donderdag 27 juni 2013

Slapeloze nacht...

“Laat het maar snel vrijdag worden”, is nu nog meer van toepassing, na een nacht met onrust en hoop kabaal. Gisteravond was ik zo moe, dat ik al vroeg de verpleging belde of ze me nog lastig moesten vallen met vragen of controles, en op hun ontkennende antwoord, heerlijk vroeg onder de dekens kroop en mijn ogen sloot. Toen wist ik echter nog niet dat ik een lange nacht wel op mijn buik kon schrijven. Het begon om een uur of half 1, toen de verpleegster die voor me zorgde binnenkwam, en op haar gemak de pomp die ik alleen ’s morgens gebruik voor de Collistine, aanzette, en de instellingen op haar gemak ging controleren (voor zover ik met mijn slaperige hoofd kon zien, dacht namelijk eerst dat ze de collistine aan kwam hangen, maar na een tijd-check besloot ik dat dit het niet kon zijn), en na 5 minuten lawaai maken weer met haar papiertje in de hand vertrok. Ik vraag me dan altijd af, of dit zo dringend is dat het midden in de nacht moet gebeuren, zodat de patiënt dan wakker word.. Maar goed, dat zal mijn logica wel zijn;-)

 

Om een uur of 2 was mijn spuit leeg. Na de pomp op stil te hebben gezet, en een ruk aan de bel gegeven te hebben, draaide ik me om. Maar helaas. De verpleging kwam binnen, en de spuit moest nog klaargemaakt worden. Dus na een kwartier alarm, (die ik steeds stil zette, maar waar ik wel wakker van bleef) hing de nieuwe spuit aan, en kon ik opnieuw proberen te slapen. Vanmorgen begonnen ze buiten al vroeg weer met de werkzaamheden. Ik vermoed dat ze een inhaalschema aan het vervullen zijn, want ze werken van 7-18u. Met slechts een pauze voor het eten en drinken. Maar goed, gezien het feit dat ik toch al aan werkzaamheden gewend was, omdat ze thuis ook bezig waren, sliep ik na een eerste kennismaking met het geluid, daar wel door heen..

 

… totdat… Om half 8 de keuken zijn intrede deed. De deur werd open gegooid, bleef open staan terwijl ze mijn “bestelling-die-netjes-op-een-briefje-op-de-deur-was-geschreven-zodat-ik-zou-kunnen-blijven-SLAPEN” klaarmaakten, ondertussen luid pratend en hard lachend de belevenissen van de vorige avond met elkaar uitwisselden. Ik kon in ieder geval niet zeggen dat ze met hun verkeerde been uit bed gestapt waren;-) Juist toen ik dacht weer om te kunnen draaien en nog EVEN een uurtje te slapen, kwam de verpleging binnen die de Collistine aan moest hangen. Gezien mijn nachtelijke bezoekster die al met de pomp had staan spelen, stonden de instellingen verkeerd, en kon ik opnieuw genieten van een aantal melodieën. Toen besloot ik mijn best maar niet meer te doen, en heb ik de verpleging gevraagd mijn eerste (nuchtere) bloedsuiker te meten voor de curve die vandaag gepland staat.

 

Hallo donderdag, kom maar snel vrijdag… Ik wil naar huis, waar ik tenminste van cassette tot cassette kan slapen als ik wil, en anders in ieder geval rustig op bed kan liggen, zonder allerlei bijzonderheden of alarmen.. Of.. Zouden we opnieuw zo’n thuispomp krijgen waar je een staart van krijgt?;-)

 

Gisteren aan het eind van de middag werd ik gebeld door de CF-consulente S. Ze was de thuispomp aan het regelen, en de cassettes aan het bestellen bij de apotheek! Met een beetje geluk heb ik vrijdag vrij vroeg een longfunctie, en kan de CF-consulente me vrij vroeg aansluiten op de thuispomp. Erik zou vrijdagmiddag op bezoek komen, maar mag me nu mee naar huis nemen. Toch wel een betere afspraak vind ik zelf;-) Ik hoop dat ik niet teveel geregel meer heb, tegen de tijd dat hij hier is. Hopelijk lukt het ons dan om voor de spits thuis te zijn.

