donderdag 16 mei 2013

Kaakchirurg enzo...


Maandag mocht ik voor het trekken van de eerste twee verstandskiezen naar de kaakchirurg. Nadat er een foto gemaakt was en een verdoving geplaatst, mocht ik nog even een kwartiertje bij mijn moeder in de wachtkamer plaats nemen, om de verdoving in te laten werken. Dankzij de rustige kaakchirurg, die de tijd nam om alles uit te leggen, en me gelijk bij het verdoven al gerust stelde, namen de zenuwen niet toe, maar werd ik zelfs wat rustiger. Vooraf had ik enorm opgezien tegen de hele ingreep, maar in de wachtkamer kon ik dat aan de kant zetten. Ook even later ging ik vrij rustig in de stoel zitten, hoewel ik er natuurlijk geen zin in had. Al binnen 5 minuten was de eerste kies eruit, al miste hij 1 wortel, deze was afgebroken en blijven zitten. (vooraf had de chirurg me al laten zien dat mijn wortels scheef waren gegroeid, vandaar ook dat de ene wortel af brak). Ook de andere kies was er zo uit.. Wat dat betreft viel het trekken erg mee. De kaakchirurg wilde echter nog proberen om het laatste stukje wortel van de onderste kies ook eruit te krijgen. Dit kostte heel wat moeite, wat extra verdovingswerk (ook in de zenuw, omdat de wortel daar vlak naast zat), en een hoop kracht van de kaakchirurg. Op een gegeven moment moest hij stoppen omdat, zoals hij dat zei “ik anders je kaak zou breken”. Uiteraard was ik blij dat er een einde kwam aan de ingreep, al helemaal als er kans was op het breken van mijn kaak.. Die houd ik toch liever heel. Na het plaatsen van een drain, die ik kreeg omdat ik zo hard bloedde, en het “gat” wat groter was door het vele boor en slijpwerk rond de wortel, kreeg ik hechtingen en werden er gaasjes in mijn mond geplaatst. Op 1 daarvan moest ik een uur bijten, en de anderen waren om de drain geplaatst.

Hoewel de ingreep soms wat gevoelig was, door het plekje bij de zenuw, heeft de kaakchirurg met zijn assistentes mij prima door de behandeling heen geloodst. Ik kreeg een recept Tramadol mee (ibuprofen mag ik niet, in verband met de verhoogde kans op bloedingen, en dat ik bekend ben met longbloedingen), waar ik erg blij mee was. Vooraf was gezegd dat ik het maar alleen met paracetamol moest proberen, maar in afgelopen dagen bleek dat ik het daarmee niet gered had.. Althans.. niet met deze mate pijn die ik nu heb. Mijn wang is een tennisbal, ik heb een blauwe plek op mijn kaak, en mijn kaak is erg gevoelig. De eerste dagen kon ik mijn kaken amper van elkaar krijgen, ondertussen kan ik gelukkig wat zacht voedsel eten, als ik links eet. Na al die dagen vloeibaar en gepureerd eten, ben ik blij dat ik mijn kaken weer dusdanig kan bewegen dat een kaakje of een zachte eierkoek geen problemen meer leveren.

Gisteren ben ik nog even terug geweest naar de kaakchirurg. Maandag bleef de wond dusdanig lang bloeden, dat ik tot 15u ’s middags op een gaasje heb zitten bijten. Ik had om 9u een afspraak, om half 10 was de verdoving ingewerkt, en de ingreep zou een kwartiertje duren. Ik kwam echter pas om 10 over half 11 naar buiten. Normaal zou je dan rond 10 over half 12 mogen stoppen met bijten op het gaasje, maar de gaasjes waren ieder kwartier doordrenkt, en moest ik dan vervangen. Uiteindelijk werd het om 15u wat minder, en mocht ik het zonder gaasje proberen. Tot dinsdagmiddag heeft het nog gesijpeld en daarna stopte het. Dinsdagavond ging het na het schoonmaken echter weer bloeden, en de hele nacht heeft het weer gesijpeld. Toen we belden, moesten we voor de zekerheid maar even langskomen. De kaakchirurg vond het er echter rustig uit zien, heeft wat gaas verwijderd, maar de drain (waarvan hij eerst zei hem eruit te zullen halen) heeft hij nog laten zitten. Vrijdag heb ik een afspraak om de drain te verwijderen, en ik hoop dat ik dan ook weer snel normaal voedsel kan gaan eten. Zeker met de pinksteren in aantocht, zou het fijn zijn als je minder last had van je mond, en wat normaal voedsel zou kunnen eten. Maar goed.. Elk nadeel heeft zijn voordeel.. Zo kan ik nu minder toegeven aan de eetbuien die ik heb vanwege de prednison, slaap ik als een blok van de pijnmedicatie en heb geen last van slapeloosheid door het afbouwen van de prednison en train ik mijn beenspieren extra, doordat ik niet mag bukken, en dus moet hurken waarmee ik steeds mijn beenspieren train als ik omhoog kom. Nu pas valt me op hoe vaak op een dag je bukt, om iets op te rapen, of om iets te pakken wat laag in een laatje of kast ligt..

Uiteraard word dit verhaal nog vervolgd, als ik vrijdag weer bij de kaakchirurg ben geweest. Misschien dat ik niet direct een blog schrijf, maar er komt een vervolg;-)

Als laatste wil ik nog even iets zeggen over afgelopen Moederdag. Hoewel ik weet dat mijn moeder er niet van houd om in de belangstelling te staan, wil ik toch ook via mijn blog even aandacht geven aan haar. Hoewel mijn moeder het de normaalste zaak van de wereld vind om er voor mij, en mijn broers en schoonzus te zijn, vind ik dat het toch wel even mag gezegd worden, dat ik dat erg waardeer. Naast haar werk, haar opleiding (die ze hopelijk bijna voltooid heeft, het is wachten op de laatste uitslagen), en de huishoudelijke taken, staat ze altijd direct voor ons klaar. Regelmatig schuift ze haar eigen belangen aan de kant, om er voor ons te zijn. Als ik naar het ziekenhuis moet levert ze haar enige vrije dag in de week in, als ik in het ziekenhuis lig komt ze zonder klagen door uit haar werk, als ik iets niet kan omdat ik te ziek of te moe ben, dan is daar mijn moeder om me te helpen. Met haar kracht, doorzettingsvermogen, liefde en bemoediging staat ze altijd weer klaar om ons te helpen. En dat mag best wel eens een keer gezegd worden. Lieve mam, dankuwel dat u er voor me bent, ik houd van u!

Groetjes Marianne

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Lieve Marianne wat naar toch zo'n kaakchirurg moet die wortel er alsnog uit of gaat die er vanzelf uit? Wat leuk dat jij je moeder op deze manier nog even in het zonnetje zet heeft ze dus echt wel verdiend, ze heeft zelf niet door wat ze voor jou en je fam betekend.Heel veel kracht en sterkte hoor doe je de groeten aan je ma gr Nel en Joost

Anoniem zei

Lief hoe je over je moeder schrijft, maar ik weet zeker dat ze dat graag en met alle liefde doet.

Sterkte met je napijn!

Hedwiche