maandag 26 mei 2014

Kink in de kabel...


Vorige week moest ik voor controle naar het ziekenhuis. Ik was wel wat gespannen, want 2 weken daarvoor had ik een griepje gehad, en na die tijd bleef ik ontzettend hoesten, kortademig, kon ik duidelijk minder, had vaak hoofdpijn etc. Mijn ogen vielen dus ook bijna uit hun kassen, toen bleek dat mijn longfunctie zelfs verbeterd was, in vergelijk met vorige controle. Toen de arts later kwam, heb ik hem voorgelegd hoe dit dan kon, en hij verklaarde dat met een bronchitis. Doordat er veel slijm in mijn grote luchtwegen zit (niet in de kleine, want dat zou je op de longfunctie zien) heb ik klachten die lijken op een infectie. Hij besloot een kuurtje voor te schrijven, me bloed te laten prikken voor mijn lever, en ik mocht over 2 maanden terug komen…

 Toen de arts mij de kuur voor schreef, vroeg ik aan hem “Kan deze kuur geen kwaad voor mijn lever?”, het was namelijk de kuur die ik in december absoluut direct moest stoppen omdat mijn leverontsteking daardoor waarschijnlijk veroorzaakt werd. Maar volgens mijn arts kon het geen kwaad om deze kuur 2 weken te slikken en daarna te stoppen. Mijn bloeduitslagen waren die dag prima! Mijn leverfunctie was zelfs nog lager dan hij in tijden geweest is.. Allemaal goede berichten zou je zeggen…
 
Totdat…
 
Maandagavond voelde ik me al minder lekker dan ik me de hele dag gevoeld had. Maar goed, ik had een drukke dag achter de rug, en was ook nog herstellende van het griepje, dus nadenken doe je er dan niet erg bij. Dinsdag nam mijn eetlust iets af, had ik wat meer last van mijn buik, trilde ik over mijn hele lijf, en vooral.. ik was zo ontzettend moe, dat ik toen mijn vriend er was, 3x achter elkaar gewoon in slaap viel.. De mensen die me kennen, weten dat dit niet bij mij past, want ik slaap overdag zelden of nooit, en als ik al slaap overdag dan is daar vaak reden toe (slechte nacht, of ziek oid). Nog steeds dacht ik niet dat er iets extreem geks aan de hand was. De smoezen waren alweer klaar; het was een warme dag, ik had misschien wat teveel gedaan, en tja.. van mn buik had ik wel vaker last…

 Woensdag ging het lampje pas echt branden. Mijn eetlust was nog verder afgenomen, ik was erg duizelig, mijn buik kreeg ik steeds meer last van (zelfs tot pijn en weer het “wiebelen” na het eten toe), bleef erg moe, trillen, geen trek meer in mijn eten, en daarbij ook afvallen.. Toen ik samen met mijn moeder dit besprak, besefte ik: “Dit had ik precies hetzelfde in november/december met die leverontsteking”. Dus besloot ik dezelfde avond nog een mail te sturen naar het ziekenhuis, waarin ik mijn zorgen uitlegde, en vroeg of ik niet bloed moest gaan prikken.

Donderdag moest ik stoppen met de medicijnen, en na bloedprikken, bleek aan het eind van de dag inderdaad dat ik opnieuw verhoogde leverwaarden had (verdubbeld in vergelijk met die van maandag). Advies was om de pillen niet opnieuw te gaan slikken, mijn lever rust te gunnen, en te wachten tot die zich zou herstellen.. Hoe het met mijn lever gaat nu, dat weet ik niet (ik moet nog contact hebben over wanneer ik weer moet bloedprikken). Maar ik weet wel, dat de klachten nog lang niet over zijn. Vandaag heb ik besloten om tijdelijk weer even te starten met drinkvoeding. Hier zitten extra eiwitten in, die mijn lever nodig heeft om te herstellen. Tegelijk gaat dit het extreme afvallen tegen (want ik eet weer bijna niets). Nu maar hopen dat doordat ik er op tijd bij was, de klachten niet zo lang duren als in november/december.. Een flinke kink in de kabel… Maar hopelijk loopt het nog met een harde sisser af. En die medicijnen? Die heb ik voor mezelf op het “niet-aan-marianne-te-geven-lijstje” gezet..

Natuurlijk zijn jullie ook benieuwd naar hoe het voor deze kink in de kabel met me ging.. Eigenlijk ging het (tot het griepje) beter dan het in tijden gegaan heeft. Ik kon (heel langzaam) dingen opbouwen en heb ook verschillende leuke dingen kunnen doen. Weg met mijn vriendin, een high tea met een andere vriendin, uit eten met de schoonfamilie, en zo nog meer leuke dingen. Natuurlijk moest ik heel erg opletten dat ik niet teveel wilde, en genoeg rust nam, maar als ik dat deed kon ik wel wat dingen doen. Nu ik weer met die lever zit, en helemaal niets meer kan, besef je weer wat je eerst wel kon. Op het moment levert iedere inspanning pijn en misselijkheid op in mijn buik. Ik probeer me dus rustig te houden, maar tegelijk ook niet teveel conditie te laten schieten. Een lastige combinatie. Mijn bezigheden bestaan dan op het moment ook voornamelijk uit mezelf verzorgen en proberen genoeg naar binnen te krijgen, om niet heel veel gewicht te verliezen.

Tot de volgende blog!

1 opmerking:

Anoniem zei

Dag Marianne, al even geleden dat je deze blog plaatste, maar toch nog een reactie. Hopelijk ben je weer wat verder hersteld van de leverontsteking. Veel, heel veel sterkte, moed en kracht gewenst in alles. En beterschap natuurlijk. Groeten, Dinny Westerbeke