 

Vanmorgen zei de CF-consulente dat de medicijnen waarschijnlijk pas morgen eind van de dag klaar zouden zijn. Dit was natuurlijk een dikke tegenvaller. Dat zou betekenen dat ik pas in de spits naar huis zou kunnen. Gelukkig bleek aan het eind van de middag dat ze toen al klaar waren, dus kan ik morgen, als de pomp is geleverd, ik aangekoppeld ben, en alle andere dingen geregeld zijn, toch nog vroeg (hopelijk voor de spits) naar huis!

 

De volgende blog komt thuis vandaan, en dan zal ik ook niet iedere dag meer een blog schrijven. Wel zal ik proberen regelmatig even een blog te schrijven, zodat jullie wel op de hoogte blijven.

 

Groetjes Marianne

 

Slapeloze nacht...

“Laat het maar snel vrijdag worden”, is nu nog meer van toepassing, na een nacht met onrust en hoop kabaal. Gisteravond was ik zo moe, dat ik al vroeg de verpleging belde of ze me nog lastig moesten vallen met vragen of controles, en op hun ontkennende antwoord, heerlijk vroeg onder de dekens kroop en mijn ogen sloot. Toen wist ik echter nog niet dat ik een lange nacht wel op mijn buik kon schrijven. Het begon om een uur of half 1, toen de verpleegster die voor me zorgde binnenkwam, en op haar gemak de pomp die ik alleen ’s morgens gebruik voor de Collistine, aanzette, en de instellingen op haar gemak ging controleren (voor zover ik met mijn slaperige hoofd kon zien, dacht namelijk eerst dat ze de collistine aan kwam hangen, maar na een tijd-check besloot ik dat dit het niet kon zijn), en na 5 minuten lawaai maken weer met haar papiertje in de hand vertrok. Ik vraag me dan altijd af, of dit zo dringend is dat het midden in de nacht moet gebeuren, zodat de patiënt dan wakker word.. Maar goed, dat zal mijn logica wel zijn;-)

 

Om een uur of 2 was mijn spuit leeg. Na de pomp op stil te hebben gezet, en een ruk aan de bel gegeven te hebben, draaide ik me om. Maar helaas. De verpleging kwam binnen, en de spuit moest nog klaargemaakt worden. Dus na een kwartier alarm, (die ik steeds stil zette, maar waar ik wel wakker van bleef) hing de nieuwe spuit aan, en kon ik opnieuw proberen te slapen. Vanmorgen begonnen ze buiten al vroeg weer met de werkzaamheden. Ik vermoed dat ze een inhaalschema aan het vervullen zijn, want ze werken van 7-18u. Met slechts een pauze voor het eten en drinken. Maar goed, gezien het feit dat ik toch al aan werkzaamheden gewend was, omdat ze thuis ook bezig waren, sliep ik na een eerste kennismaking met het geluid, daar wel door heen..

 

… totdat… Om half 8 de keuken zijn intrede deed. De deur werd open gegooid, bleef open staan terwijl ze mijn “bestelling-die-netjes-op-een-briefje-op-de-deur-was-geschreven-zodat-ik-zou-kunnen-blijven-SLAPEN” klaarmaakten, ondertussen luid pratend en hard lachend de belevenissen van de vorige avond met elkaar uitwisselden. Ik kon in ieder geval niet zeggen dat ze met hun verkeerde been uit bed gestapt waren;-) Juist toen ik dacht weer om te kunnen draaien en nog EVEN een uurtje te slapen, kwam de verpleging binnen die de Collistine aan moest hangen. Gezien mijn nachtelijke bezoekster die al met de pomp had staan spelen, stonden de instellingen verkeerd, en kon ik opnieuw genieten van een aantal melodieën. Toen besloot ik mijn best maar niet meer te doen, en heb ik de verpleging gevraagd mijn eerste (nuchtere) bloedsuiker te meten voor de curve die vandaag gepland staat.

 

Hallo donderdag, kom maar snel vrijdag… Ik wil naar huis, waar ik tenminste van cassette tot cassette kan slapen als ik wil, en anders in ieder geval rustig op bed kan liggen, zonder allerlei bijzonderheden of alarmen.. Of.. Zouden we opnieuw zo’n thuispomp krijgen waar je een staart van krijgt?;-)

 

Gisteren aan het eind van de middag werd ik gebeld door de CF-consulente S. Ze was de thuispomp aan het regelen, en de cassettes aan het bestellen bij de apotheek! Met een beetje geluk heb ik vrijdag vrij vroeg een longfunctie, en kan de CF-consulente me vrij vroeg aansluiten op de thuispomp. Erik zou vrijdagmiddag op bezoek komen, maar mag me nu mee naar huis nemen. Toch wel een betere afspraak vind ik zelf;-) Ik hoop dat ik niet teveel geregel meer heb, tegen de tijd dat hij hier is. Hopelijk lukt het ons dan om voor de spits thuis te zijn.

 

Vanmorgen zei de CF-consulente dat de medicijnen waarschijnlijk pas morgen eind van de dag klaar zouden zijn. Dit was natuurlijk een dikke tegenvaller. Dat zou betekenen dat ik pas in de spits naar huis zou kunnen. Gelukkig bleek aan het eind van de middag dat ze toen al klaar waren, dus kan ik morgen, als de pomp is geleverd, ik aangekoppeld ben, en alle andere dingen geregeld zijn, toch nog vroeg (hopelijk voor de spits) naar huis!

 

De volgende blog komt thuis vandaan, en dan zal ik ook niet iedere dag meer een blog schrijven. Wel zal ik proberen regelmatig even een blog te schrijven, zodat jullie wel op de hoogte blijven.

 

Groetjes Marianne

 

woensdag 26 juni 2013

Goede vooruitzichten....

Vanmorgen heb ik een fijn gesprek gehad met de zaalarts, en zijn verschillende dingen die nog niet duidelijk waren, duidelijk geworden. Zoals het er nu voor staat, mag ik vrijdag naar huis  met infuus. Voorwaarde is dan natuurlijk wel dat er geen complicaties meer om de hoek komen kijken. Vanmorgen ben ik weer begonnen met vernevelen en mijn pufjes nemen. Tot nu toe gaat dit goed, en ik hoop natuurlijk heel erg dat dit zo gaat blijven.

 
Verder heb ik vanmiddag in mijn “stapuur” even een wandelingetje door de hal beneden gemaakt. En zoals altijd als ik in het ziekenhuis lig, kwam ik er weer achter dat ik behoorlijk wat ingeleverd heb, met die allergie en alle andere toestanden van afgelopen dagen. Met trillende beentjes, was ik blij toen ik een bankje tegenkwam, waar ik kon gaan zitten. En dan was ik nog niet eens bij de nieuwe uitgang gekomen. Maar goed, voor die eerste keer, vond ik het wel weer genoeg, en nog voor mijn stapuur om was, lag ik alweer boven op bed, om bij te komen.

 
Vanavond is mijn moeder er gezellig, en als die naar huis gaat, geef ik alvast een deel van mijn spullen mee, die ik in die korte tijd alweer hier verzamelt heb, maar niet meer nodig lijk te hebben, als ik vrijdag naar huis mag. Dit is namelijk de enige mogelijkheid om nog spullen mee te geven. Morgen hoopt mijn vriendin te komen, en vrijdag wordt ik opgehaald door Erik. De cassettes zijn in de maak bij de apotheek, en de pomp voor thuis is besteld.. Ik zou zeggen: “Laat het maar snel vrijdag worden, ik wil naar huis!”

 
Groetjes Marianne

dinsdag 25 juni 2013

De artsenvisite

Vanmorgen was het tijd voor het grote overleg, tussen alle behandelaars, en daarna voor de grote visite over de afdeling. Het is altijd weer afwachten wat er uit gaat komen, want hetgeen jij bedacht had, komt vaak niet uit, of met een hele andere invulling dan dat je zelf in gedachten had.

Toen de artsenvisite bij mij kwam, vertelde mijn arts me dat ze hadden besloten om niet te gaan emboliseren. Hun hebben een bepaalde richtlijn, waar ze zich aan houden, en moeten de risico’s tegen de voordelen afwegen. Omdat is gebleken dat ik met de middelen tegen de bloedingen, na een bepaalde tijd geen bloedingen meer heb gehad, willen ze het toch nog even afwachten. Morgen mag ik weer beginnen met vernevelen (behalve de antibiotica, omdat ik in het ziekenhuis lig ofzo. Deze regel verschilt nogal, soms moet ik gewoon doorgaan, en nu moet ik weer ermee stoppen tijdens de opname…) en ook mijn puf mag vanaf morgen weer gebruikt worden. Vrijdag mag ik longfunctieblazen en kijken ze verder. Er zijn verschillende opties, maar dat is allemaal volledig afhankelijk van hoe ik me vrijdag voel en hoe de resultaten zijn. Omdat mijn eigen arts vrijdag op vakantie gaat, zal de vervangende longarts hierover beslissen.

Voor nu betekent het dus dat ik zowiezo tot vrijdag in het ziekenhuis ben.. Beetje balen is het wel, want als ik infuus heb, ben ik altijd het liefst thuis, zodat ik ook zo min mogelijk aan conditie verlies. Thuis doe je veel meer en verlies je ongemerkt toch minder conditie.  Maar goed.. Het is voor mijn eigen bestwil, en deze week word ik optimaal behandeld, ook met de antibiotica die niet thuis gegeven kan/mag worden.

Vanavond komt Erik gezellig weer langs. Omdat ik verder geen bijzonderheden verwacht te horen vandaag, plaats ik mijn blog dit keer wat vroeg. Op deze manier hoef ik niet vanavond na mijn bezoek nog een blog te gaan schrijven, en kan ik lekker vroeg gaan slapen.. Want ja.. Antibiotica en allergiemedicatie betekenen automatisch nog meer moeheid, en nog meer behoefte aan rust en slaap!

Groetjes Marianne

maandag 24 juni 2013

2 dagen later...

Zaterdagavond was ik zo moe, dat ik als een blok in slaap gevallen ben. Om 6u werd ik wakker, met longbloeding nummer 5. Wel iets minder dan de andere 4 bloedingen, maar nog steeds behoorlijk heftig. Na contact met de dienstdoende longarts werd opnieuw besloten om het aan te kijken. Zelf vind ik dit wel wat vreemd, want ik heb nog nooit zo vaak in korte tijd, bloedingen gehad van dit formaat. Maar goed, omdat ze wel zullen weten wat ze doen, besloot ik hun advies te volgen. Ik probeerde nog wat te slapen, maar met alle onrust om en in me, (angst dat als je gaat liggen het opnieuw begint, onrust op de gang van de wisseling van de wacht, en mensen die spullen op je kamer zetten, antibiotica die word aangehangen etc.) heb ik niet veel meer geslapen. Zondag heb ik de hele dag een beetje op bed gehangen, nadat ik ’s morgens met hulp heb gedoucht. Het opbouwschema werd steeds een stapje hoger gezet, en tegelijk daarmee namen de allergische reacties toe. Vooral de uitslag en jeuk waren erg aanwezig. Maar ook minder trek, wat verhoging en erg moe, hoofdpijn en duizeligheid. Gisteravond ben ik aan de volledige dosering gegaan, die ik de rest van mijn kuur ga krijgen. De jeuk en uitslag zijn nog aanwezig, maar de rest word vrij goed onderdrukt door de prednison en allergiemedicatie. Ik ben wel erg moe, maar met alle belevenissen van afgelopen dagen, en de vele extra medicijnen is dat niet heel vreemd. Verder ben ik nog iets duizelig, benauwd en hoest ik erg veel.

