vrijdag 5 april 2013

verjaardag enzo...

Het word wel weer eens tijd voor een nieuw bericht van mijn kant. Allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle berichtjes, kaartjes en mailtjes voor mijn verjaardag. Voor de mensen die het niet wisten; 25 maart was ik jarig. Ik heb een erg gezellige maar ook rustige dag gehad. Bewust had ik hiervoor gekozen, zodat ik kon genieten van het bezoek dat kwam, en zo ook bewuster kon meemaken dat ik jarig was. Daarom had ik besloten op de dag zelf alleen mijn vrienden uit te nodigen. Niet iedereen kon komen, maar toch was het erg gezellig. ’s Middags kwamen 2 mensen, en ’s avonds 3. Toch was ik aan het eind van de dag helemaal versleten, en heb ik de dagen daarna niet veel meer gedaan dan op de bank hangen. Zelfs het eten, wat ik normaal met veel plezier doe, kostte erg veel, waardoor ik het maar makkelijk heb gehouden. Hoewel ik helemaal versleten was, had ik een super gezellige dag gehad, waar ik met veel leuke herinneringen op terug kijk. Vrijdags kwam een vriendin me helpen met taarten maken, voor de dag erna. Zaterdag hielden mijn broertje en ik (hij was begin maart jarig) onze verjaardag namelijk voor de familie.

We hielden het ’s middags en ’s avonds. Nadat ik ’s middags een uurtje bij de visite gezeten had, en tegelijk mijn jongste nichtje even mocht knuffelen en de fles geven, ben ik naar boven gegaan om een uurtje te rusten. Later die middag zou er nog meer visite komen, en als ik zou blijven zitten, zou ik het niet volhouden. Na een uurtje op bed, hoorde ik dat er meer mensen gearriveerd waren. Mijn neefje van 6 vond het een groot avontuur om mij te komen halen. Natuurlijk kon hij daarbij niet langs de traplift lopen, maar moest die even uitgeprobeerd worden. Het glunderende snoetje sprak voor zich. Die middag knuffelde ik mijn jongste neefje, genoot van mijn andere neefjes en nichtjes, sprak hier en daar met de rest van de visite, en werd erg verwend met cadeautjes. Toen iedereen weg was, hebben we snel gegeten, zodat ik nog even een uurtje naar bed kon gaan. Toen ik daarna naar beneden kwam, zat de volgende visite al in de kamer. Gelukkig werd het ’s avonds niet heel druk meer. Ik was werkelijk helemaal versleten, wat natuurlijk ook niet gek was. Eigenlijk is zo’n dag veel te lang voor me. Maar ja.. Je bent maar 1x per jaar jarig, en dat is wel leuk om ook te vieren met familie en vrienden.

De dagen daarna heb ik niet veel meer gedaan dan op de bank hangen, waarbij ik gelijk los kon gaan met mijn nieuwe verslaving… ; haken! Eerder was ik verslaafd aan het haken met zpagetti. 4 tassen heb ik daarmee gemaakt. Hoe leuk het ook is, het is erg intensief, en je moet er behoorlijk wat kracht in steken. Toen de vragen kwamen wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, besloot ik dus ook een “boekje met haakpatronen voor knuffeldiertjes” erop te zetten. En zie daar.. Ik kreeg een boekje, inclusief katoen voor 1 van de diertjes die in het boekje stonden. Sinds ik begonnen ben, heb ik de smaak flink te pakken, en moet er bijna iedere dag wel een stukje gehaakt worden. Omdat het zo goed bevalt, zullen er vast wel meer “haakprojecten” volgen.. Wat nog fijner is; deze manier van haken, kan ik ook doen als ik erg moe ben… Het kan namelijk gewoon terwijl ik op de bank hang.. (tenzij ik te moe ben om te tellen, want dat is wel erg belangrijk;-))

Ook afgelopen week was een week waarin ik bij moest komen. Toch heb ik geprobeerd iedere dag iets te doen, want van helemaal niets doen word je conditie ook niet beter. De vermoeidheid blijft aanwezig. Ik heb een bepaalde hoeveelheid (weinig in mijn geval) energie, die ik per dag kan besteden. Als ik netjes op mijn grenzen let, gaat het met de moeheid redelijk. Ren je er echter overheen (wat me nogal eens gebeurt, omdat ik teveel wil soms) dan heb ik de dagen daarna weer nodig om bij te tanken. Ondertussen ben ik alweer een paar weken flink aan het hoesten, en ben ik ook regelmatig wat meer benauwd. Over een ruime week moet ik naar het ziekenhuis voor controle.. Ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen.

Voor nu heb ik niets meer te vertellen. Het kan zomaar zo zijn dat het weer een maand duurt voor dat er een berichtje komt, maar misschien ook wel eerder. Op het moment is er gewoon niet zo veel te melden, en dan heb ik ook geen zin om een heel verhaal over niets op te gaan hangen.

Groetjes

1 opmerking:

Anoniem zei

Marianne,
Te laat, maar even goed gemeend: van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
Al heb je de komende tijd niets te melden... wat dacht je van een foto van je eerst haakproject...
Groeten,
Anja