vrijdag 24 mei 2013

Kaakchirurg deel 2..


Vrijdag ging ik vol goede moed samen met mijn vriendin naar het ziekenhuis. Mijn moeder moest werken, en aangezien mijn vriendin toch langs zou komen die ochtend, bood ze aan om voor me te rijden. Vanaf woensdag had ik niet meer gebloed, zelfs niet een klein beetje, dus ik had goede hoop dat de drain er uit zou mogen. Helaas ging het niet zoals gepland, en zoals ik gehoopt had. Tijdens het eruit halen van de drain, begon mijn kaak opnieuw hard te bloeden, waardoor er opnieuw een drain in gezet moest worden. Een pijnlijk verhaal, want de drain zit vlak bij de zenuw. Na een uurtje de kaken op elkaar, stopte het bloeden weer. Waar ik wel flink van baalde, is dat ik nog steeds vloeibaar moest blijven eten, of hele zachte dingen. Het hele pinksterweekend moest ik dus alles pureren of gewoon niet eten. Zo lang ik me rustig hield, ging het redelijk. Ik nam wel mijn pijnmedicatie in, want zonder kon ik niet. Zodra ik iets meer deed, iets meer mijn kaken bewoog of te veel (hoewel het zacht was wat ik at) at, verging ik van de pijn in mijn kaak. Deze straalde van mijn slapen/oor tot mijn kin. Zelf vermoed ik dat de drain te dicht bij de zenuw zat, waardoor bewegen dus irritatie veroorzaakte. Maar goed.. Vrijdagmiddag heb ik nog contact gehad met het ziekenhuis. Ik bedacht me namelijk dat ik tijdens longbloedingen wel eens medicijnen kreeg om de stolling te bevorderen, en aangezien ik toen al 5 dagen aan het tobben was, vond ik het tijd voor actie. Na overleg mocht ik inderdaad 5 dagen die medicijnen gebruiken. Dinsdagochtend mocht ik opnieuw terug naar de kaakchirurg. Dit was ondertussen de 4e keer in 8 dagen tijd. Gelukkig bleek na het eruit halen van de drain, dat het nu nog maar zachtjes bloedde. Ik hoefde dus geen nieuwe drain. Wel werd er een “oplosbaar vierkantje” in het “gat” geduwd, om het kleine beetje wat nog wel bloedde, ook te stelpen. Ik mocht opnieuw een kwartier met mijn kiezen op elkaar, om dicht te bijten. Verder adviseerde de kaakchirurg om, zolang ik pijn heb, zacht en vloeibaar te eten, en niet teveel over te belasten. Mijn kaak heeft een flinke dreun gehad, en dat heeft tijd nodig om te helen. Vrijdag waren de hechtingen eruit gehaald, met het eruit halen van de 1e drain. De bovenkant is ondertussen een eind geheeld, maar in mijn onderkaak zit een gat, wat in de loop van de tijd, vanzelf moet dichtgroeien.

Nu we een paar dagen verder zijn, weet ik bijna zeker dat de drain de veroorzaker was van de enorme pijnaanvallen die ik afgelopen weekend had. Hoe langer de drain eruit is, hoe minder last ik krijg van mijn kaak. Ik kan nog niet normaal eten, maar het gaat wel steeds beter. Vanmorgen ben ik voor het eerst gaan minderen met de pijnmedicatie, en ik hoop dat ik het binnenkort alleen op de paracetamol red. Het is fijn dat er zwaardere medicijnen zijn, maar ze hebben ook hun bijwerkingen, die dan weer minder zijn. Doordat ik bij iedere inspanning pijn had, heb ik afgelopen weken niets kunnen doen aan conditietraining. Sinds gisteren ben ik voorzichtig weer gestart, en ik hoop dat ik dit in de komende tijd weer op kan bouwen. En hoewel de andere kant eigenlijk 6 weken na de vorige kant mag, heb ik besloten om de linkse kant maar mooi even te laten wachten tot na onze zomervakantie. Ik heb geen zin om te riskeren dat ik in de vakantie pijn heb, of met naweeën zit.

Nu de pijn weer minder is, begin ik ook langzaam aan weer te haken. Vorige week bestond uit liggen en hangen.. Meer kwam er niet uit mijn handen. Ik had er gewoon geen zin en geen fut in. Nu pak ik zo af en toe mijn haakwerkje er weer bij, en gaan we weer verder met het “volhaken” van de etagère. Qua gezondheid gaat het redelijk, hoewel mijn longen wel wat voller zitten. Ook dit komt door de pijn, waardoor ik niet altijd even hard door kon hoesten. Vorige week mocht ik ook niet te veel druk uitoefenen op mijn kaak, omdat het dan weer kon gaan bloeden. Nu mijn kaak “dicht” is, kan ik weer beter doorhoesten. Nu maar hopen dat ik niet opnieuw een infectie krijg…

Groetjes Marianne

donderdag 16 mei 2013

Kaakchirurg enzo...