Ik mag nog steeds niet vernevelen, geen pufjes nemen en ook niet te veel inspannen. De zaalarts kon me vanmorgen niet veel meer vertellen, dan dat ik morgen na de grote visite wel meer zou horen. Wel begreep ik dat ik eind van de week moet longfunctieblazen (op maandag word er normaal ook geblazen hier, maar omdat ik de bloedingen heb gehad, mag dit nog niet), en dat ik ook zowiezo tot donderdag nog niet mag vernevelen. Dus ik vermoed dat ik hier zowiezo nog niet weg mag morgen. Eigenlijk zou dat ook niet fijn voelen, met zoveel bloedingen in korte tijd. Persoonlijk lijkt het me verstandig als ze toch nog gaan emboliseren, niet dat ik daar zin in heb, maar omdat het me beter lijkt. Nu ik deze zwakke plek in mijn longen heb, is er kans dat dit bij een volgende infectie weer gaat bloeden. Over een paar weken hoop ik op vakantie te gaan, en ik heb geen zin om dan weer kans op bloedingen te hebben. Maar goed, misschien dat mijn arts daar nog meer duidelijkheid over kan gaan geven morgen.

Vannacht heb ik een vrij lange nacht gemaakt. Ik ging om half 11 slapen, en om 8 uur werd ik pas wakker. Wel ben ik even wakker geweest toen ze om half 4 mijn spuit kwamen verwisselen. Vandaag meten ze de hele dag mijn bloedsuiker om een beeld te krijgen van hoe die is. Met de prednison die ik nu weer krijg, schiet die regelmatig uit de bocht. Maar goed, hoe langer ik de prednison krijg, hoe beter ik ook weer weet hoeveel insuline ik moet gebruiken. Even aftasten weer..

Vanmiddag kwamen mijn broer en schoonzus nog even langs. Eind van de middag gingen hun weer naar huis, en een ruim uur later kwam mijn moeder. Vanavond heeft mijn moeder me even geholpen met douchen. De verpleging wil dat ook wel doen, maar morgenochtend is het, zoals ik al zei, grote visite, en dan vind ik het teveel energie kosten om nog te gaan douchen daarvoor. Tegelijk wil je er natuurlijk wel enigszins netjes uitzien, als dat mogelijk is, en niet nog in je pyjama rondlopen. Dus heb ik nu gedoucht en hoef ik dat morgenochtend vroeg niet te doen;-)

Als ik me niet te ziek of moe voel, horen jullie morgen wat de artsen me met de visite hadden te vertellen.  

Groetjes Marianne

zaterdag 22 juni 2013

Ik mocht wel zeggen…

...“als er wat gebeurt, komt er een blog”, nog geen 2 dagen later, is er heel wat gebeurd, en komt er dus een blog.  

Gisteravond was ik na een gezellige avond met Erik, net afscheid aan het nemen, toen ik bloed begon op te hoesten. Omdat het gevoel bekend was, ben ik naar de keuken gegaan, waar het inderdaad bloed bleek te zijn. Hoewel de longbloeding niet zo ernstig was dat het uit zichzelf niet stopte, was de hoeveelheid toch te veel om het nog even tot na het weekend aan te kijken. Na contact met de dienstdoende longarts, moest ik naar de eerste hulp, en er werd bij verteld dat ik maar beter het een en ander in kon pakken. Even later was ik “klaar” om samen met ma en Erik naar de eerste hulp in den Haag te vertrekken. Daar aangekomen moesten we na het aanmelden nog even in de wachtkamer wachten, voor we naar een kamer werden gebracht. Ondertussen was het 12 uur, en het zag er naar uit dat er voorlopig nog geen zicht op slapen was…

Na vooral veel wachten, een gesprek met een verpleegkundige (die alles moest weten inclusief welke medicijnen etc. ik gebruikte), een foto van de longen, een gesprekje met de arts, en een telefoontje van de dienstdoende arts naar mijn longarts, werd er bloed afgenomen, en mocht ik naar de afdeling. Men besloot mijn PAC nog niet aan te prikken, en eerst alleen even aan te kijken, en te starten met een middel tegen de bloedingen. Nadat ik geïnstalleerd was op mijn kamer, gingen mijn moeder en Erik weer naar huis. Ondertussen was het bijna half 3. Na het nemen van nog wat medicijnen, een gesprekje met lieve zuster E, en het tandenpoetsen, dook ik dan eindelijk mijn bed in. De hoofdsteun flink omhoog (als je plat ligt, komt er meer druk op de longen, en kan het opnieuw beginnen), lamp uit, en slapen maar..

.. Niet dus.. Kwart over 3 begon ik opnieuw bloed op te geven. Ook deze keer stopte het vanzelf, maar het was opnieuw best wel een hoeveelheid. Doordat ik kokhals-reacties kreeg van het bloed in mijn keel, gaf ik ook wat over, en was het de vraag of de medicijnen tegen de bloeding binnen waren gebleven. Gelukkig was dit wel zo, en dus werd de longarts opnieuw uit zijn bed gebeld, om te vragen of het niet nodig was dat ik de medicijnen via het infuus kreeg, omdat het dan sneller werkt, en ook niet uitgespuugd kan worden. Mijn longarts dacht echter dat de medicijnen nog moesten gaan werken, en besloot het aan te kijken. Gelukkig heb ik na die tijd geen bloed meer opgehoest, maar van rustig slapen kan ik ook niet spreken. Doordat ik half zittend slaap, krijg je op een gegeven moment last door de verkeerde houdingen. Daarbij heb ik geen gordijnen, waardoor het al bij zonsopgang licht werd op mijn kamer. Maar goed, ik heb toch nog 2 (apart van elkaar) uurtjes geslapen. Niet genoeg om uitgerust te zijn, zeker niet na de “(in)spanning” van de longbloedingen vannacht. Maar beter 2 uurtjes dan helemaal niet.

Werd mij gisteren verteld dat mijn longarts langs zou komen, dat was miscommunicatie, want vandaag verscheen de dienstdoende arts. Deze gaat overleggen met mijn longarts, over welk plan ze gaan opstarten, om mij weer fit te krijgen. Wat me al duidelijk werd, was dat ik zowiezo aan het infuus ga. Het is alleen de vraag welke, en of die thuis kan gegeven worden. Gelijk maar aangegeven dat ik wel over een paar weken op vakantie hoop te gaan, en dus niet veel speling heb. Daarbij reageer ik niet op alle antibiotica goed, dus ook deze dingen heb ik doorgegeven, zodat mijn longarts hopelijk maar 1x op zijn vrije dag hoeft gebeld te worden. De ochtend bracht ik door met ontbijten, medicijnen (die ik mag) innemen, aankleden, en vooral heel veel op bed hangen.

Aan het eind van de ochtend kwam de dienstdoende arts terug. Ze had contact gehad met mijn longarts, en deze wilde toch beginnen met de Tazocin (ben ik allergisch voor). Om de allergie te onderdrukken krijg ik weer een flinke dosering prednison (mijn gezicht was tenslotte weer net een beetje normaal, na de kaakchirurgische mishandelingen;-) ), en mag ik daarbij ook weer allergiemedicatie gaan slikken. Dat hij het flink aan gaat pakken, blijkt uit het feit dat ik ook Collistine krijg. Helaas kan deze alleen in het ziekenhuis gegeven worden, dus ik hoop dat ik deze geen 3 weken hoef te krijgen, anders weet ik vast waar ik komende 3 weken ben. Verder mag ik niets vernevelen (wow, 5x minder is toch wel relax voor even.. Althans, totdat ik ga merken dat ik ze niet gebruik waarschijnlijk).

Begin van de middag ging ik naar de wc, en toen ik weer op bed ging zitten, begon ik weer bloed op te hoesten. Bloeding nummer 3. Slechts de inspanning van naar de wc lopen (wat feitelijk geen inspanning is) is genoeg om een bloeding te veroorzaken. Een uur later moest ik weer, en opnieuw hoestte ik bloed op. Ik moet zeggen dat ik me toen toch niet echt fijn meer voelde. Mijn moeder en Erik die aan het eind van de middag zouden komen, dachten er net zo over, want die zijn toen eerder in de auto gestapt. Net na de 4e bloeding, werd mijn PAC aangeprikt, en werd de Collistine gift aangehangen. Daarna werd de 1e spuit van het opbouwschema aan gehangen. Nu maar hopen dat de prednison en allergie medicatie hun werk doen.. Want na een nacht als afgelopen nacht, heb ik dubbel zoveel slaap nodig vannacht.

