vrijdag 15 maart 2013

Uitslag telefonische belafspraak cardioloog etc..

Toen dinsdagavond om half 8 mijn mobiele telefoon ging, besefte ik nog steeds niet dat ik die dag een telefonische afspraak had.. Normaal vergeet ik zoiets nooit, maar op een of andere manier had ik er nu helemaal niet meer aan gedacht, en natuurlijk ook niet in mijn agenda gekeken. Niet dat het erg was dat ik het vergeten was, want ik hoefde alleen maar naar het verhaal van de Cardioloog te luisteren. Ze vertelde me dat ze overlegd had met haar collega’s en dat die het met haar eens waren, om niets aan mijn hartslag te doen. Aangezien het duidelijk een reactie is op mijn ziek zijn, en behandelen alleen maar risico’s zou meebrengen en in mijn geval onnodig is, is dat ook wat we gaan doen. Geen behandeling, accepteren dat mijn hartslag hoog is (met de daarbij behorende moeheid) en geen vervolgafspraak meer bij de Cardioloog. Ik ben blij dat ik geen (intensieve, risicovolle) behandelingen hoef te ondergaan, geen extra medicijnen hoef te gaan slikken, die mogelijk weer bijwerkingen kunnen hebben en niet meer terug moet naar de cardioloog. (best mens, maar ik zit niet te wachten op nog meer dates;-)) Aan de andere kant kan het betekenen dat de moeheid erger aanwezig blijft, dan ik die voor november had. Tja.. Dat zullen we dan moeten accepteren…

Ondertussen ben ik 2,5 maand thuis. Toen ik van infuus af ging, had ik niet verwacht dat ik zo lang thuis zou blijven. Best wel reden om dankbaar voor te zijn lijkt me! Wat betreft de moeheid, die blijft aanwezig. Wel bouw ik heel langzaam wat conditie op, waardoor je wel steeds iets meer kan. Ik kan nog steeds erg weinig, vooruitgang is niet zichtbaar in dagen, maar als je over een paar weken tegelijk kijkt, zie je wel verbetering. Op het moment ben ik weer behoorlijk aan het hoesten en proesten (in combinatie met af en toe benauwd zijn). Ik hoop dat het zonder verdere gevolgen overwaait, en het geen infectie word.

Mijn dagritme is vrij stabiel. Ik slaap zo lang mogelijk, blijf vaak nog een tijd op bed hangen, en ga daarna proberen wat aan mijn conditie te doen, door middel van even op de homtrainer te fietsen. Daarna volgt weer lang uitrusten, en is het alweer middag. ’s Middags ben ik vaak helemaal zoet met het voorbereiden van het eten. Doordat ik niet veel/lang dingen achter elkaar kan doen, doe ik steeds kleine dingen, en ga dan weer een poos zitten. Er zijn dagen dan heb ik nog een beetje energie over om leuke dingen te doen, en op andere dagen hang ik alleen een beetje op de bank.

Afgelopen week spotte ik een Vlaamse Gaai. Het beest was nog al gewiekst. Telkens als ik mijn camera had klaarliggen, was hij weg, terwijl als ik geen camera bij de hand had, hij zich soms continue liet zien, zelfs samen met zijn partner. Ik was vastbesloten hem een keer op de foto te krijgen en na een paar dagen lukte dat. Zulke kleine dingen, (een foto van achter het raam), kunnen mij erg blij maken. Ik haal daar weer positieve energie uit, en kan er later naar terug kijken als ik weer een dipdag heb, en weinig of niets kan. Zolang ik niet over mijn grenzen struin, gaat het redelijk, maar als ik iets teveel doe, ben ik dagen van slag, en zo moe dat ik niets kan. Je wilt echter ook wel eens iets leuks plannen, dus accepteer je dan dat je later een paar dagen niets waard bent. De herinneringen aan dat leuke moment zijn dan genoeg, om te accepteren dat je de dagen daarna niets kunt.

Ik besef dat ik op het moment vrij weinig een berichtje achter laat, maar er is gewoon niet zoveel te vertellen. Door mijn moeheid, beleef ik weinig, en is er ook weinig te melden. Geen zorgen als er eens een tijd geen blog verschijnt, mocht er iets bijzonders zijn, komt er uiteraard wel een bericht!

Groetjes Marianne