donderdag 7 november 2013

Einde infuuskuur van 5 weken...


Gisteren was het dan eindelijk zo ver… Na 5 weken infuus - wat een ongekend lange tijd is, aangezien een normale kuur maximaal 3 weken duurt – mocht ik eindelijk van het infuus af. 2 weken thuisbehandeling, 9 dagen opname, en toen nog 12 dagen thuisbehandeling. Een periode die erg hectisch en emotioneel was, vanwege het overlijden en begraven van mijn opa. Een periode waarin mijn oma (van de andere kant) in het ziekenhuis opgenomen werd, en na onderzoeken teleurstellende uitslagen kreeg. Maar ook een periode waarin je weer extra dankbaar bent voor alle dingen die wel fijn zijn. Familie om je heen, een lieve vriend die me steunt en veel begrip heeft, en nog veel meer wat je normaal over het hoofd ziet, maar je nu dubbel zoveel doet genieten.

Ben ik echt opgeknapt van de infuuskuur? De tijd zal het leren. Misschien een raar antwoord.. Maar afgelopen weekend kreeg ik een kleine longbloeding. Longbloedingen zijn bij mij vaak een teken van infectie. Iets wat je niet verwacht aan het einde van een infuuskuur. Omdat het een kleinere longbloeding dan anders was, besloot ik het aan te kijken tot na het weekend. Mocht ik nog een keer bloed ophoesten zou ik bellen, anders zou ik maandag de poli contacten. Bellen in het weekend betekent namelijk vaak gewoon opname.

Gelukkig herhaalde de bloeding zich niet. Maandag nam ik dus contact op met de poli. Mijn longarts besloot dat ik gewoon mocht stoppen met infuus. Wel kreeg ik voor 5 dagen een middel om de bloedingen te remmen. Nu maar hopen dat ik geen infectie krijg door “restbloed” in mijn longen, en dat ik voorlopig geen bloedingen meer krijg. Eerst maar eens richten op het afbouwen van de prednison. Dit keer versneld, in plaats van de trage manier van normaal. Aangezien ik normaal al veel reactie heb op het afbouwen (afkicken) zou het wel eens kunnen zijn dat dit nu nog wat heftiger is. We gaan het beleven..

Wordt vervolgd…

Geen opmerkingen: