dinsdag 9 juli 2013

Einde in zicht?!

Na 2,5 week infuus, waarvan 1 week in het ziekenhuis en 1,5 week thuis, ben ik aan het aftellen naar de laatste dag infuus. Voor het gemak gaan we er namelijk maar van uit dat ik als ik donderdag voor controle naar het ziekenhuis moet, ver genoeg ben opgeknapt, om vrijdag van het infuus af te mogen. Hoewel mijn conditie nog wel het een en ander te wensen over laat, is mijn hartslag duidelijk lager, hoest ik stukken minder en ben ik minder benauwd. De bloedingen zijn niet meer terug gekomen, wat natuurlijk ook een goed teken is.
Zoals altijd als ik de 2 weken infuus ben gepasseerd, heb ik last van de : ik-heb-2-weken-infuus-en-ben-het-zat-dip. Begrijp me goed, ik ben dankbaar dat ik het infuus thuis kan krijgen, en ook weer aan het opknappen ben hoor, dat zeker! Maar na 2 weken begin ik me altijd te storen aan alle dingen erom heen. De bijwerkingen van de prednison zijn dan duidelijker aanwezig (vermoedelijk omdat je dan al langer hoge dosering slikt), het verlangen naar “normaal” komt om de hoek kijken, en alle beperkingen die ik met infuus heb lijken dan dubbel zwaar te wegen. En als je dan weet dat je bijna-bijna-bijna van infuus af mag, maar daar pas een dag van tevoren ook daadwerkelijk zekerheid over hebt, kunnen die laatste dagen wel eens extra lang zijn, en extra zwaar wegen… Zeker als het zonnetje zo lekker schijnt, maar jij er niet in mag, vanwege de bijwerkingen van de antibiotica die dan erger worden…

Maar goed… Genoeg geklaagd! Er zijn namelijk ook leuke dingen gebeurd, en die zijn veel leuker om het over te hebben. Vorige week was mijn vriend jarig, en –stiekem als ik ben- ik had hem laten geloven dat ik het niet ging redden om lang te komen, maar dat hij het moest doen met een half uurtje na het eten. Met zijn moeder had ik echter het plannetje gesmeed om me ’s middags te laten halen, en al daar te zijn zodra hij uit zijn werk kwam. Je begrijpt dat zijn verbaasde blik voldoende plezier gaf, om later de “terugslag van de inspannning” te doorstaan. Na het eten ben ik daar op bed gaan liggen en heb ik ’s avonds nog even bij de visite gezeten, waarna ik vroeg naar huis vertrok, en de feestende menigte liet voor wat het was.

De dag erna heb ik de hele dag op bed gelegen. Eerst heb ik uitgeslapen, ontbeten en mijn medicatie gedaan. Vervolgens heb ik heel even beneden gezeten – de apotheek kan je niet voor de deur laten staan- en ben ik weer naar bed gegaan! Die avond ging ik namelijk uit eten met mijn moeder haar werk. Ik wilde dit natuurlijk niet missen, en daarom bracht ik de dag helemaal op bed door, iets wat ik nooit doe, maar nu simpelweg nodig had. Tegen de avond bracht de buurman me naar het werk van mijn moeder. Het werd een geweldige avond, waarop ik zelfs wat foto’s kon maken voor een opdracht van mijn cursus, waaraan ik nog steeds niet was toegekomen. De dagen daarna bestonden uit hangen, liggen, hangen en vooral niets doen, maar de leuke avonden die ik achter de rug had, maakten dit helemaal goed!

Verder ben ik af en toe lekker aan het haken. Een kraamcadeautje voor de broer en schoonzus van Erik is al af, en ondertussen ben ik weer verder gegaan met het kopje voor bij de theepot die ik eerder al maakte. Het kopje had ik even aan de kant gelegd, toen er een kraamcadeautje gehaakt moest worden, maar ondertussen vordert ook het kopje hard. Misschien komt het kopje deze week nog wel klaar.. Eens denken wat we daarna gaan maken;-)

Groetjes en tot de volgende blog!

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Lees ik goed dat je een vriend hebt? Wat leuk voor je Marianne!!

Alie zei

Wat fijn meid dat je bij allebei aanwezig kon zijn. Dat is toch veel leuker dan of-of. Al weet ik maar al te goed dat dát er ook bij hoort en je het niet altijd zo kunt sturen als je zelf zou willen.

Lekker dat het einde van de kuur in zicht is gekomen. Ik herken het helemaal. Ik ben nu ook de laatste week in gegaan en dan begint het bij mij ook al te kriebelen.

Succes met je haakprojecten, altijd leuk om iets om handen te hebben.

Dikke kus,
Alie