Vanavond is mijn PAC opnieuw aangeprikt. Vanmiddag toen ze dat deden hebben ze een te grote naald gebruikt, en die steekt te ver uit, waardoor je er makkelijk achter blijft hangen. Vandaar dat ik er voor gekozen heb om de naald te laten vervangen. Ik voel me dan fijner, en kan me zekerder bewegen. Dit is dus vanavond gebeurd. Tot nu toe heb ik nog geen bloeding gehad. Toch wil ik nog even navragen wat de arts er van vond, want daar heb ik niets meer over gehoord. 4x een bloeding die best flink was, en dan nog in 24 uur tijd ook, vind ik vrij veel.

Morgen komt er geen blog, maandag hoop ik weer te laten weten hoe het met me gaat. Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe, en tot de volgende blog!

Groetjes Marianne.

donderdag 20 juni 2013

Tijdje geleden...

Het is alweer een maand geleden dat ik wat op mijn blog heb geschreven. Van verschillende kanten kreeg ik vragen hoe het nu met me ging, dus tijd voor een nieuw bericht! Met mijn kaak gaat het ondertussen langzaam beter. Ik heb nog ruim 2 weken pijn gehad, waarna ik de pijnmedicatie af kon bouwen. Ook de paracetamol kon verder worden afgebouwd. Wel was het nog lang gevoelig, vooral bij aanraking van mijn kaak. Het eten gaat nu wel weer aardig, maar met harde dingen heb ik nog steeds de voorkeur voor links (rechts zijn die kiezen getrokken). Eigenlijk mag je 6 weken na dat je aan de ene kant geholpen bent, voor de andere kant. Omdat ik zoveel nasleep had, heb ik echter besloten de linkse kant na mijn vakantie pas te plannen, omdat we natuurlijk geen zin hebben om op vakantie met “gezeur” te zitten.
Helaas heb ik door de pijn die ik aan mijn kaak had, niet goed door kunnen hoesten in die tijd. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik weer een infectie heb. Op het moment heb ik een tablettenkuur van 2 weken, waarvan ik nog 1 week te gaan heb. Normaal helpen deze kuren niet meer, maar hopelijk helpt het nu wel, aangezien ik er heel snel bij was. Op dit moment ben ik 6 weken van het infuus af, en dat is wel wat kort, om al weer aan een infuus te gaan denken. Aan de andere kant, moet onze vakantie ook niet in gevaar komen. Een lastige afweging dus!
Vanaf vorige week zijn ze bezig in onze straat. We hadden een lekker brede straat, en konden aan allebei de kanten goed parkeren, terwijl de auto’s gewoon elkaar konden passeren. Helaas heeft de gemeente besloten de straat smaller te maken, en een drempel te maken. Wel veiliger, aangezien ze nu erg hard de hoek om komen. Het parkeren zal echter krap worden, en de rijdende auto’s kunnen elkaar niet meer passeren als er aan 2 kanten auto’s geparkeerd worden. Het zou me dan ook niet verbazen als er nog een keer wat gebeurt, zodra de werkzaamheden klaar zijn. Nadeel van die werkzaamheden is wel dat de mannen iedere dag om 7u beginnen. Met dit warme weer word het ’s avonds al snel wat later, omdat het anders te warm is om naar bed te gaan. ’s Morgens om 7u ben je dan alweer wakker. Best slopend, maar hopelijk duurt het alleen volgende week nog. Misschien ben ik zelfs deze week al van de ergste herrie af, aangezien ze dan onze straat waarschijnlijk dicht hebben liggen, en niet meer onder mijn slaapkamerraam bezig zijn.
Verder houd ik me met deze warme dagen maar extra rustig, slik ik wat extra zouttabletten en probeer ik, als ik wat wil doen, dit te doen voordat het “benauwd” word.
Het kan best een tijdje duren voor er weer een blog komt, maar mocht er wat gebeuren, dan komt er natuurlijk wel een blog;-)
Groetjes Marianne