zaterdag 22 juni 2013

Ik mocht wel zeggen…

...“als er wat gebeurt, komt er een blog”, nog geen 2 dagen later, is er heel wat gebeurd, en komt er dus een blog.  

Gisteravond was ik na een gezellige avond met Erik, net afscheid aan het nemen, toen ik bloed begon op te hoesten. Omdat het gevoel bekend was, ben ik naar de keuken gegaan, waar het inderdaad bloed bleek te zijn. Hoewel de longbloeding niet zo ernstig was dat het uit zichzelf niet stopte, was de hoeveelheid toch te veel om het nog even tot na het weekend aan te kijken. Na contact met de dienstdoende longarts, moest ik naar de eerste hulp, en er werd bij verteld dat ik maar beter het een en ander in kon pakken. Even later was ik “klaar” om samen met ma en Erik naar de eerste hulp in den Haag te vertrekken. Daar aangekomen moesten we na het aanmelden nog even in de wachtkamer wachten, voor we naar een kamer werden gebracht. Ondertussen was het 12 uur, en het zag er naar uit dat er voorlopig nog geen zicht op slapen was…

Na vooral veel wachten, een gesprek met een verpleegkundige (die alles moest weten inclusief welke medicijnen etc. ik gebruikte), een foto van de longen, een gesprekje met de arts, en een telefoontje van de dienstdoende arts naar mijn longarts, werd er bloed afgenomen, en mocht ik naar de afdeling. Men besloot mijn PAC nog niet aan te prikken, en eerst alleen even aan te kijken, en te starten met een middel tegen de bloedingen. Nadat ik geïnstalleerd was op mijn kamer, gingen mijn moeder en Erik weer naar huis. Ondertussen was het bijna half 3. Na het nemen van nog wat medicijnen, een gesprekje met lieve zuster E, en het tandenpoetsen, dook ik dan eindelijk mijn bed in. De hoofdsteun flink omhoog (als je plat ligt, komt er meer druk op de longen, en kan het opnieuw beginnen), lamp uit, en slapen maar..

.. Niet dus.. Kwart over 3 begon ik opnieuw bloed op te geven. Ook deze keer stopte het vanzelf, maar het was opnieuw best wel een hoeveelheid. Doordat ik kokhals-reacties kreeg van het bloed in mijn keel, gaf ik ook wat over, en was het de vraag of de medicijnen tegen de bloeding binnen waren gebleven. Gelukkig was dit wel zo, en dus werd de longarts opnieuw uit zijn bed gebeld, om te vragen of het niet nodig was dat ik de medicijnen via het infuus kreeg, omdat het dan sneller werkt, en ook niet uitgespuugd kan worden. Mijn longarts dacht echter dat de medicijnen nog moesten gaan werken, en besloot het aan te kijken. Gelukkig heb ik na die tijd geen bloed meer opgehoest, maar van rustig slapen kan ik ook niet spreken. Doordat ik half zittend slaap, krijg je op een gegeven moment last door de verkeerde houdingen. Daarbij heb ik geen gordijnen, waardoor het al bij zonsopgang licht werd op mijn kamer. Maar goed, ik heb toch nog 2 (apart van elkaar) uurtjes geslapen. Niet genoeg om uitgerust te zijn, zeker niet na de “(in)spanning” van de longbloedingen vannacht. Maar beter 2 uurtjes dan helemaal niet.

Werd mij gisteren verteld dat mijn longarts langs zou komen, dat was miscommunicatie, want vandaag verscheen de dienstdoende arts. Deze gaat overleggen met mijn longarts, over welk plan ze gaan opstarten, om mij weer fit te krijgen. Wat me al duidelijk werd, was dat ik zowiezo aan het infuus ga. Het is alleen de vraag welke, en of die thuis kan gegeven worden. Gelijk maar aangegeven dat ik wel over een paar weken op vakantie hoop te gaan, en dus niet veel speling heb. Daarbij reageer ik niet op alle antibiotica goed, dus ook deze dingen heb ik doorgegeven, zodat mijn longarts hopelijk maar 1x op zijn vrije dag hoeft gebeld te worden. De ochtend bracht ik door met ontbijten, medicijnen (die ik mag) innemen, aankleden, en vooral heel veel op bed hangen.

Aan het eind van de ochtend kwam de dienstdoende arts terug. Ze had contact gehad met mijn longarts, en deze wilde toch beginnen met de Tazocin (ben ik allergisch voor). Om de allergie te onderdrukken krijg ik weer een flinke dosering prednison (mijn gezicht was tenslotte weer net een beetje normaal, na de kaakchirurgische mishandelingen;-) ), en mag ik daarbij ook weer allergiemedicatie gaan slikken. Dat hij het flink aan gaat pakken, blijkt uit het feit dat ik ook Collistine krijg. Helaas kan deze alleen in het ziekenhuis gegeven worden, dus ik hoop dat ik deze geen 3 weken hoef te krijgen, anders weet ik vast waar ik komende 3 weken ben. Verder mag ik niets vernevelen (wow, 5x minder is toch wel relax voor even.. Althans, totdat ik ga merken dat ik ze niet gebruik waarschijnlijk).

Begin van de middag ging ik naar de wc, en toen ik weer op bed ging zitten, begon ik weer bloed op te hoesten. Bloeding nummer 3. Slechts de inspanning van naar de wc lopen (wat feitelijk geen inspanning is) is genoeg om een bloeding te veroorzaken. Een uur later moest ik weer, en opnieuw hoestte ik bloed op. Ik moet zeggen dat ik me toen toch niet echt fijn meer voelde. Mijn moeder en Erik die aan het eind van de middag zouden komen, dachten er net zo over, want die zijn toen eerder in de auto gestapt. Net na de 4e bloeding, werd mijn PAC aangeprikt, en werd de Collistine gift aangehangen. Daarna werd de 1e spuit van het opbouwschema aan gehangen. Nu maar hopen dat de prednison en allergie medicatie hun werk doen.. Want na een nacht als afgelopen nacht, heb ik dubbel zoveel slaap nodig vannacht.

Vanavond is mijn PAC opnieuw aangeprikt. Vanmiddag toen ze dat deden hebben ze een te grote naald gebruikt, en die steekt te ver uit, waardoor je er makkelijk achter blijft hangen. Vandaar dat ik er voor gekozen heb om de naald te laten vervangen. Ik voel me dan fijner, en kan me zekerder bewegen. Dit is dus vanavond gebeurd. Tot nu toe heb ik nog geen bloeding gehad. Toch wil ik nog even navragen wat de arts er van vond, want daar heb ik niets meer over gehoord. 4x een bloeding die best flink was, en dan nog in 24 uur tijd ook, vind ik vrij veel.

Morgen komt er geen blog, maandag hoop ik weer te laten weten hoe het met me gaat. Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe, en tot de volgende blog!

Groetjes Marianne.

1 opmerking:

Mara zei

Nou jeetje..., dat verwacht je dan ook niet zeg! Balen dat je er weer ligt, maar in ieder geval ben je dan hopelijk 'opgelapt' voordat je op vakantie gaat. Ik hoop dat het morgen allemaal een beetje meevalt voor je. Ik denk aan je!
Liefs.