dinsdag 26 februari 2013

Cardioloogbezoek en de uitslagen

Vorige week moest ik voor de uitslagen van de onderzoeken van mijn hart naar de cardioloog. De hartecho die ik heb gehad, was gelukkig helemaal goed. Er waren geen afwijkingen te zien. Mijn hart pompt goed, de doorstroom en drukken zijn goed, en de kamers en boezems zijn goed. Uit de holter bleek dat mijn hartslag inderdaad continue veel te hoog is. Hebben mensen van mijn leeftijd normaal een hartslag van 30 bij slapen, ik had een hartslag van 60. In rust was mijn hartslag 110-120 in plaats van 60-80. Bij inspanning steeg mijn hartslag tot 160, en bleef daar ook een hele tijd hangen. De cardioloog vermoed dat een combinatie van bloedarmoede, chronisch ziek zijn en een momenteel verminderde conditie mijn hoge hartslag veroorzaken. Ze vermoed dat de bloedarmoede niet de enige oorzaak is, en ook dat mijn hartslag dus bij afnemen van mijn bloedarmoede, niet volkomen normaal zal worden. Er zijn 3 mogelijkheden wat ze nu kunnen doen. De eerste is dat ze niets doen. Dit betekent dat mijn hartslag hoog blijft, en de vermoeidheid waarschijnlijk ook niet heel veel meer af gaat nemen. De tweede optie is een bètablokker gaan slikken. Nadeel hiervan is dat je er erg moe van kunt worden, en dus is het de vraag of dit mij zou helpen. Een andere optie zou Ablatie zijn. Dit is een behandeling, waarbij ze via je lies naar je hart gaan. Ze gaan dan “rommelen” met de elektroden van je hart, om hem zo weer in een normale snelheid te laten kloppen. Aan deze behandelingen zitten best wat risico’s. Allereerst op infectie, omdat je een tijdlang plat op een tafel moet liggen, niet mag hoesten, en ook daarna nog last zult hebben. Mocht er bij dat onderzoek iets mis gaan, kan het zelfs zo zijn dat je de rest van je leven een pacemaker nodig hebt. Mijn cardioloog zou nog gaan overleggen met een paar collega’s van haar, en met de rest van het team. Binnenkort heb ik een telefonische afspraak met wat ze aanraden om te doen. Ze vermoedde zelf dat niets doen het beste was.
Verder gaat het hier zijn gangetje. De vermoeidheid blijft, soms hoest ik wat meer, soms hoest ik wat minder.. Soms ben ik wat benauwd, en op andere dagen heb ik daar geen last meer van. Op een rustig tempo probeer ik ondanks de vermoeidheid toch het een en ander op te bouwen. Dit valt nog niet erg mee, en kost alles van me. Veel afspraken of leuke dingen moet ik uitstellen of verzetten, omdat het nog niet mogelijk is om ze uit te voeren. Hoewel dit niet altijd leuk is, probeer ik er het beste van te maken, en te genieten van de kleine dingen die wel lukken.
Groetjes Marianne

2 opmerkingen:

jootje zei

He marianne,
Mijn hartslag is echt een stuk lager na mijn ijzerinfuusjes. Dat vind ik zelf wel kenmerkend van voor en na , en natuurlijk is de vermoeidheid ook veel minder .

Alie zei

Bah niet leuk allemaal. Maar inderdaad lekker genieten van de dingen die je wél kunt meid.

Knuffel.