vrijdag 5 september 2014

Een tijd geleden


Het is alweer een heel tijdje geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt. 2,5 week nadat ik thuis ben gekomen uit het ziekenhuis, ging ik op vakantie. Ik ben 2 weken met mijn moeder naar Elspeet geweest, waarvan de 2e week ook Erik naar ons toe kwam. Door mijn opname zo kort voor de vakantie, kon ik niet heel veel doen, maar hebben we vooral genoten van veel kleine dingen. Helaas kreeg ik in de 2e week een longbloeding, waardoor ik nog minder kon. Na contact met het ziekenhuis mocht ik beginnen met medicijnen tegen de bloedingen en het daarmee aankijken. Daarnaast moest ik 5 dagen stoppen met mijn slijmverdunner vernevelen (deze staat erom bekend dat hij bloedingen kan veroorzaken). Na 5 dagen (ondertussen waren we weer thuis) mocht ik stoppen met de medicijnen tegen bloedingen, en weer starten met vernevelen. Gelukkig bleef het goed gaan, al merkte ik wel duidelijk de invloed van de longbloeding op mijn gezondheid. Ik moest overal erg veel moeite voor doen, en lekker opbouwen was er niet bij.

 Na de longbloeding begon ik steeds meer te hoesten, en uiteindelijk kreeg ik vorige week maandag zo’n erge hoestbui, dat ik mijn middenrif enorm belastte en daardoor erge pijn kreeg. Na overleg met de huisarts kwamen we tot de conclusie dat mijn middenrif waarschijnlijk “alleen” overbelast was, en verder niet. Haar advies (ook in verband met mijn lever) was alleen paracetamol slikken, en met 2 weken moest het beter gaan. Het hoesten bleef echter, dus ik had zo’n beetje de hele dag handen tekort, want zodra ik begon met hoesten, moest ik mijn buik ondersteunen omdat de pijn anders te erg werd. Gelukkig nam de pijn langzaam wat af. Het hoesten echter niet…

Maandag had ik controle in het ziekenhuis. Mijn longfunctie was nagenoeg gelijk gebleven, maar het hoesten was toch wel iets wat opviel, ook bij mijn arts. Vooral bij inspanning was het heel erg, en na een net geblazen longfunctie hoestte ik dus het hele ziekenhuis bij elkaar. Mijn arts besloot een stootkuur prednison voor te schrijven, in de hoop dat het hoesten daarmee op zou houden. Niet alleen omdat ik enorm moe werd van al dat hoesten, maar ook om mijn middenrif de tijd te geven om te herstellen. Nu maar hopen dat dit voldoende is, want anders moeten we naar een andere oplossing gaan zoeken…

Ondertussen is het extreme van de hoestbuien er af, al hoest ik nog steeds flink. Helaas heb ik nu ook erg veel last van bijwerkingen van de prednison. Mijn suikers schommelen, ik heb soms onhoudbare eetbuien, en weet niet meer waar mijn grens in kunnen ligt. De grens is hetzelfde, maar ik voel die niet meer, waardoor ik pas veel te laat erachter kom dat ik teveel heb gedaan op een dag. Verder slaap ik onrustig, wat het er ook niet erg beter op maakt. Maar goed, we gaan uiteindelijk voor herstel, en dan heb je soms niet veel keus. Als ik eetbuien heb, probeer ik dingen te nemen waar niet al te veel in zit, en als ik geen rust vind, probeer ik iets “rustigs” te doen zoals haken. Verder is het een beetje de 10 dagen uitzitten, en hopen dat ik me daarna weer beter voel, en eindelijk wel op te kunnen gaan bouwen. Na laatste opname is me dat namelijk nog niet erg gelukt, omdat ik steeds maar wat aan het kwakkelen blijft. Is het niet het een, dan wel weer het ander…

Het kan even duren voor er weer een blog komt, maar mochten er bijzondere dingen gebeuren, horen jullie dit uiteraard. Ik weet dat ik op het moment niet erg trouw ben in blogjes schrijven, maar op momenten dat er echt iets te melden valt, volgt er altijd weer een bericht!

Groetjes Marianne

Geen opmerkingen: