woensdag 30 oktober 2013

Weer thuis, maar kuur wat verlengd...


Het is alweer even geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt. Vrijdag moest ik blazen, en na het blazen mocht ik met infuus naar huis. Afspraak was dat ik tot komende vrijdag door zou gaan met tazocin, en daarna zou ik stoppen met infuus en de prednison versneld afbouwen. Helaas ben ik nog steeds kortademig en hoest ik ook nog meer dan ik gewend ben, dus na contact met het ziekenhuis, is de kuur verlengd met 5 dagen, zodat ik de volledige 3 weken met deze antibiotica heb. Betekend ook wel dat ik dan in totaal 5 weken aan het infuus heb gezeten, en dat is een erg lange tijd. Maar goed, van het infuus af gaan, terwijl je nog niet opgeknapt ben is ook geen optie, dus houden we “pietje” (zoals hij is omgedoopt) nog maar even bij ons, en blijven we nog een weekje langer aangelijnd.


Het thuis zijn is heerlijk! Eigen ritme, spullen, omgeving. Lekker doen wat je wilt doen, en wanneer je dat wilt. Geen mensen die binnenlopen terwijl het net even niet uitkomt, en heerlijk in je eigen bed duiken. Het is goed dat er ziekenhuizen bestaan, en de zorg is ook echt niet slecht. Ze hebben de 9 dagen dat ik in het ziekenhuis lag, weer prima voor me gezorgd. Maar thuis blijft beter ;-) Het zou niet goed zijn als dat anders zou zijn.

Verder valt er weinig te vertellen. Ik doe mijn ding, neem mijn rust, maar probeer ook de conditie weer wat op te krikken, haak weer wat minder omdat ik hier weer meer andere dingen ernaast doe, en heb het kort gezegd prima naar mijn zin. Nog 1 weekje doorbijten, en dan hopelijk weer een tijd zonder infuus.

 

Groetjes Marianne

dinsdag 22 oktober 2013

Een week in het ziekenhuis, en de uitslag van het Groot overleg

Ondertussen lig ik alweer bijna een week in het ziekenhuis. Het opbouwschema van de antibiotica waar ik allergisch voor ben, was donderdagavond afgerond. Dankzij de prednison en de medicatie tegen de allergie, was de allergie een stuk minder heftig, en had ik voornamelijk last van jeuk en uitslag op warme plekken. Verder ben ik behoorlijk moe, maar dankzij de prednison loop ik makkelijker door. Of dit een pre is, kan je jezelf daarbij afvragen, maar in dit geval wel erg handig. Afgelopen week was vooral een week van veel rusten, de antibiotica zijn werk laten doen, en proberen wat dingen op te bouwen.

 Gisteren was het tijd om longfunctie te blazen, en deze was gelukkig weer een stukje vooruit gegaan. Ik ben nog niet waar ik zijn moet, maar er zit weer stijgende lijn in. Qua lichamelijke klachten is er ook nog wel verbetering aan te brengen, maar het zal ook tijd nodig hebben, en je kan niet verwachten dat je in een week helemaal opgeknapt bent. Vanmorgen kwam de artsenvisite langs, nadat hun groot overleg met alle disciplines hadden gehad. We hebben afgesproken dat ik zowiezo tot vrijdag blijf, om allebei de antibiotica’s te gebruiken. Vrijdag mag ik dan met infuus naar huis, en daar ga ik nog een week door met 1 antibiotica via infuus. Ook de prednison wilde mijn arts proberen nu al wat te verminderen. (lees halveren…) Dit is wel erg spannend voor me, aangezien de prednison de allergie ook onderdrukt. Hoe minder lang prednison, hoe minder het afkicken echter is. En het motto van mijn arts: “Je bent nu toch hier, dus kunnen we het wel proberen”. Nu maar hopen dat ik niet een enorme terugslag van de allergie krijg, en dat ik met de halve dosering ook genoeg heb om de allergie te onderdrukken..
 
Wordt vervolgd…

woensdag 16 oktober 2013

Van thuisbehandeling naar opname in het ziekenhuis

16 oktober 2013

2 weken geleden ging ik voor een dagopname naar het ziekenhuis. Die ochtend werd ik door mijn moeder afgezet in het ziekenhuis. Toen ze een tijdje bij me gezeten had, ging ze werken. Niet lang daarna kwam mijn vriend. Samen hebben we de lange-lange-lange middag uitgezeten in het ziekenhuis. Ik had een complete balzaal (4 persoonszaal, met 1 bed erin voor mij, zonder tafel en stoelen pas na vragen) voor mezelf, omdat ze de dag erna zouden gaan verhuizen. Eind die middag mocht ik met infuus, en een tablettenkuur als aanvulling op het infuus, naar huis. Na nog even samen met mijn vriend gegeten te hebben, was ik 's avonds om half 9 thuis.

Afgelopen 2 weken had ik niet veel zin om te bloggen en heb ik regelmatig gedacht mijn blog helemaal op te geven, en alleen in tijden van kuren nog een update te plaatsen. Ik gebruikte mijn blog altijd als uitlaatklep, maar nu ik een vriend heb, is hij natuurlijk mijn belangrijkste uitlaatklep. Daarnaast heb ik soms gewoon geen zin om alles te beschrijven. Tegelijk wil ik mijn blog ook niet helemaal uit de lucht halen, dus ik denk er gewoon nog even over na.

Afgelopen periode was voor mij en mijn familie geen makkelijke tijd. Vorige week is mijn opa overleden, en ondertussen is hij ook begraven. Hoewel de periode om en na zijn overlijden, en voor de begrafenis moeilijk waren, zal ook komende tijd nog erg moeilijk worden. De "roes" van alle "verplichtingen" is voorbij, en nu begint pas echt het verwerken.

Vandaag moest ik voor controle naar het ziekenhuis, en zoals ik al vermoedde, heeft de kuur niet geholpen. Ik heb zelfs slechter geblazen dan 2 weken geleden. Dit maakte dat de arts besliste dat ik gelijk moest blijven. Het infuus Meronem werd gestopt, en de tabletten die ik daarnaast slikte ook. In plaats van die 2, krijg ik 2 andere antibiotica's. Degene waar ik allergisch  voor ben, en degene die ik niet thuis mag. Het opbouwschema is weer in gang gezet en ik ben geinstalleerd in mijn ziekenhuiskamertje. (gelukkig had ik een "noodtasje" meegenomen) Op de nieuwe afdeling, in een nieuwe kamer, met een hoop luxe snufjes en nieuwe dingetjes. Maar tóch kan het niet tippen aan thuis.. Ondanks ik het aan zag komen, is er toch weer even de teleurstelling..

Groetjes Marianne

Ps. Dan is het nu tijd voor mijn huiswerk ;-) Mag zelf de anamnese invullen..

dinsdag 1 oktober 2013

KaakChirurg en kuur...



Vorige week mocht ik me op maandagochtend melden op de poli kaakchirurgie, voor het verwijderen van de 2 verstandskiezen aan de linkse kant. In mei had ik de rechtse kant al laten verwijderen, waarbij ik 1,5 week met een drain gelopen heb, en het gat daarvan is nog steeds aan het dichtgroeien. Nu ik aan die kant weer goed kan eten, was het tijd voor de andere kant. Na de complicaties vorige keer, ging ik niet met een erg fijn gevoel de ingreep tegemoet. Wel begon ik dit keer vooraf al met medicijnen om de stolling te bevorderen, in de hoop dat dit zou voorkomen dat ik opnieuw met een drain naar huis zou moeten.

 

10 voor 9 had ik een afspraak, maar al snel bleek dat de chirurg flink uit liep. Om kwart over 9 werd ik verdoofd, en om half 10 ging ik de behandelkamer in. Daar heb ik nog tot 10 voor 10 gewacht tot de chirurg kwam. Ook hij was na de vorige keer erg voorzichtig, en zei me alle tijd te nemen voor de ingreep, zodat het hopelijk beter ging. Zelf had ik bedacht dat hij de wortel maar gewoon moest laten zitten als deze brak. Vorige keer moest hij daardoor ook zo wroeten, en liet hem uiteindelijk zitten omdat hij anders mijn kaak zou breken. Laten zitten was volgens hem niet altijd mogelijk, omdat de wortel niet te groot mag zijn dan. Dus daar ging mijn “oplossing”…

 

Dankzij de rustige manier van werken van de chirurg, ging de ingreep deze keer een stuk beter. Wel brak opnieuw de wortel, maar omdat hij nu de kies eerst al wat omhoog had “gewiebeld”, was de wortel beter te pakken. Zonder drain, boven en onderkant netjes gehecht, en zonder vervolgafspraak kon ik rond kwart over 10 naar huis. Omdat ik vorige keer zo beroerd was geweest van de tramadol afbouwen, en de ibuprofen niet mag, door de grotere kans op bloedingen, besloot ik dit keer om het alleen met de paracetamol te proberen. De eerste 2 dagen heb ik ontzettend veel pijn gehad, maar daarna ging het gelukkig langzaam beter. Ik heb nog steeds wat last, maar dit komt mede ook doordat de hechtingen wat aan het trekken zijn. Ze zijn echter niet zichtbaar dus kan ik ze er niet zelf uit halen. (ze zitten direct achter de kies ervoor). Maar goed.. Nog even geduld en dan ben ik er vanaf.

 

Gisteren mocht ik voor controle naar het ziekenhuis. 3 weken terug merkte ik al achteruitgang, maar ik wilde de kaakchirurg niet verzetten, of daarvoor al contact opnemen met het ziekenhuis, omdat ik vorige keer na de ingreep ook een infectie kreeg omdat ik niet door kon hoesten. Afgelopen week werd ik steeds minder fit, en ik besloot dus gisteren voor de zekerheid een tasje in de auto te gooien, voor het geval ik moest blijven. Helaas bleek mijn gevoel te kloppen, en was mijn longfunctie flink gezakt. Samen met alle andere klachten, was het al snel beslist. Ik ga weer aan het infuus. Normaal krijg ik antibiotica waar ik allergisch voor ben. Ik moet dan opbouwen in het ziekenhuis, waarbij steeds de dosering wat wordt opgehoogd. Daarbij krijg ik dan Prednison en medicatie tegen de allergie. Omdat ik juist zo blij ben dat ik zonder de prednison ben, en het afbouwen daarvan ook steeds veel bijwerkingen geeft, vroeg ik of er niet nog een andere optie was.

 

De arts kwam toen met een alternatief wat mogelijk ook kan werken. Ik krijg een combinatie van een antibiotica via infuus, en daarnaast nog tabletten slikken. Ik heb deze antibiotica wel vaker gehad, en reageer daar niet allergisch op. Woensdag moet ik voor dagopname naar het ziekenhuis, en dan hoop ik eind van de dag naar huis te mogen met infuus. Thuis mag ik dan de 3 weken vol maken. Nu maar heel hard hopen dat de combinatie van deze 2 antibiotica’s aanslaat, zodat ik dit keer geen prednison hoef te gebruiken. Als ik deze antibiotica’s apart gebruik, heeft het meestal geen resultaat, maar wie weet de combinatie wel;-) Komende weken zal ik proberen wat vaker een update te schrijven, maar mocht er geen bericht verschijnen, ga dan maar uit van: “geen bericht is goed bericht”.

 

Groetjes Marianne