekenen dat ik slechts 2 dagen (of minder, als het eind van de woensdag binnen kwam) voor de bruiloft kon beginnen. Meestal moet je minimaal 3-5 dagen wachten tot iets werkt, dus gingen bij mij de alarmbellen rinkelen. Na wat apotheken in de omgeving afgebeld te hebben (tevergeefs, want die moesten het ook bestellen), belde ik de CF-consulente terug, om te kijken of het haalbaar was om via de Haga-apotheek wat te regelen. Deze bezorgen namelijk ook thuis. Ik werd terug gebeld, met de mededeling dat het pas eind van dinsdag zou bezorgd worden dan. Dus heel veel zou dat niet uitmaken. We besloten toch via de apotheek hier het te laten bestellen en dan woensdag maar te beginnen, maar toen belde de apotheek hier terug, dat het gelukkig met de normale verzending mee kon, en dus waarschijnlijk morgen aan het eind van de ochtend binnen is! Ik moet dan even bellen, en kan dan waarschijnlijk morgen middag beginnen. Dat is beter! Het kostte dan heel wat bel en regelwerk, maar als goed is word het morgen aangepakt.

Dat het een hardnekkig beestje is, blijkt wel uit het feit dat hij ook de opname heeft overleefd. Mijn arts dacht dus ook dat ik daardoor een infectie heb, waar die bloedingen weer door zijn begonnen. Hopelijk helpen de medicijnen en krijg ik niet meer bloedingen. Mocht dat wel het geval zijn, moet ik weer bellen, en heb je kans dat er nog verdere stappen ondernomen worden.

Voor nu houd ik me maar erg rustig, en gun ik de medicatie alle kans om zijn werk te gaan doen. Je begrijpt dat ik een paar dagen voor de bruiloft niet zit te wachten op opname (sowieso niet als ik morgen nog maar 3 weken thuis ben uit het ziekenhuis). Dus een rustig weekje, en hopelijk vrijdag gewoon volop genieten van de bruiloft! Ik weet niet of ik voor die tijd nog een blog schrijf, want zoals jullie gemerkt hebben, valt er zo af en toe een stilte. Vaak niet omdat het niet goed gaat, maar omdat ik erg weinig te vertellen heb.

Groetjes Marianne

1 opmerking:

Alie zei

Leuk dat jullie eindelijk je moeder hebben kunnen verrassen met het etentje en dat het erg geslaagd was.

Wat minder natuurlijk dat je weer bloed ophoest en dat het beestje de drie weken a.b gewoon heeft weten te overleven. Taaie rakker.
Ik hoop dat de a.b snel zullen helpen en dat je toch lekker, zonder gedoe, van de bruiloft kunt genieten. Jullie hebben er in ieders geval schitterend mooi weer bij.


Ik duim voor je en lekker genieten morgen hè?? Het is je gegund meid.

Liefs Alie