Maandag mocht ik voor het trekken van de eerste twee verstandskiezen naar de kaakchirurg. Nadat er een foto gemaakt was en een verdoving geplaatst, mocht ik nog even een kwartiertje bij mijn moeder in de wachtkamer plaats nemen, om de verdoving in te laten werken. Dankzij de rustige kaakchirurg, die de tijd nam om alles uit te leggen, en me gelijk bij het verdoven al gerust stelde, namen de zenuwen niet toe, maar werd ik zelfs wat rustiger. Vooraf had ik enorm opgezien tegen de hele ingreep, maar in de wachtkamer kon ik dat aan de kant zetten. Ook even later ging ik vrij rustig in de stoel zitten, hoewel ik er natuurlijk geen zin in had. Al binnen 5 minuten was de eerste kies eruit, al miste hij 1 wortel, deze was afgebroken en blijven zitten. (vooraf had de chirurg me al laten zien dat mijn wortels scheef waren gegroeid, vandaar ook dat de ene wortel af brak). Ook de andere kies was er zo uit.. Wat dat betreft viel het trekken erg mee. De kaakchirurg wilde echter nog proberen om het laatste stukje wortel van de onderste kies ook eruit te krijgen. Dit kostte heel wat moeite, wat extra verdovingswerk (ook in de zenuw, omdat de wortel daar vlak naast zat), en een hoop kracht van de kaakchirurg. Op een gegeven moment moest hij stoppen omdat, zoals hij dat zei “ik anders je kaak zou breken”. Uiteraard was ik blij dat er een einde kwam aan de ingreep, al helemaal als er kans was op het breken van mijn kaak.. Die houd ik toch liever heel. Na het plaatsen van een drain, die ik kreeg omdat ik zo hard bloedde, en het “gat” wat groter was door het vele boor en slijpwerk rond de wortel, kreeg ik hechtingen en werden er gaasjes in mijn mond geplaatst. Op 1 daarvan moest ik een uur bijten, en de anderen waren om de drain geplaatst.

Hoewel de ingreep soms wat gevoelig was, door het plekje bij de zenuw, heeft de kaakchirurg met zijn assistentes mij prima door de behandeling heen geloodst. Ik kreeg een recept Tramadol mee (ibuprofen mag ik niet, in verband met de verhoogde kans op bloedingen, en dat ik bekend ben met longbloedingen), waar ik erg blij mee was. Vooraf was gezegd dat ik het maar alleen met paracetamol moest proberen, maar in afgelopen dagen bleek dat ik het daarmee niet gered had.. Althans.. niet met deze mate pijn die ik nu heb. Mijn wang is een tennisbal, ik heb een blauwe plek op mijn kaak, en mijn kaak is erg gevoelig. De eerste dagen kon ik mijn kaken amper van elkaar krijgen, ondertussen kan ik gelukkig wat zacht voedsel eten, als ik links eet. Na al die dagen vloeibaar en gepureerd eten, ben ik blij dat ik mijn kaken weer dusdanig kan bewegen dat een kaakje of een zachte eierkoek geen problemen meer leveren.

Gisteren ben ik nog even terug geweest naar de kaakchirurg. Maandag bleef de wond dusdanig lang bloeden, dat ik tot 15u ’s middags op een gaasje heb zitten bijten. Ik had om 9u een afspraak, om half 10 was de verdoving ingewerkt, en de ingreep zou een kwartiertje duren. Ik kwam echter pas om 10 over half 11 naar buiten. Normaal zou je dan rond 10 over half 12 mogen stoppen met bijten op het gaasje, maar de gaasjes waren ieder kwartier doordrenkt, en moest ik dan vervangen. Uiteindelijk werd het om 15u wat minder, en mocht ik het zonder gaasje proberen. Tot dinsdagmiddag heeft het nog gesijpeld en daarna stopte het. Dinsdagavond ging het na het schoonmaken echter weer bloeden, en de hele nacht heeft het weer gesijpeld. Toen we belden, moesten we voor de zekerheid maar even langskomen. De kaakchirurg vond het er echter rustig uit zien, heeft wat gaas verwijderd, maar de drain (waarvan hij eerst zei hem eruit te zullen halen) heeft hij nog laten zitten. Vrijdag heb ik een afspraak om de drain te verwijderen, en ik hoop dat ik dan ook weer snel normaal voedsel kan gaan eten. Zeker met de pinksteren in aantocht, zou het fijn zijn als je minder last had van je mond, en wat normaal voedsel zou kunnen eten. Maar goed.. Elk nadeel heeft zijn voordeel.. Zo kan ik nu minder toegeven aan de eetbuien die ik heb vanwege de prednison, slaap ik als een blok van de pijnmedicatie en heb geen last van slapeloosheid door het afbouwen van de prednison en train ik mijn beenspieren extra, doordat ik niet mag bukken, en dus moet hurken waarmee ik steeds mijn beenspieren train als ik omhoog kom. Nu pas valt me op hoe vaak op een dag je bukt, om iets op te rapen, of om iets te pakken wat laag in een laatje of kast ligt..

Uiteraard word dit verhaal nog vervolgd, als ik vrijdag weer bij de kaakchirurg ben geweest. Misschien dat ik niet direct een blog schrijf, maar er komt een vervolg;-)

Als laatste wil ik nog even iets zeggen over afgelopen Moederdag. Hoewel ik weet dat mijn moeder er niet van houd om in de belangstelling te staan, wil ik toch ook via mijn blog even aandacht geven aan haar. Hoewel mijn moeder het de normaalste zaak van de wereld vind om er voor mij, en mijn broers en schoonzus te zijn, vind ik dat het toch wel even mag gezegd worden, dat ik dat erg waardeer. Naast haar werk, haar opleiding (die ze hopelijk bijna voltooid heeft, het is wachten op de laatste uitslagen), en de huishoudelijke taken, staat ze altijd direct voor ons klaar. Regelmatig schuift ze haar eigen belangen aan de kant, om er voor ons te zijn. Als ik naar het ziekenhuis moet levert ze haar enige vrije dag in de week in, als ik in het ziekenhuis lig komt ze zonder klagen door uit haar werk, als ik iets niet kan omdat ik te ziek of te moe ben, dan is daar mijn moeder om me te helpen. Met haar kracht, doorzettingsvermogen, liefde en bemoediging staat ze altijd weer klaar om ons te helpen. En dat mag best wel eens een keer gezegd worden. Lieve mam, dankuwel dat u er voor me bent, ik houd van u!

Groetjes Marianne

maandag 6 mei 2013

Einde infuuskuur

De laatste dag infuus, is altijd een dag om naar uit te kijken. Hoewel ik deze kuur thuis mocht krijgen, blijft dat gevoel hetzelfde. Ongemerkt heb je toch heel wat kwaaltjes door de kuur, heel wat bijwerkingen die niet altijd fijn zijn. Daarbij het meeslepen van het pompje, het opletten dat je nergens achter blijft hangen, en het verwisselen van de cassette op vaste tijden. Daarbij gewoon het gevoel weer “vrij” te zijn van infuus. Dit keer mocht het opknappen best goed gaan. Hoewel ik nog niet klachtenvrij ben, en ook nog niet alles kan wat ik zou willen (vraag daarbij is, of er iemand is die alles kan wat hij/zij wil), mag ik niet ontevreden zijn over het verloop van deze kuur.
Komende tijd staat vooral in het teken van afbouwen van de prednison, over op mijn normale gewoontes van eten (de antibiotica verandert mijn smaak, dus ik eet en drink nu dingen die ik normaal niet lekker vind.. Daarbij heb ik door de prednison meer eetlust, waardoor ik meer geneigd ben tot snoepen, hoewel je dit natuurlijk probeert te beperken). Verder hoop ik natuurlijk weer verder te kunnen gaan met het opbouwen van mijn conditie. De zomer komt er aan, en nu ik van het infuus af ga, kan ik ook langzaam weer meer de zon in. Niet gelijk de hele tijd natuurlijk, want het duurt even voordat alles je bloed uit is, maar wel meer dan nu..

Nu ik weer van het infuus af ga, zullen er niet zo vaak blogs meer volgen als tijdens mijn kuur, maar zodra er nieuws is horen jullie het!
Groetjes Marianne



donderdag 2 mei 2013

Controle in het ziekenhuis

Vandaag mocht ik voor controle naar het ziekenhuis. Afgelopen week voelde ik al dat het beter ging dan aan het begin van de kuur. Ik hoestte minder, was minder benauwd, en leek iets meer te kunnen. Ik durfde echter niet te hopen op vooruitgang, omdat de prednison ook voor een tijdelijke opleving kan zorgen. Toch durfde ik het aan om vandaag zonder “reservetasje” naar het ziekenhuis te gaan. En terecht! Mijn longfunctie was na ruim 2 weken kuren, weer geheel op het oude niveau. Verder was mijn hartslag een stuk lager, dankzij de bètablokker die ik nu dagelijks slik. Hier mag ik dus ook mee doorgaan, aangezien mijn moeheid hierdoor is veranderd. Mijn moeheid is niet weg, maar niet meer zo intens als voor ik de bètablokker ging slikken. Verder mag ik ook stoppen met de ijzertabletten, aangezien mijn waardes weer helemaal goed waren. We zullen het wel in de gaten blijven houden, maar voor nu hoef ik niet meer extra te slikken.
Omdat het zo goed gaat, ook wat de infectie betreft, mag ik gewoon maandag stoppen met mijn infuuskuur. Dit was de planning al (dan heb ik 3 weken infuus), maar het hing af van mijn longfunctie vandaag. De arts was zeer tevreden over me vandaag, en aangezien ik me ook goed voel, maakt het dat ik me ook zeer tevreden voel. Niet dat ik al volledig ben opgeknapt, want ik heb echt mijn klachten nog wel, en mijn bijwerkingen van alle medicatie. Maar weten dat je op de goede weg bent, maandag van het infuus af ga, en dan de prednison ook weer af mag gaan bouwen, maakt me blij… Nog een paar dagen aangelijnd… nog een paar dagen afzien… en dan hopelijk weer steeds een beetje meer opbouwen.. Laat die zon vanaf dinsdag maar schijnen;-)
Groetjes Marianne