maandag 7 januari 2013

2013!

Ondertussen is het nieuwe jaar alweer een week oud, de hoogste tijd voor weer eens een update over hoe het met me gaat. Allereerst wil ik alle bloglezers echter het beste toewensen voor het nieuwe jaar!
Oudejaarsdag is rond half 7 ’s avonds mijn antibiotica via het infuus gestopt, en de PAC-naald door het AVT-team verwijderd. In het begin was het weer erg wennen om geen “draadje en pomp” bij me te hebben. Bij aankleden dacht ik steeds dat ik rekening moest houden met mijn draadje, in bed dacht ik er steeds op te gaan liggen, en op de bank keek ik steeds of ik niet op mijn draadje zat. Bij het opstaan en weglopen van “mijn plaats” dacht ik steeds dat ik mijn pomp moest pakken, en greep ook daadwerkelijk, waarna ik besefte dat dit niet meer nodig was, en soms spontaan een lachbui kreeg. Gelukkig went het snel genoeg, en ben ik er ondertussen weer helemaal aan gewend.
Oudejaarsavond ben ik opgebleven tot 12u, maar dit kostte mij de grootste moeite. Hoewel ik ’s middags naar bed was gegaan, had ik door het vele geknal van vuurwerk niet geslapen, en alleen maar “liggen rusten”. Nieuwjaarsdag was ik dan ook erg moe, en heb ik heel de dag lekker op de bank gelegen. Er stond niets op de planning, maar ’s avonds kwamen toch mijn opa en oma, broer en schoonzus nog langs. Ook mijn broertje kwam gezellig, en uiteindelijk werd het dus toch nog best druk. ’s Avonds ben ik vroeg mijn bed in gedoken, en de dagen daarna heb ik maar extra rustig aan gedaan, en proberen wat bij te slapen.
Vanaf nieuwjaarsdag ben ik aan het afbouwen met de prednison. Dit deed ik volgens het schema wat ik laatste controleafspraak gekregen had, maar mijn lichaam reageerde er nogal heftig op. Ik voelde me niet erg fit en in de dagen die volgden begon ik ook harder te hoesten (wellicht had dit ook wat met rook en kruiddampen van oud en nieuw te maken. Hoewel we binnen waren gebleven, kwam er door de roosters toch het een en ander naar binnen). Toen ik afgelopen nacht de halve nacht wakker lag van de kriebelhoest en benauwdheid en daarbij flink aan het niezen was, besloot ik vanmorgen toch het ziekenhuis te mailen of het goed was dat ik de prednison minder snel af zou bouwen. Mijn eigen arts, die ondertussen weer aanwezig was, was het hiermee eens, dus vanaf nu bouw ik de prednison wat minder snel af.
Nu maar hopen dat de verkoudheid niet te hevig word, en doorslaat naar mijn longen, en dat het afbouwen van de prednison op deze manier beter gaat. Qua vermoeidheid is het nog niets verbeterd. Ik lig veel op de bank, probeer wel af en toe wat kleine dingen te doen, maar alle energie gaat al op aan de normale dagelijkse dingen. Bij veel dingen heb ik hulp nodig, en als ik iets wil doen, verspreid ik dat vaak over de hele dag. Echt lekker gaat het dus nog niet. Maar ja, geduld is een schone zaak, en die ijzertabletten hebben nu eenmaal tijd nodig om te gaan werken. Hoe vervelend het dus ook is, we wachten gewoon af, en proberen te genieten van de kleine dingen die wel lukken of mogelijk zijn!
Groetjes Marianne

Geen opmerkingen: